Manisa’da hafta başında yayımlanan, geçtiğimiz pazartesi ve salı günkü yerel gazeteleri bir görseydiniz?
Keyfiniz yerine gelirdi.
Moraliniz düzelirdi.
İçiniz ferahlar, geleceğe dair iyimserlikle dolardı yüreğiniz.
Çünkü o gazetelere göre…
Ekonominiz tıkırında, şehrin geleceği garanti altındadır.
Müreffehsinizdir, mutlusunuzdur.
Çünkü Bülent Arınç gelmiştir Manisa’ya iki günlüğüne ve elindeki sihirli değnekle, Manisa’yı bir cennet köşesi haline çevirivermiştir.
İyi ki gelmiştir.
Kentin ekonomisi füzelenmiştir.
Yollarıyla, altyapılarıyla, tesisleriyle bir dünya kenti haline gelmiştir Manisa.
İşsizlik bitmiştir. Kahvehaneler boşalmış, tüm işsizler işbaşı yapmıştır.
Dükkanların önünde uzayıp giden kuyruklar esnafın yüzünü güldürmüştür.
Manisa’da işsiz nüfus kalmadığı için başka kentlerden işçiler çağrılmıştır.
Şehre katma değer üstüne katma değer kazandırılmıştır.
Bu zenginlik sayesinde herkesin yüzü gülüyordur, keyifler kekadır.
Allah bin kere razı olsundur Bülent Arınç’tan.
Evet… Hafta başında yayımlanan yerel gazetelerimizi okusaydınız ve hiç de sokağa çıkmasaydınız eğer…
Bu illüzyona inanırdınız.
Bu bir illüzyondur.
Yanılsamadır.
Abra kadabradır.

***

Manisa’nın adeta bir Tokyo olduğuna, bir New York olduğuna, ya da ne bileyim bir Hong Kong ya da Frankfurt olduğuna inanacağız nerdeyse!
Peki bu gazeteleri yönetenler inanıyorlar mı acaba yazıp çizdiklerine!
Görmüyorlar mı sokakları?
“Devren satılık”, “devren kiralık” ilanlarıyla dolu vitrinleri görmüyorlar mı?
Sigorta primini ödeyemeyen, işçisinin haftalıklarını veremeyen, kirasını yatıramayan işletmeleri görmüyorlar mı?
Yeşil kartlı sayısının her gün arttığı bir şehirde, bu manşetleri atmaya utanmıyorlar mı?
Mahkemelerdeki icra, iflas davalarındaki artıştan haberler yok mu?
Kirasını ödeyemeyen kiracılar için açılan tahliye davalarının, son iki yıldaki rakamlarını hiç araştırdılar mı?

***

Nüfus büyüklüğü bakımından 13’ncü, sanayi üretimi bakımından 6’ncı, vergi gelirleri bakımından 14’ncü, sosyo ekonomik gelişmişlik bakımından 25’nci şehir olan Manisa’nın kamu yatırımlarından aldığı pay bakımından 36’ncı sırada olduğunu bile bile…
Nasıl atıyorlar o manşetleri?

***

Bülent Arınç büyüsü müdür bu acaba?
Nedir gazeteci arkadaşları bu kadar büyüleyen?
Milletvekili mi olmak istiyorlar, ihale mi almak istiyorlar, başka bir hesap mıdır söz konusu olan?
Merak ediyorum.
Bilemiyorum.

***

Duymuyorlar mı?
Fabrikadaki, tarladaki, çarşı pazardaki, banka kuyruklarındaki, mahkeme koridorlarındaki çığlıkları duymuyorlar mı?
Tablo böyleyken, AKP’li vekiller ağızlarını her açışlarında mangalda kül bırakmıyorlar. Neler neler yaptıklarını, ne hizmetler getirdiklerini ballandıra ballandıra anlatmaktan en küçük bir utanç duymuyorlar.
Hadi onlar iktidar partisi milletvekili diyelim.
Ya gazeteler?
Gazeteciler?
Onlar “gerçeğin” peşinde değillerse eğer…
Neyin peşindeler peki?
Neyin peşinde?