Londra’da bir günde ortalama 320 cep telefonu çalınıyor. Çalınan bisiklet sayısı ise günde 40-45 civarında. Bunların büyük kısmının organize suç faaliyeti olduğu biliniyor.

Filistin destekçisi protestocuları evlerini basarak gözaltına alan, sokaklardan 70-80 yaşlarındaki eylemcileri ite kaka karakola götüren polis, şiddete ve organize suçlara karşı kılını kıpırdatmıyor. 

Siyasetçiler bunu genelde “polise kaynak ayrılmamasıyla” açıklıyorlardı. Ta ki “dış güçler” tehdidinin yeni bir kullanımını keşfedene kadar. İktidardaki İşçi Partisi milletvekilleri, Londra’nın “dış güçler tarafından kasıtlı olarak tehlikeli gösterilmeye çalışıldığını” iddia etti. 

İşçi Partisi’nin dış ilişkiler komitesine liderlik eden Milletvekili Emily Thornberry, yabancı ülkelerin organize ettiği çevrimiçi dezenformasyonun, “Londra’yı çok tehlikeli bir şehirmiş gibi” gösterdiğini ileri sürdü. 

Demek ki şehirde arşa çıkan telefon ve bisiklet hırsızlıklarından da Rusya, İran ve Çin sorumluymuş. 

Bunun elbette kimse için inandırıcılığı yok. Bu ülkelerin İngiltere’de açık ya da örtük faaliyet yürütmediklerini iddia etmek mümkün değil elbette. Ancak hükümetin argümanlarının altının boş olduğu artık geniş bir kesim tarafından görülüyor.
Aslında İngiliz siyasetinde “dış güçler” teması çok uzun süredir işleniyor. 

İşçi Partisi bugünkü katıksız sağcı liderine kavuşmadan hemen önce partiye bir süre liderlik eden Jeremy Corbyn de “Rusya’nın ajanı olmakla” hedef alınıyordu. İsrail lobisi ve İngiliz bürokrasisinin ortak operasyonuyla koltuğundan edilen Corbyn için BBC’deki bir tartışma programının ürettiği görsel, hafızalardaki yerini koruyor. Görselde Jeremy Corbyn, son derece “sovyetik” bir kostümle, Moskova’da Kızıl Meydan’daki ikonik kubbelerin önünde adeta bir Lenin imitasyonu olarak resmediliyordu. “Dış güçler” kampanyasının varabildiği sakillik o dönemde de birçoklarını dehşete düşürmüştü. 

Oysa şimdi İngiltere’de toplumun gözünde daha somut bir “dış güç” algısı belirmiş durumda: ABD Başkanı Donald Trump ve Elon Musk gibi yancıları, İngiltere siyasetine alışılmadık şiddette darbeler indirirken, kimsenin bunu görmezden gelmesi mümkün olmuyor. İngiliz siyasetinde zemin hızla çatırdarken, “dış güçler” oyuncağı da kaybedilmiş görünüyor. Üstelik ABD’nin hamlelerine yanıt veremeyen hükümetin zayıflığı, içeride yeni krizlere de zemin oluşturabilir.

Yeşil Parti bile 'fino' benzetmesi yapıyor

Trump ve Musk ikilisi uzun süredir İngiliz siyasetine doğrudan müdahale çabasında. 

Londra’nın Müslüman belediye başkanı Sadiq Khan’ın “berbat bir belediye başkanı olduğunu” söyleyen Trump’a, Khan’ın üyesi olduğu İşçi Partisi’nden yanıt bile verilmedi. 

O sırada Elon Musk İngilizlere “hükümeti devirme” çağrıları yapıyor, faşist Neonazi lider Tommy Robinson’un mitingine destek mesajları yolluyordu.

Tüm bunların yanıtsız kalması, Başbakan Keir Starmer’ın “ABD’ye uşaklık ettiği” görüntüsünü toplum nezdinde de pekiştirdi. 

Yükselişteki Yeşil Parti’nin lideri Zack Polanski, Starmer’ın “ABD’nin fino köpeği” gibi davrandığını söylüyor. Genel olarak “liberal değerlere” bağlı olan bir partinin bile bu söylemi benimsemesi, toplumdaki tepkilerin bir tezahürü. Liberal Demokratların lideri Ed Davey de hükümetin ABD’yle yürüttüğü iletişimin başarısız olduğunu ve artık “itiraz etmek gerektiğini” söylemeye başladı. Sosyalist kimlikli Your Party’nin kurucuları Zarah Sultana ve Jeremy Corbyn de Starmer’ı aynı zayıf noktalarından vurma düşüncesinde.

Peki İngiltere’den ABD karşıtı bir toplumsal hareketlilik doğabilir mi?

Bu soruya yanıt vermek için çok erken. Ancak ülkede antiemperyalist gelenek sanıldığından daha köklü ve siyasette yeni krizler ortaya çıkarken bu yönden de bir rüzgâr esmesi imkânsız değil.

Emperyalist dünyanın önde gelen merkezlerinden Britanya’da iç siyasetin çatırdaması, dünyayı kana bulayan kural tanımaz saldırganlığın sekteye uğraması için kayda değer bir gelişme olabilir. Britanya adası, emperyalizmin sonsuz güce sahip olduğu düşüncesinin bir yanılsamadan ibaret olduğuna ilişkin önemli veriler sunuyor.