Sol.

Evet sol.

Yine bölük pörçük.

Ve yine hayal kırıklıkların yaşanacağı yeni bir yerel seçim süreci.

Bu sürece sosyal demokratlar da dahil.

Bunu böyle yazmak doğru mu?

Kestirmeden gitmek.

Elbette, teorik alıntılar, saptamalar yapılabilir.

Yaşanan tarih ve dönemler teorik, akademik bir dil kullanılarak irdelenebilir.

Bunu bu yazıda bu yöntemlerle yapmak istemiyorum.

"Acı ama gerçek" halk güzellemesi deyimi ışığında değerlendirme yapmak istiyorum.

Bir çok deneyim yaşadı Türkiye Solu.

Açık Faşizm koşullarını da, sol muhalefetin dalga dalga büyüdüğü yılları da gördük.

Partiler kurduk, partilerimiz kapatıldı, kapatılmayanları da biz kapattık.

İşkence gördük, görmeye devam ediyoruz.

"Vurulduk ey halkım unutma bizi" ezgileri ile ağıtlar yaktık.

Bazımızın cenazesine yüz binler katıldı, faili meçhule giden bir çok arkadaşımızdan hala haber yok. Bırakın haber olmamasını bu arkadaşlarımızdan artık kimsenin, yeni kuşakların da haberi yok.

Kendimizi, halkımıza anlatmak için "Hatırla sevgili" kırık dökük.

TV dizisinden "yarar umar" hale geldik.

Çatlı'nın dava arkadaşı Mümtaz'er Türköne'nin danışman olduğu diziden.

Gerçek hayatında bir dönem faşişt olduğunu söyleyen teorik seviyesi "tıngır elek tıngır saç" bir genci memleket memleket Deniz diye gezdirdik.

Paris komünü dedik Fatsa'ya.

En geniş anlamı ile öyle de denilebilirdi.

Fatsa'yı, özgül bir yerel yönetim örneği Fatsa'yı bırakın Türkiye halkına, Fatsa'daki 2008 yılının gençlerine, emekçilerine anlatamadık.

Şanlı Profilo direnişimiz...

Kaçımızın belleklerinde..

Kapitalizm çalıştı.

Think-tank'leri, Sorosu, CFR'si, CIA'sı, Şikago okulu, IMF...

Latin Amerika çalıştı.

Meksika EZLN, Venezuella Chavez, Bolivya Morales...

Ders çalıştı, ders çalıştırdı.

Yeni ekonomi politikalar üretti.

Barriolar, Chipas.....

Halkın desteğini aldı.

İktidara yürüdü.

Devrimci halk politikaları hayata geçti.

Ya ülkemiz?

Ülkemizde hala 12 Eylül yenilgisinin özeleştirisini vermeyen 12 Eylül yorgunu siyasetler var.

Seçimlere 45 gün 2 ay kala yapılan güç birliklerinin sandıkta karşılığının olmadığını hep gördük.

Gördükte ne yaptık?

68 kuşağının 6.filo askerlerini Dolmabahçe'den denize döken yiğitlerin çekilen siyah beyaz kareleri ile övündük.

Programlara çıktı eskiler.

Duygulandık, gerildik.

Ama Amerikan savaş gemileri bu yaz boğaz'ı geçerken Yurtsever Cepheliden başkasını göremedik Dolmabahçe'de.

Büyük umutlarla kurduk ÖDP'yi.

Genel başkanı U.Uras parlamentoya girince ABD Büyükelçisinin davetini kabul etme basiretsizliğini göstermekten çekinmedi.

Deniz Baykal'ın dahi katılmadığı yemeklerde, köşklerde Muhsin Yazıcıoğlu ile karşılıklı çatal bıçak oynattı.

Kürt sorununa gelince konu cıss dedik.

Ne İsa'ya yarandık ne Musa'ya.

Çok mu basite indirgemişim meseleleri.

Çok mu yalın yazmışım.

Ama öyle değil mi?

Türban, bir kısım sol, türbanlılarla üniversite kapılarında ortak eylem yaptı.

"Tehlikenin farkında mısınız?" sorularına dudak büktü.

Bir kısmımız Ergenekon'u alkışladı.

Dilipaklarla, Altan kardeşlerle, Fehmi Korularla aynı koroda şarkı söyledi.

Önemli bir arkadaşımız Ergenekon'un derin devleti tasfiye operasyonu olmadığını, aksine bunu iktidarın bir pasifikasyon aracı olarak kullandığı tespitini yaptı.

Kimimiz de "yiyin birbirinizi" diye başlık attı.

Bu kadar ciddi kafa karışıklıklarını gidermeden, halkımıza neyi nasıl ifade edebileceğiz.

Umut vaat edebileceğiz.

Halk kitlelerine önderlik edebileceğiz.

Şimdi bu yazıyı şöyle bitirmek mümkün.

Her şeye rağmen halk kitleleri son tahlilde mutlaka yanımızda yer alacak.

Tarihin çarkı geri döndürülemez.

Emekçiler sömürüldüklerinin farkına varacaklar.

Sol kazanacak......

Böyle hissedebilirsiniz, hissedebilirim, hissediyoruz da.

Onun için buradayız.

Bu inançla yaşamaya devam etmek elbette gerekli.

Ama sürece iradi müdahale olmadan, "volontarist yöntemler" kullanmadan sonuç alabilmek mümkün mü?