Önce bir konuya açıklık getirelim:
"Bu düzen" dendiğinde kimileri genel bir "böyle gelmiş böyle gider" anlamında "düzen"i anlıyor, kimileri "siyaset düzenini", kimileri "medya düzenini" düşünüyor; bazıları ise "tek adam düzenine" takılmış durumda. Oysa "bu düzen" dediğimiz şey sermaye düzenidir, kapitalizmdir. Gördüğünüz her çelişkinin, insanlık dışı her şeyin, eşitsizliklerin temelinde işte bu kapitalist düzenden kaynaklanan sömürü ilişkileri yatar.

İşte bizim ülkemizin bu düzeni sürdüğü müddetçe, yani paranın egemenliğinde, malı mülkü çok olanların AKP’den hesap sormaları mümkün değildir ve zaten hesap sormak gibi gerçek bir dertleri de olmaz. Ancak "Bundan sonra hesapları ben tutacağım." gibi bir iddiaları olabilir. O da ne bu devranı değiştirecek bir şeydir ne de hiçbir servet sahibi hesapları kendi tutmak gibi bir amaç için bu kadar büyük bir risk alır.
Malı mülkü bol olan niçin risk alsın? Hesabı AKP tutuyor diye üçer beşer de AKP’ye damlayıveriyorsa; şu zamana kadar tutulan hesaplar da zaten hep malı mülkü bol olana yaradıysa bu tür bir maceraya niye girişilsin? Çok parası olan macera aramaz. Maceraya atılanlar da işin çocuk oyunu olmadığını gördüğü yerde geri adım atar.

Ana akım siyaset, parlamento siyaseti, burjuva siyaseti —ne derseniz deyin— çok büyük oranda çok parası olanlardan kurulu. Çok parası olmayanlar da parası olanların belirlediği büyük makinelerin içinde. Genel doğrultuya etki edecek hiçbir önemli güçleri yok. AKP takır takır satın aldı ve almaya devam ediyor; muhalefetten isimleri, makamları, hatta partileri bile büsbütün… Çünkü siyasette kahir ekseriyetin işi parayla. Para iktidarın elinde. Parası olan başkaları ise zaten esas olarak para kaybetmemek için siyasetin içinde.

***

Peki öyleyse, diyebilirsiniz ki: Ortalıkta bir çekişmedir gidiyor, saç baş birbirine giriyorlar kamera önünde ama hepsi patron partisiyse, hepsi özünde anlaşıyorsa neyi paylaşamıyorlar?

Aslında Türkiye’nin önündeki asıl önemli meselelerde ya omertayla ya örtülü ya da açık onayla muhalefet iktidarın önünü açıyor: Çözüm sürecinde, Türkiye’nin savaşa girmesinin önünü açan Mekke Antlaşması'nda, yeni anayasanın mutabakat zeminini oluşturacak çerçeve yasa teklifinde, yine yeni anayasanın uzlaşma başlıklarını oluşturacak bir dizi ulus devlet karşıtı "demokratik" paketlerde…
Türkiye’nin önünde esas olarak bunlar var ve bunlarda ana akım siyaset içinde gerçek bir muhalefet yok.

Öyleyse nasıl geçiyor günlerimiz? Belediye operasyonları mı? Transferler mi? Muhalefet partileri hangi gündemleri konuşuyor? Bir fon gündemi var malum; bu fon gündemi muhalefet partisinin mi, iktidar partisinin mi gündemi, dikkatle bakın. İktidarın iç hesaplaşmaları kontrol altında olsa sanki muhalefet bu konuda suskun kalacak ve bu suskunluğun nedenini bilemiyoruz. İşte bir liste vardı örneğin, açıklanacaktı. Hani, neden açıklanmadı?

***

Her şeye rağmen diyebilirsiniz ki: "Olur ya kardeşim, seçimler söz konusu olduğunda gördükleri fotoğraf hâlâ parlak değil, parlayacak gibi de değil. Bu iktidar yeterli oy alamayacağı bir seçime gider mi?"

AKP bu ülkeyi seçimsiz yönetemez, demiştik. Her şeyin sandığa havale edilmesi, AKP için bugünkü bazı zorluklar bir yana, vazgeçilmez bir yönetme kolaylığı da aynı zamanda. Seçimsiz olmaz; ancak mevcut Siyasi Partiler Kanunu, seçim yasası ve YSK yapısıyla da zaten sağlıklı ve adil bir seçim imkansız. Meclis muhalefeti işine geldiği gibi demokrasi eksikliğinden söz ederken kendi oy oranlarını da etkilemesi muhtemel bu tür hayati konuların lafını bile etmiyor. Bu seçim sisteminin antidemokratik yönde daha da ilerletilmesi karşısında halk tepkisizliğe sevk edilebilir; zaten her önemli başlıkta sistematik şekilde cici muhalefet kanalıyla kötürümleştirilmiyor mu?

Sonuçta bir düşünün; AKP, karşısındaki ne idüğü belirsiz, şekilsiz, programsız ve bütünlük taşımayan bir yapıya iktidar aygıtını teslim eder mi? Görülüyor ki, teslim etmediğinde hiçbir burjuva aktör iktidarı AKP’den söküp alamaz. Burjuva siyasetinde halk artık çoktandır siyasetin öznesi değil ve sistematik şekilde de bu rolden uzaklaştırılıyor. Kitle siyaseti/modern siyaset gerici kapitalist düzen tarafından yok ediliyor.

Cumhuriyetin felaketi anlamına gelen bir dizi başlığı ise halka gitmeden, referandumsuz olarak da Meclis'te çözebilirler. Genişletilmiş bir "demokratikleşme" zemini hem ABD’yi hem İngiltere’yi hem de iç cepheyi —yani genişletilmiş Cumhur İttifakı’nı— pekâlâ memnun edecektir ve anayasanın bile belki de Meclis'ten geçirilmesi denenebilir. Bu kadar geniş bir mutabakat zemininde AKP’nin tekrar nefes almasına izin verilmiş, belki ekonomide de bir manevra alanı yakalamasına olanak tanınmış olur.

***

Bu durumda hiç ciddi ciddi düşündünüz mü:
Kapitalist düzende, Türkiye Cumhuriyeti’nde egemenlik kimlerin elinde?
Cumhuriyet Devrimi'nin 103. yıl dönümünü henüz geride bıraktık. Yıllar içinde kapitalizm maalesef halkımızın canını okudu, mahvetti ülkemizi.
Ancak bütün bu söylenenlerden umutsuzluğa düştüğümüz, bu ülkenin bittiği ve karşı devrimin kesin olarak galip geldiği anlaşılmasın. Başka bir şey söylüyoruz.
Bu tablodan vazife çıkarması gerekenler; alın teriyle geçinenler, kimseye verecek hesabı olmayanlar, malı mülküyle tehdit edilemeyenlerdir.
Onlar satın alınamazlar.
Transfer edilemezler.
Düşürülemezler.
Ve onların inadı ve direnciyle bu ülkede umut yaşamaya devam ediyor.
Burjuva siyasetine vekâlet vermeyi bırakmadan hayal kırıklıkları bu ülkenin peşini bırakmayacak. Artık hükümet değişikliği için de iş başa, iş emekçi halka düşüyor.