Hakkı Başgüney'in "Peki özgürlükler genişliyor mu?" başlıklı yazısı 6 Ocak 2013 Pazar tarihli soL Gazetesi'nde yayımlanmıştır.

Geçen haftaki yazımızda mevcut hükümetten sosyal eşitliği sağlaması konusundaki beklentilere dair verdiğimiz örneklerden biri olan Arcelor Mittal grubunun Florange tesislerinin kamulaştırılması talebiydi. Bu olasılığın hızla gündemden düşmesine ve hükümetin şirketle uzlaşmasına rağmen, uluslararası sermayenin önemli temsilcilerinden biri olan Lakshmi Mittal 13 Aralık’ta Figaro gazetesine verdiği bir mülakatta “bir sermayedar bundan böyle Fransa’ya yatırım yapmadan iki kere düşünecektir” diyordu. Fransa’daki hükümetin uluslararası sermayenin tehditlerine karşı koyma gücü ve isteği bulunmuyor. Latin Amerika’da son yıllarda halkçı hükümetlerin yabancı şirketlerin ülkelerindeki yatırımlarını kamulaştırma uyugulamalarında karşılaştığımız türden bir adımı, dünya kapitalist emperyalist sisteminin merkez ülkelerinden biri olan Fransa’dan beklemek zaten baştan doğru değil. Ancak şu da bir gerçek ki, bu hükümetin de gerçekleştiremeyeceği bu talepler Fransız kamuoyunun gündemine girmiş durumda. Fransız radikal solu, komünistler bu talepleri şu anda yalpalayan ve liberal politikalara hızla taviz veren hükümetin alternatifi ve gerçek bir sol siyasetin gerekliliği olarak gündemde tutabilir.

Hükümetin bu süreçteki az sayıda olumlu adımından bir tanesi milyonerlere yüzde 75’lik sembolik bir gelir vergisi belirlemesiydi. Bu yasanın Anayasa Konseyi tarafından reddedilmesine rağmen hükümet benzer bir vergi koymakta kararlı, ancak zenginlerin de bu vergiden kaçmak için Fransız vatandaşlığından bile çıkmayı göze aldıklarını belirtelim.

Diğer alana geçersek, evet bu tabloda emekçi sınıflardan yana etkili bir siyasetten bahsetmek zor, peki toplumsal hakları, özgürlükleri genişletici reformlardan bahsetmek mümkün mü? İlk alanda emekçileri ve sol kamuoyunu hayal kırıklığına uğratan iktidar partisinin genel sekreteri Harlem Désir’in en azından toplumsal reformlar alanında iki önemli başlıkta kimi adımlar atması ve süreci hızlandırması bekleniyor. Bu başlıklar göçmenlere yerel seçimlerde oy hakkı ve LGBT (Lezbiyen, gay, biseksüel, transeksüel) bireylerin evlilik hakkı… Ancak bu iki ana konuda da adımlar son derece tartışmalı ve olumsuz gelişmelerle iç içe yol alıyor.

Örneğin, göçmen haklarına dair bir ilerlemeden bahsetmek bir yana geçtiğimiz hafta Fransa’da 16 yaşından beri 8 yıldır yaşamakta olan Pakistan kökenli bir göçmen, “sans papier” (yasal göçmen statüsünde olmayan) Ahmed Sohail yaka paça Fransa’dan polis kuvveti kullanılarak Pakistan’a yollandı. Göçmen yardım kuruluşlarından Sarkozy döneminde bile böylesi yaşanmamıştı açıklaması gelirken, Sohail bana bir köpek gibi davrandılar diyordu...

Göçmenlere yerel seçimlerde oy hakkı tanınması Hollande’ın önemli seçim vaatlerinden biriydi. Ancak Hollande bu başlıkta Kasım ayından beri epey yalpalıyor ve bu konuda geri adım sinyalleri veriyor. Eğer söz konusu yasa önümüzdeki dönemde geçirilemezse yabancıların 2014 yerel seçimlerinde oy kullanması da mümkün olmayacak. Sosyalist Partiden 75 milletvekili bu yaza kadar yasanın geçmesi için bir adım atsa da, Hollande’ın yalpalamaları da düşünüldüğünde, bu vaadin en azından ilk yerel seçimler için tutulamayacağını söylemek gerçekçi. LGBT yurttaşların evlilik hakkı da son günlerde Fransa kamuoyunda en çok tartışılan konulardan biri. Bu konuda hükümetin bir geri adım atması beklenmiyor, ama süreç epey sancılı bir şekilde ilerliyor. İşin kötüsü, bu tür reformların emekçilerin, yoksulların sosyal taleplerinin gerçekleşmediği bir ortamda adeta bir göz boyama işlevi kazanmış olması ve uzun bir sürece yayılarak kamuoyunun aylarca bu gündemlerle bir nevi oyalanması...