Yarın 10 Eylül… Bu satırları yazarken Brezilya’da hala ayın 9’uydu. Binlerce kilometre ötede iki farklı coğrafya, kültür ve insanların arasında ama tek bir isyanda bu satırları yazmayacaktım aslında. Sözde Brezilya’da Haziran’dan bu yana belli görünümlerde değişerek devam eden isyan sürecine odaklanacaktım. Rio de Janeiro’da kökenleri ABD ve Avrupa’ya dayanan otonom anarşist yapılanmanın Brezilya’da moda haline gelişini anlatacaktım. Polis şiddetinin giderek arttığına değinecek, gençlerin de isyandan çok moda eylem biçimlerine yönelerek kitlesellikten uzak, politize olmayan eylem biçimlerine yöneldiğini vurgulayacak, isyanın şiddetinin, Brezilya ve Latin Amerika’da sokaklarda görülmeye alışılan, kültürünün bir parçası olan şiddete dönüştüğünü söyleyecektim. Yakın zamanda, halkın Haziran’dan bu yana deva eden eylemlerin bir parçası olmaktan uzaklaşarak ona yabancılaştığından ve polis şiddetini asayiş sorunu olarak görmeye başlayacağından söz edecektim ki, Ahmet kardeşimin, yoldaşımın ölüm haberiyle irkildim. Ahmet Atakan, Armutlu’da AKP iktidarına karşı direnirken öldürülmüştü.

Kelimeler paramparça oldu, 10 Eylül’de. O zaman da, 1920’de de kana bulanmıştı sevincimiz, yine kana karıştı. Brezilya’da isyanı anlatacakken Rio adeta sessizliğe gömüldü. Ne eylemcilerin ardından koşturan TV ve polis helikopterlerinin sesi, ne itfaiye sireni ne de sarhoş zırıltısı. Türkiye’den gelen isyanın sesine kulak kesiliyorum. Her yenilgiden sonra halkına daha çok zulmeden hem de destanlara yakışır biçimde zulmeden bir hükümetin kurbanı oldu Ahmet. Daha geçen gün hükümet tam kadro Buenos Aires’te Olimpiyat Oyunları’nın İstanbul’da düzenlemesi için biraradaydı. Olimpiyat Oyunları’nı gerçekleştirme düşüncesinin ülke gerçeklerinden uzaklaştırılarak, AKP hükümetine yaraşır şekilde “dava” haline getirildiği, İstanbullulara ve sonra Türkiye’deki tüm kesimlere ekonomik büyük külfetler getireceği ve İstanbul’daki emekçileri konut sorunu ve hayat pahalılığı nedeniyle daha fazla yoksullaştıracağı için Olimpityatlar’ın düzenlemesine karşı olanlara büyük bir intikam duygusuyla, daha oracıkta, Buenos Aires’te saldırmaya başladılar. Saldırdılar, saldırmaya devam ediyorlar. Daha dün buradaydılar Güney Amerika’da, Arjantin’de… Bugün Türkiye’de halka saldırıyı yönetiyorlar ve soruyorlar neden kazanamadık?

Can Yücel Fidel’in ziyareti ve Küba’ya dönüşüyle birlikte “çakal” benzetmesini yapar Türkiye’yi yönetenler ve iktidardaki sınıf için. Bu defa Latin Amerika’ya topluca “iş” için gelenler ne hoş karşılandılar ne hoş gittiler. Olimpiyat Oyunları’nı düzenleyecek kentin seçileceği süreçte heyetlerin bulunduğu otelin önünde Arjantinli sosyalistler Gezi ve Haziran direnişleri sırasında yaşamını kaybeden Ethem, Apo, İsmail, Medeni ve Mehmet’in ölümlerinin hesabını sormak için eylem gerçekleştirdiler, AKP hükümetini protesto ettiler. Uzun lafın kısası, ne Türkiye’de ne de dünyanın herhangi başka bir noktasında barınacak yeriniz yok.