Ana içeriğe atla

Home

soL Haber'de reklam yok, sadece haber var. Bunu birlikte sürdürüyoruz. Abone olarak desteğinizi gösterin.

Yükleniyor...
Aydemir Güler

Aydemir Güler

Masaya dördüncü…

Acaba Bahçeli’nin kulağına, son günlerde Avrupalı emperyalistleri kastederek ikide bir tekrarlanan “masada olmayan menüde olur” lafı mı çalındı? Eğer öyleyse yersiz bir telaş… Cumhur ittifakının Türkiye’yi emperyalizme meze etmek için yeni zirve toplantılarına hiç ihtiyacı olmadı!

Yayın Tarihi: 21.11.2026 , 00:00

Devlet Bahçeli’ye göre Şi, Putin ve Trump’ın üçlü toplantısında Erdoğan’ın da bulunması gerekiyordu:

“Küresel barış ve adalete katkı, aynı zamanda da toplantının etki alanı ve tesir gücünü çok daha ileri bir noktaya taşımak için zirve; üçlü değil Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın da içinde yer aldığı dörtlü şekilde olmalıydı.”

Bu cümle açıklamanın finali. Öncesindeki akıl yürütmenin özü ise şu: 

“Türkiye 250 milyonluk Türk dünyasını, 2 milyarlık İslam Dünyasını temsil eder.”

Türkiye’de düzenin şovenist ve yayılmacı eğiliminin standart tezidir bu. Osmanlı’nın bayır aşağı gittiği süreçte Abdülhamid’in pan-islamizmi, haliyle “Türk dünyasını” öncelemişti. Eninde sonunda din, ulus kavramından daha yaşlıdır. Henüz ulus kavramının öne çıkmadığı koşullarda yeni bir birleştiriciye ihtiyaç duyulunca, ilk akla gelenin din olması normaldi.

Ama olmadı ve dinin birleştiriciliği tarihin akışı tarafından aşıldı. Abdülhamid’den sonra dincilik sadece “değerler” açısından gerici değil, eskide kalmış anlamında da geridir.

Elbette bu egemen güçlerin, kullanışlı bir alet olan dinciliği bırakmalarını getirmedi. Meşrutiyet Devriminin mimarı ve çocuğu olan İttihatçılık, gecikmiş Türk uluslaşmasının toplumun ve devletin varlığını sürdürmek açısından yeterince sağlam bir temel oluşturamamasından endişe ediyordu. Ulus kavramına, modern politik bir içerik kazandırma eğilimi, Devrim’in ürünüdür. İttihatçılar ise, Türklüğü, başkalarının çoktandır Türkiye diye adlandırdığı sınırların ötesine, etnik Türklere yaymaya kalktılar… 

Pan-Türkizm veya Turancılık, yıkılan eski rejimden emperyalist imal etme fantezisiydi. Ama aynı zamanda Rusya’nın Dünya Savaşından sağlam çıkamamasına yatırım yapmış oluyorlardı. Emperyalist olmanın ekonomik dayanaklarından yoksun, ama saldırgan, militarist bir macera çıktı buradan.

O da yetmedi, yeni ulusun harcına Müslümanlığı da kattılar. “Milli iktisat” politikası, bir “Türk ve Müslüman sermaye sınıfı” yaratma stratejisiydi. İlkel sermaye birikimi acımasızdır. Tasarlanan yeni sınıfın kaynaklarının kısıtlılığını aşmak adına, içeride, toplumun zaten 19. yüzyıldan beri sallanıp duran birliği gözden çıkarıldı, etnik tasfiyelerin önü açıldı…

Kemalizmin Cumhuriyetle anlamlandırdığı modern politik ulus tanımı, bu geçmişten kopma denemesidir. Ama etnik yani Türkçü, dinsel yani İslamcı boyutlar, ulusun yakasından düşmemiş, düşürülememiştir.

İkinci Dünya Savaşı sırasında, yokluklar Türkiye’sinden emperyalist yaratma hevesi canlandı. Egemen güçler bu kez Sovyetler Birliği’nin yenilgisine bel bağladılar. Yine olmadı. Bunun sonrasında, Türkçülük yine sadece “değerler” açısından gerici olmakla kalmamış, eskide kalmıştır.

Sovyetler Birliği çözüldüğünde, yani 1990’ların başında Bahçeli’nin selefi ırkçı Türkeş -pantürkizmin patentini elinde tuttuğu varsayıldığından olsa gerek- devlet görevine çağrılacaktı. Orta Asya’ya yönelik kimi gezilere beraber çıktığı Cumhurbaşkanı Demirel ta 70’lerde “Büyük Türkiye” sloganının mucidiydi zaten. O yıllarda ekonomi tökezleyip enflasyon fırladıkça Süleyman Bey bu sloganı atardı. Tam da bu aralar Erdoğan ile Bahçeli’nin yaptığı gibi!

Alparslan Türkeş ile eşzamanlı olarak görevlendirilen bir başkası da Fethullah Gülen idi. Tarikat reisi ABD’de projelendirilen Türk okullarını eski Sovyet coğrafyasında açmaya koyuldu.

Yani aynı gerici yemeği pişirmeye bir kez daha kalkışmışlardı. Yine olmadı. Tarih bir noktadan sonra geri döndürülemiyordu.

Bahçeli’nin 2 milyar hesabı da tutmaz. Bugün Türkiye kapitalizmi eski yayılma hamlelerinin zamanıyla karşılaştırılamayacak kadar gelişkin. Ama yine de ne İslam’ın ne Türklüğün temsilini Ankara’ya bırakırlar. Geçmişte maceracılar, emperyalistlerin zaferinden beslenmeyi hayal ediyorlardı. Bugün “odaya alınma ricacılığı” o kadar bile gerçekçi olamıyor.

Çünkü AKP Türkiye’si dökülüyor. Kapitalizmin geliştiği doğrudur, ama bu ülkenin güçlenmesi değil, akıl almaz bir soygun sonucu on milyonlarca yoksul yaratmak anlamına gelmiştir. AKP Türkiye’si, Ortadoğu’da ona buna birlikte savaşma sözü vermektedir, ama bu sözünü tutma olanağı yoktur. Son olarak Azerbaycan’a ayar verme girişimi bir utanç olarak geri dönmüş bulunmaktadır. İçeride ise iktidarın kaç hizbe bölündüğü konusunda net bir sayı verebilecek kimse kalmamıştır ve bütün dünya bunu görmektedir.

Bir de, masanın APEC yani Asya-Pasifik Ekonomik İşbirliği toplantısı vesilesiyle kurulduğunu biri Bahçeli’ye söylemelidir… Türkiye bu örgütün üyesi de davetlisi de değildir!

Acaba Bahçeli’nin kulağına, son günlerde Avrupalı emperyalistleri kastederek ikide bir tekrarlanan “masada olmayan menüde olur” lafı mı çalındı? Eğer öyleyse yersiz bir telaş… Cumhur ittifakının Türkiye’yi emperyalizme meze etmek için yeni zirve toplantılarına hiç ihtiyacı olmadı!

Yazarın Son Yazıları