Hakkı Başgüney'in "Sosyalist Parti hükümeti bu talepleri karşılayabilirmi?" başlıklı yazısı 30 Aralık 2012 Pazar tarihli soL Gazetesi'nde yayımlanmıştır.

Fransa’da 6. ayını dolduran Sosyalist Parti hükümetine dair tepkiler artıyor. Ancak Sosyalist Parti iktidarından sol seçmenin önemli bir kısmı kısa sürede umudunu yitirse de, bir kesim hükümetin en azından Sarkozy döneminin neoliberal politikaları sonrası daha farklı politikalar izleyebileceğine dair hâlâ beklentiye sahip. Bu noktadaki beklentiler ise iki temel başlığa dair reformlar ya da politikalar olarak toplanıyor, kabaca artan krizin sonuçlarına karşı benimsenebilecek sosyal politikalar, kapatılan fabrikaların kapatılmasını engellemeye hatta kamulaştırılmasına dönük talepler, yoksulluğa karşı alınabilecek önlemler gibi. Öte yandan ise toplumdaki özgürlüğü, hakları genişleten, örneğin bütün LGBT bireylerin evlenme hakkı, Fransa’da bulunan yabancıların oy kullanma hakkı gibi talepler...

İlk alandan başlayalım. Hükümetin toplumsal eşitlik alanında ya da krize karşı toplumsal çözülmeyi önleyici adımlar atması mümkün mü? Yani işçilerin işten atılmasını engellemek, fabrikaların kapatılmasını durdurmak, hatta kamulaştırmak mümkün mü? Hükümet PSA (Peugeot Citroen) işçilerinin işten atılmasına engel olabilir mi ya da Florange tesislerini kamulaştırabilir mi?

İlk konuda, PSA fabrikalarından 2014 yılına kadar 8000 işçinin işten çıkarılmasına dair bir plan Temmuz ayından beri tartışılıyor. Hükümet şirketin daha az işçiyi işten çıkardığı bir planı kabul etmesi kaydıyla şirketin zor durumda olan otomobil sektöründe faaliyet gösteren bankasını kurtarmaya dönük bir müzakere önerisi bile yaptı. Bu öneriye rağmen şirketin 8000 kişilik planı gözden geçirmek bir yana, buna ek olarak 1500 kişiyi daha işten çıkaracağını duyurması işçileri öfkelendiriyor, hatta kimilerini ofis araçlarını kırmak türünde eylemlere yöneltiyor.

İkinci konu ise, Moselle bölgesindeki Florange kasabasında Arcelor Mittal şirketine ait fabrikadaki önemli ekonomik ve stratejik değeri bulunan asit fırınlarının kaldırılması kararıydı. Bu karara karşı kamulaştırma çözümü gündeme geldi. Sosyalist Parti içinden Montebourg ve FKP, fabrikanın ulusal çıkarlar için kamulaştırılmasını önerirken Ayrault hükümetinin şirket yönetimi ile uzlaşması sendikalarda ve işçilerde hayal kırıklığına ve tepkiye yol açtı.

Bu iki konuda da olumlu bir adımdan bahsetmek mümkün değil. Bunlara ek olarak hükümetin sermaye sınıfına Fransız ekonomisinin rekabet gücünü artırmak bahanesiyle 20 milyar avroluk bir finansal hediye sunduğunu ve bunun Genç Komünistler tarafından “sermayeye büyük Noel kıyağı” şeklinde eleştirildiğini de ekleyelim. Haftaya kaldığımız yerden devam edelim.

Not: Geçen haftaki Cezayir savaşı ilgili yazıya Engin Solakoğlu’ndan gelen bu eleştiriye yer veriyorum: “Cezayir savaşı bağlamında FKP’nin çizgisinin Hakkı Arkadaş’ın sunduğu ölçüde tutarlı ve saygıdeğer olduğu görüşüne katılmama engel somut olaylar bulunduğunu hatırlatmak istedim. 1954, 55 ve 56 yıllarındaki FKP’nin Cezayir genel siyaseti oldukça iniş çıkışlı ve izaha muhtaçtır. Parti 1955’te Cezayir’e asker gönderilmesi ve kısmi seferberlik ilanıyla ilgili oylamalarda ne yazık ki iktidar çizgisinde oy kullanmış, aynı dönemde FKP üyelerinin Cezayir direnişinden yana bireysel girişimlerini en hafif deyimle desteklememiştir. Açık söyleyelim Fransız komünistlerin Cezayir konusundaki ilkeli ve yiğit tavrını FKP yönetiminin 1956 yılına kadar gösteremediğini bilirsek, tarihi daha doğru yorumlama imkanını elde edebiliriz.”