CUMHURİYET BAYRAMI, yalnız cumhuriyet rejimine geçildiği için kutlanmıyor. Toplum bu bayramı, 

• Egemenliğin kayıtsız şartsız halkta olması;
• Ülkenin düşman işgalinden kurtarılması;
• Hiçbir özelliği olmasa da babadan oğula geçen saltanata 1 Kasım 1922’de son verilmesi;
• 24 Temmuz 1923 günü imzalanan Lozan Anlaşması ile ülkemizin bağımsızlığını kazanması;
• Toplumun dini inançlarını sömürme aracı olup halk egemenliğiyle bağdaşmayan hilafetin ve Osmanlı hanedanın 3 Mart 1924’de kaldırılması;
• Cumhuriyet rejiminin  “fikri hür, vicdanı hür ve irfanı hür” birey yetiştirme çabası;
• Yabancıların, azınlıkların, eğitim bakanlığının ve şeyhülislamlığın ayrı ayrı ve farklı amaçlarla yürüttüğü okulları eğitim bakanlığının sorumluluğuna veren ve de laik ve bilimsel eğitimin kapısını açan 430 sayılı Öğretim Birliği Yasasının kabul edilmesi;
• Şeri mahkemelerin kaldırılıp toplumsal gereksinimler doğrultusunda bilim ile insan aklının ve deneyimlerinin ürünü olan yasalara göre karar verecek yargı sisteminin kurulması;
• Karma eğitime geçilmesi ve devlet okullarında parasız eğitimin başlatılması;
• İnsanın özgürlüğünü elinden alan ve halk egemenliğinin gerçekleşmesini engelleyen tarikatların kapatılması;
• “Fikri hür, vicdanı hür ve irfanı hür” öğrenci yetiştirecek, Gazi Eğitim Enstitüsü ve köy enstitüleri gibi öğretmen okullarının açılması;
• Harf devriminin yapılması ve Türkçe diline sahip çıkılması;
• Öğretim dilinin Arapça ve Farsçadan Türkçeye dönüştürülmesi;
• Kadının toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlayacak yasaların çıkarılması;
• Bin küsur yıl önce kilise olarak inşa edilip 1450’lerde camiye çevrilmiş Ayasofya’nın, 1934’te müzeye çevrilip dünya mirası haline dönüştürülmesi;
• 1936’da İstanbul ve Çanakkale boğazlarının denetimini Türkiye’ye bırakan Montrö Boğazlar Sözleşmesinin imzalanması;
• 1937’de Anayasa’da laiklik ilkesine yer verilmesi;
• Hatay’da yaşayanların, 29 Haziran 1939’da oy birliği ile Türkiye'ye katılma kararı alması;
• Halkın temel gereksinimlerini daha ucuz ve daha kaliteli bir şekilde karşılayacak Kamu İktisadi Teşekküllerinin (KİT) açılmasına önem verilmesi;
• “Yurtta barış ve dünya da barış” ve insan hakları gibi aydınlanmacı değerlerin geçerlilik kazanması;
• Yasaların Anayasa’ya uyumlu olmasını denetleyecek Anayasa Mahkemesi’nin kurulması;
• Bu topraklarda yaşayanların, ırkları, inançları, cinsiyetleri, varsıllıkları, ten renkleri, yaşadıkları yöre ne olursa olsun eşit haklara sahip olması;
• Bu değerlere sahip çıkan milyonlarca gencin, yetişkinin ve yaşlının var olması;   

gibi pek çok nedenden dolayı da kutluyor. 

Toplumun genelini cumhuriyeti kutlamaya yönelten bu değerler ve gelişmeler, ne yazık ki, anlaşılmaz bir biçimde bazılarında cumhuriyet düşmanlığının nedenlerini oluşturuyor.

Kimilerinin,

• Ülkenin yabancılar tarafından işgaline izin veren, düşmandan kurtulmak için Kurtuluş Savaşı’nı başlatanları idama mahkum eden ve düşman mağlup olunca da ülkeden kaçan padişahı, kutsal ya da yurtsever sanmasını;
• Kendi iradesiyle ülkeyi yönetecek kişileri seçme hakkından vazgeçip birilerini sultan/padişah/kral ya da ümmet lideri olarak görmek istemesini;
• Ülkeyi düşmandan kurtarıp bağımsız bir ülke olmasını sağlayan bir kişiye (sevmese de) saygı duyulmamasını; buna karşın “Kurtuluş savaşını keşke Yunanlılar kazansaydı” diyenlerin baş tacı edilmesini;
• Hele bu tür davranış sahipleri içinde kalem yalamışların bulunmasını;

anlamak mümkün olmuyor.

Temelsiz ve de gerçekçi olmayan nedenlerle Cumhuriyete düşmanlık gösterenlerin, en büyük zararı kendilerine verdiklerinin ayrımında olmamaları ise olayın bir başka boyutu oluyor.

[email protected]