“Yeni bir Musa gelir, firavunlardan hesap sorar” cümlesinden sonra Recep beyin Mısır için artık hiçbir şey yapmaması gerekecek. Çünkü, şu dilek/temenni/dua karışımı ifadede durumun artık dünyevi çözümlerle halledilecek gibi olmadığının kabulü yatar. Ağzını açıp konuşmayacak, efendi efendi oturup Musa’nın gelmesini bekleyecek, başka çaresi yok. Bunlar yorgunluk belirtileri muhtemelen. Bölgeye ayar verme hakkını kendinde görecek kadar güçlü olduğunu sanan biri olarak, bu kadar erken pes etmesi tuhaf doğrusu. Ben ondan, firavunlarla başedecek bir Musa olmaya soyunmasını (da) beklerdim, ne yalan söyleyeyim. Kurtarıcı Mesih tutumları almış biri olarak, Musa gibi ortaya atılmasını da yadırgamazdım yani. Ama görünen o ki Recep bey artık uzun zamandır “kendisi” olmuşa benziyor. Girişteki cümlesinden de anlaşıldığına göre, her zamankinden daha derin bir tevekkül duygusuyla dolu olmalı. Olgunlaşmak, terslenmiş, geri çevrilmiş, kabul edilmemiş girişimlerin, girişim sahibine küçük bir armağanıdır. Böyle olgunlaşılır. Olgunlaşıldığı için de geri çekilip bir Musa beklenir.

Uğruna mücadele edilenin ayağa kalkmasını bekleyen biri olarak elbette Musa’nın ya da “bir Musa”nın gelmesiyle ilgili değilim ben. Çok çok zorlar, “yahu sen de birilerini bekle” derseniz ille, güzel hatrınız için, devrimci bir Spartaküs’ün yolunu gözlerim en çok. Musa’yla da tanışmak iyi olurdu şüphesiz ama gelmesi ondan daha gerçekçi temellere dayanacak olan devrimci bir Spartaküs tercihimdir her zaman. Gücünü Musa gibi tanrıdan değil, kendine güvenden/kendi gücünden alan Spartaküs, Musa’ları da kapsar biçimde, her türlü otoriteye başkaldırışıyla gönlümün sultanıdır çünkü. Ah isyan! Kalbimi, aşktan sonra en hızlı titreten ele avuca sığmaz kelebeğim benim.

Yine de, farzımuhal Musa gibi biri değil de, bizzat Musa’nın kendisi çıkıp gelse, işinin kolay olacağını sanmam. Bölgeyi firavunlardan kurtarmak için ortaya çıkacak bir Musa’nın işi bir hayli zor. Firavunları ortadan kaldırmaya başlamadan önce, firavun üreticisi/destekçisi mihraklar olarak BM’siyle, AB’siyle, Arap Birliği’yle, ABD’siyle, nihayet Türkiye’siyle hesaplaşması da gerekecek, ki, kendisini “gel” diye bekleyen Recep beye de pek bir ayıp etmiş olacak. Yolunu gözleyen Recep beyi de firavunlardan sayma ihtimali pek bir yüksek çünkü. Suriyeliye, Mısırlıya “firavun kimdir?” diye sorma şansı olsa keşke Musa’nın. Bu nedenle davet sahibinin, yani Recep beyin, kendisinden, süper güç oluşundan umudunu kesmiş olması, birçok bakımdan elbette hayırlı.

Ortadoğu’da kaldı mı böyle liderler? İlgilenen biri olarak rastlamış değilim doğrusu. Bu lafları Recep bey çok seviyor. Hüsnü Mübarek’e de “unutma bunun öbür dünyası da var” demişti ki, Mübarek herhalde ilk kez Recep beyden duymuş değildi bu öbür dünya “gerçeği”ni. Kötü alıştırıldı çünkü, ne söylese Türkiye’de ilk kez o söylemiş gibi davranıyor bir dolu insan. Suriye’deki muhalifler için “şehadete inanmış olan bu insanlar, er ya da geç, mücadelelerin gereği demokrasiyi kazanacaklardır” derken de Recep bey, “şehadete inanmış o insanlar”ın, bu inanışlarını demokrasi için değil, “cennete gitmek” için değerlendireceklerini unutmuş gibidir. El Nusra ile El Kaide’nin demokrasiyi kazanmaları için, Recep beyin dediği gibi “şehadete inanmaları” yeterli değil gibi geliyor bana, kaldı ki. Yeterli olsaydı Suriyeli muhalifler ABD’den, Katar’dan Suudi Arabistan’dan ısrarla silah yardımı yapılmasını istemezlerdi. “Şehadet” kısa kalıyor belli ki.

Neyse. Ben, muhteremin, şu girişteki cümlesini duyar duymaz, Gezi Parkı’ndaki herkesi Musa sandım bir an. Kendimi de. Musa’yı bizzat firavunun beklemiş olmasındaki garipliği fark edişim daha sonradır. Gezi Parkı’nda cop yiyen, gaz soluyan, nihayet ölenlerin firavun karşısında bir Musa çağırmak yerine mücadele etmelerinden bir ders çıkarması lazım Recep beyin. O Musa gelmez ayrıca. Spartaküs de gelmez. Ama herkes bir Musa, bir Spartaküs olabilir. Recep bey bekleyedursun. Musa nereden gelecek gözlemlesin.

Biz Spartaküsler çoktan “arena”yı bastık. Aklı varsa Musa da bizle gelir.