soL Haber Portalı’nın yönetim ve yayın kurullarındaki değişim sonrası görev alan yoldaşlarıma başarı ve kolaylıklar diliyorum. Yolumuz uzun ve artık daha zorlu… Daha cesaretli, daha direngen ve üretken olacağı bir sürece giriyor soL ekibi de… soL portalın izlenen, okunan, referans alınan bir yayın haline gelmesinde bugüne dek soL’umuza omuz veren ve önümüzdeki bu zorlu süreci omuzlayan yol arkadaşlarımın emeğini selamlıyorum.

soL’u çocuğum gibi sevdim, bebeğimizi hep birlikte büyüttük. Barbaros’tan sonra soL’a merhaba diyen ilk kent yazarıyım. 2008’in Mayısında soL’da başlayan kent yazarlığı serüvenim boyunca hiç istikrarlı olamadım, ama yine “soL’un en istikrarsızı” bendeniz, soL sayesinde hatırı sayılır bir okur kitlesine sahip oldum.

Yazmam için beni ikna eden Kemal yoldaşımdı… Yazmamak için ayak diremem, yazmaya başlayışımla gelen onlarca mail… İstikrarsızlığıma ve yazılarıma dair ne varsa soL’un ve okurlarımın olgunlukla sineye çekmesi… Kent yazarı olmak ama çoğu kez kentin dışına gezmeye çıkan yazılar yazmak… Verilen bu değerin onurunu, mutluluğunu ve yükünü taşımak… Bana yaşattığınız bu onur için sonsuz teşekkürler…

Bir süre önce okurlarımdan bir yoldaşım yazmıştı, “soL'un aklı Kemalse vicdanı sensin…” Ağlamıştım okuduğumda… soL’un vicdanı olmak… Teoride belki sınıfta kalacak kadar yetersiz ama yüreğiyle ve yaşadıklarıyla yazmaya çalışan, yaşlı başlı, evli barklı, çoluk çocuk sahibi, taşralı, komünist bir kadın yazar için ne kıymetlidir bilirim.

Ancak, soL’un “belirlenmiş olan periyotla ve ilan edildiği günde” yayınlanmasını talep ettiği köşe yazılarıma artık devam edemeyeceğim. soL’un istikrarı açısından soL ekibinin bu konudaki hassasiyeti yerinde ve doğrudur. Özel nedenlerle yazamayacağım bir döneme girdiğim için okurlarımla ve soL haber portalıyla soL’un en istikrarsızı olarak vedalaşmak zorundayım. Mücadelemiz ve kavgamız devam edecek, yeryüzü sosyalizmin yüzü olana dek…

“Yine görüşürüz dostlarım benim, yine görüşürüz... Beraber güneşe güler, beraber dövüşürüz... A dostlar, a kavga dostu, iş kardeşi, a yoldaşlar a!.. Elveda…”