25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü dolayısıyla bu ay kadına yönelik şiddet çokça gündem olacak. Son dönemlerde artan şiddet ve cinayet olaylarında kadınların yalnızca cinayeti işleyen ya da şiddet uygulayan kişilerle hesaplaşmaktan öte, bu koşulları yaratan iktidarla hesaplaşma arayışında olduğu hissediliyor. Siyasi iktidarın durumun üzerinden atlamaya çalıştığının bir göstergesi, kadın cinayetlerine ve kadına yönelik şiddete dair verilerde ciddi tutarsızlık ve belirsizlikler. İktidar, şiddet ve cinayet olaylarını münferit olaylar gibi gösterme ve “erkek şiddeti” başlığının düzenle bağlantısını bertaraf etme çabası içinde.

Yayınlanan raporlar ve veriler incelendiğinde anlaşılıyor ki bu konudaki verilerin sansürlenmesi bir yana, ciddiyetle kayıt dahi tutulmuyor. Örneğin kadın cinayetlerinde en büyük oran ateşli silahlarla işlenen cinayetlere aitken Polis Akademisi tarafından yayınlanan kadın cinayetleri istatistiklerinde bu silahların ruhsat durumuna dair 2016-2018 raporunda yer verilen ruhsatsız silah oranının, 2019-2022 raporunda kayıt tutulmaması sebebiyle incelenemediği görülüyor. Ancak raporlarda kadın cinayetlerinin mevsimlere ya da işlendikleri günlere göre dağılımı gibi pek anlam ifade etmeyen verilere sayfalar ayrılıyor. 

Bir başka kayıp veri de cinayet ve şiddet olaylarında faillerin daha önceden uzaklaştırma kararı alıp almadıkları ya da haklarında şikayet olup olmadığı. Bu konu da yeterli kayıtların tutulmaması ve tutulan kayıtların sağlıklı analiz edilmemesi dolayısıyla belirsizliğini koruyor. Bazı ölümlerin şüpheli olarak adlandırılmasında da yine önemsememe ve üstünü örtme isteği olduğu açık. Şüpheli ölümler neredeyse kadın cinayetlerine yakın sayıda seyrediyor. Yıllar geçtikçe anlam ifade edecek verilere ulaşma olanağının azalması, durumun özensizlikten öte bir siyasi tercih olduğunu gösteriyor.