Dün IMF ve Dünya Bankası yıllık toplantılarını protesto edenler, emniyet güçleri tarafından sert müdahaleyle karşılaştılar.

Aynı dakikalarda, toplantıda Başbakan Tayyip Erdoğan “Dünyadan yükselen çığlığa, taleplere, toplantı salonunun dışında devam eden protestolara kulak vermeliyiz” diyordu. Başbakan hitap yeteneğini de kullanarak, IMF politikalarının bazı yanlışları olduğunu ima etmiş oluyor diğer taraftan “dışarıdakiler” ile empati kurduğunu, dünya aleme duyurmuş oluyordu.

Roller paylaşılmıştı, dün Başbakan ve emrindeki emniyet güçleri birlikte şov yaptılar.

Üstelik bu kez, 1 Mayıs müdahalelerinde polisin tutumunu eleştiren bir medya da yoktu karşılarında. Medya, şovun bir parçası haline gelmeye hazırdı.

Tüm bu gösteri, bir cana mal oldu. Taksim'de bir gün boyunca sıkıyönetim ilan edildi. Yüzü aşkın kişi gözaltına alındı.

Şovu tamamlayan ise sabah eleştirilere kulak verilmesini söyleyen Başbakan Tayyip Erdoğan'ın, akşam IMF ve Dünya Bankası için verilen resepsiyonda “IMF ile görüşmeler toplantının ardından yeniden başlayacak. En ince ayrıntılarına kadar inceleniyor. İnşaallah bu işi kapatırız, IMF de rahatlar, biz de rahatlarız” açıklaması oldu.

AKP hükümeti, IMF ile yeniden masaya oturacak!

Gün boyunca Başbakana medya mensupları tarafından, Taksim Meydanı'nda yaşananlarla ilgili tek bir kontra soru sorulmaması, medyanın dün icra edilen şovdaki rolünün bir başka göstergesiydi.

Çok değil bir gün önce aynı medya, DİSK Başkanı Süleyman Çelebi'yi yere göğe sığdıramıyordu. Çelebi, “büyük bir toplumsal kesimin” temsilcisiydi, daha iyi korunmalıydı. Senaryolar havada uçuştu, “karanlık güçler” yeniden devreye girmiş olabilirdi.

Dünkü şov aslında, DİSK Başkanı'na yapılan saldırıyla birlikte, bir gün önce başlamıştı.

Siyasi partiler, anti-kapitalist eylemciler ve sendikalar ile meslek örgütlerinin aynı gün aynı alanda yapacağı eylemde, DİSK de vardı. Medyanın tabiriyle “büyük bir toplumsal kesim” eylemlerde temsil ediliyordu.

Bir gün önce bir “meczubun” saldırısına uğrayan işçi temsilcisi, ertesi gün ise emniyetin dayak atmaya çalıştığı emekçiler.

Hesap belli...

Sendikalar, daha büyük, daha korunaklı genel merkez binalarına çekilmeli, sendika üyesi az sayıda emekçi ise talepleri için sokağa çıkmamalı.

Oysa, krizin son bir darbe indirdiği sendikalar daha fazla kan kaybedemez. İşçiler için ise bıçak kemiğe dayanmıştır.

Demek ki, asıl şov şimdi başlıyor.