Bir yerde söyledim. Biz seçimde Gezi’yi veya Haziran’ı “temsil etme” iddiasında değiliz, olamayız. Bu direniş öyle geniş, kapsayıcı, heterojendi ki, temsilci atanamaz. Ama Haziran Direnişini siyasete taşımak bizim görevimizdir. Oraya gönderme yaparız, öğrendiklerimizi paylaşırız, değerlerini yeniden üretmeyi deneriz.

Bir de Haziran’dan kaçışı teşhir ederiz.

Burada halka polis yığınaklarının ve gaz bulutlarının arkasından bakan AKP ve benzerlerini kast etmiyorum. O başka bir dünya. Katil övücüsü Gökçek’in en manalı örneklerinden birini oluşturduğu insanlığa yer olmayan bir dünya. Gaz bulutunun öte tarafında insan yok.

Lakin iki dünya arasında gidip gelenler var. Bu tuhaf trafik Haziran’ı önemsizleştirme operasyonun en önemli araçlarından biri.

Adam Haziran Direnişini AKP’li olarak geçirmiş, çocuklarımız ölürken boğazı düğümlenmemiş, ihale takip ve pazarlık işlerinden başını kaldırdığında “dinsiz köpekler, alçak anarşistler, sallandıracaksın on tanesi” türünden söylenmiş...

Bugün CHP’nin yerel yönetimlerden biri için uygun gördüğü adaydır.

Çok yazıldı ve bilinen gerçektir, Haziran’da on milyona yakın insan sokağa indi ise, bir o kadarı tencere tavasıyla pencerelerden sarktıysa, kapısını katil sürülerinden kaçanlara ardına kadar açtıysa, büyük kısmı CHP’ye meyilliydi... Haziran bunlardan kaçırılmak isteniyor.

Beriki, örnek olsun, benim de bebekliğimden beri ikamet ettiğim Kadıköy’den kendine övünç payı çıkartmayı düşündüğünde aklına gele gele “beton kalitesini arttırdık” lafını getirebilmektedir. Oysa Kadıköy Haziran’da topluca ayağa kalkmakla, Tayyip’in haklı öfkesini çekmekle, özgürlüğüne düşkün olmakla, gericiliğin yıktığı Cumhuriyetin değerlerini yaşatmakla, eğitim düzeyiyle, eğlenmeyi bilmesiyle övünebilir. Beton kalitesi ise buraları iyiden iyiye yaşanmaz hale getirecek olan Fikirtepe ve Bağdat Caddesi dönüşümlerinin alameti farikasıdır.

Kaçmakta haklılar. Yoksa Haziran’ın değerleri o betonu sizin kafanızda paralar!

MHP, Refah falan eskilerine girmeyeyim. Bunlar da sonuçta seçimlerde Direnişi önemsizleştirmeye hizmet ediyor.

Tabii bir tek CHP değil. Gezi’nin üstüne oturmayı düşünüp de yaya kalan çeşitli kesimler var ve bunların her biri “bitse de işimize baksak” diye içlerinden geçiriyor. Bitince, kimisi milli cephe kuracak, öteki barış getirecek...

Oysa bugün kalıcı olan direniş. 31 Mart'ta nasıl bir ülkeye uyanacağız, dersiniz?

Diyelim ki, AKP anında çökmeyecek kadar oy aldı. Bu onlar açısından zafer olmayacak ki! Can çekişmeye devam edecekler hepsi o. Kriz derinleşecek, yeni biçimlere bürünecek.

Ne yönetenler arasındaki uçurumlar kapatılabilir, ne halka boyun eğdirebilirler ne ekonomiyi düze çıkartırlar, ne de bölgede itibarlarını toparlayabilirler.

Veya tam tersi. AKP dağılmaya başladı, oturacak evleri yok! CHP, Cemaat, MHP, AKP çözeltileri... bunların bir araya gelip Türkiye’ye normal, dengeli bir durum armağan edebileceklerini, ben hayal bile edemiyorum. Bu kadar suçun, kirliliğin temizlenmesi değil temizlenmemesi için kurulacak ortaklıkların kısa vadede sonuç vermesi imkansız. Oysa 30 Mart’tan sonra sıra Cumhurbaşkanı seçimine gelecek. Yeni yapı kurmaya zaman bile yok. Halkın devreye girmesi için ise çok vesile var.

İki seçeneğin ortası da olabilir: Top çizgiyi geçti mi geçmedi mi?

Hükümet çökmüyor, ama kimseyi yönetemiyor. Bu durumda Tayyip ile Melih’in kendi Rabia’larını örgütlemeye kalkacakları kesindir. Ama yemezler! Hem bizde Kılıçdaroğlu ile Bahçeli kendilerine bir Sisi bulana kadar, halkın ortalığı süpürmesi ciddi olasılıktır.

Ben söyleyeyim, Haziran, kendisini önemsizleştirmeye çalışanlardan intikamını almaya hazırlanıyor. Seçim çalışması dediğiniz bu hazırlığı güçlendirmektir.