Teknolojik sıçramaların planlama ufkunda açtığı bu yeni patika, bizi 20. yüzyılın o statik hesaplama çıkmazından bütünüyle koparmaktadır; zira karşımızdaki mesele artık denklemlerin çözülebilirliği değil, bu teknik kapasitenin hangi toplumsal önceliklere bağlanacağıdır.

Cumhuriyetin devrimci döneminin kapanmasıyla baş gösteren ağır bir gerici karanlık dönemin içinden sıyrılıp geldi. Solcu olmanın, ilerici bir tutum takınmanın cezasının işkence, işsizlik, açlık, sürgün, hapis olduğu o dönemde bize “sosyalizm”i, “Kürt sorunu”nu, Nâzım Hikmet’i öğretti. Cumhuriyet yönünü kaybetmiş ve devriminden ürkmüştü. Onun yarım bıraktığı işleri hırsla, inatla, ölümüne çalışarak tamamlamaya çalıştı. “Milli Kurtuluş Tarihi”ni, “Türkiye’nin Düzeni”ni, “Türklerin Tarihi”ni yazdı. Avcıoğlu Cumhuriyetin ilerici birikimlerinin bir temsilcisiydi.

21. yüzyılın ikinci çeyreğine girdiğimiz bir dönemde yeni bir paylaşım savaşı tehlikesinin arttığı, Ortadoğu’da bölgesel savaşların çıktığı, emperyalist saldırganlığın farklı formlarda kendisini gösterdiği, uluslararası hukuk ve kuralların reddedildiği bir dönemde yeni sağ, faşist ve ırkçı partilerin kendilerine daha geniş bir alan bulduklarını, iktidara alternatif hale geldiklerini, birçok önemli ülkede hükümet kurduklarını gözlemliyoruz.

Yapılması gereken, tarihsel ilerlemeyi doğru kavramak ve ileriye, sosyalizme doğru ilerlemektir. Türkiye’de kapitalist düzenin, o dönemin gereklerine uygun bir şekilde ulus devlet formu altında yeniden kurgulanmasının aracı olarak kurucu bir ideoloji niteliğindeki Kemalizm’in devrimci özünün evrilmesi gereken çizgi, sosyalist devrimcilik olmalı.

“Yeni Osmanlıcılığın alternatifi var mı?” sorusuna vereceğimiz yanıt, Türkiye’de emekçi sınıfların siyasi iradesi iktidara el koyana kadar düzen içinde böyle bir alternatifin olmadığıdır. Hilekârca sınıflar üstü tanımlanan milliyetçilikle İslamcılığın sentezinden oluşan Yeni Osmanlıcılık yegâne ideolojik malzemeyi sağlamaktadır. Türkiye sermayesinin yayılmacı hırsları eski Osmanlı coğrafyasında yoğunlaşırken Batı emperyalizmiyle bütünleşme Türkiye sermayesini bu coğrafyada görevlere hazır tutuyor.

Karşıdevrim durdurulacaksa bu ortamın kurutulması mutlak gerekliliktir. Cumhuriyet Osmanlı’yı ve Osmanlıcılığı ancak emekçi sınıf karakterine dayanarak alt edebilir.

Yeni Osmanlıcı kimlik inşası, özünde Türkiye sermaye sınıfının bölgesel yayılma arzularını ve neoliberal güvencesizliği perdeleyen ideolojik bir kalkandır. Bu kalkan, proletaryayı sınıfsal gerçekliğinden koparıp hayali bir tarihsel büyüklüğe hapsederken, sömürü ilişkilerinin üzerini dinsel ve milli bir rıza örtüsüyle kapatır.

AKP’nin son on yılına damga vuran genişlemeci dış politika, temelleri 24 Ocak Kararları ve 12 Eylül darbesiyle atılan büyük sermaye rüyasının en radikal ve militan aşamasıydı. Özal’ın "ikinci cumhuriyet" hayalleriyle meşrulaştırmaya çalıştığı neoliberal dönüşüm, bugün AKP’nin "Türkiye Yüzyılı" vizyonuyla ve savunma sanayisindeki birikimle birlikte Türkiye burjuvazisinin öncülüğünde bir "bölgesel güç" fantezisine evrilmiştir.

Ne var ki, bu tablonun krizlerle ve kırılmalarla çatırdaması olasıdır. Ayrıca, emperyalist müdahalelerin ve kapitalizmin bırakın Ortadoğu’ya, dünyanın herhangi bir yerine barış ve istikrar getirmesi mümkün değildir. Ortadoğu ve Akdeniz’deki hiçbir ülkenin güçlenmiş bir Türkiye’yi kolay kolay kabul etmeyeceği de ayrı bir gerçekliktir.

Türkiye’de sermaye birikimi sürecinde aşiretlerin rolü, kapitalizmin bölgedeki özgün karakterlerinden biri olmaya devam ediyor.

Süleymaniyeli Molla Halid’in tarikatının uzantıları Türkiye’yi de ele geçirdi. Ülke AKP ile ortaklık kurmuş Nakşi-Halidi tarikatı uzantılarınca yönetiliyor. Barzani İmparatorluğu ise Türkiye ile uzatılmış bir balayında.

Hem genel olarak Türkiye kapitalizminin dinamiklerini hem de Kürt sorununu daha iyi anlayabilmek için sınıfları daha belirgin şekilde görmeye, ayırt etmeye ihtiyaç var.

Türkiye’nin sınırlarının gevşetilerek genişletilmesi projesi Türkiye’nin sınırlarının sorgulanmasını meşrulaştıran bir adımdır.

Herhangi bir ulusun devlet kurma hakkı emekçilerin sömürüden, ülkelerin emperyalist tahakkümden kurtulma hakkının önüne konamaz. “Her ulusa devlet” açık arttırmasının geleceği sadece savaştır.

Tudeh söz konusu olduğunda sorunun devrim stratejisiyle bağı olduğunu, önder kadroların zihnindeki “liberal burjuvazinin devrimi” yanılsamasının kritik bir engeli oluşturduğunu saptamak durumundayız.

Balfour Deklarasyonu, İngiltere’nin hakkı olmadığı bir bölgedeki toprakları, orada asla yaşamak niyetinde olmayan Yahudi halkına verme bahanesiyle gasp ettiğini açıklayan bir aldatmacadır.

SSCB, özellikle Kuzey Afrika ve Ortadoğu’daki halklar nezdinde İsrail karşıtı tutumuyla saygınlık kazanmış, bölgede nüfuzunu artırarak sosyalizmin etkisinin bölge coğrafyasına taşınmasını sağlamıştır.

"Bütün bölmeleriyle Filistin solunun direnmediğini söylemek büyük haksızlık. Ama yine de çıkış yolunun işaretleri de buradan yola çıkarak türetilebilir. Direnmek, her zaman, eninde sonunda kazandır."

"İsrail, Filistin’in tüm kaynaklarını ya kendisi yağmalıyor ya uluslararası şirketlere, tekellere peşkeş çekiyor. Yani Filistinlilere tek bir şans bırakıyor: İsrail’in işçisi olmak."

İsrail büyük sermayenin ileri karakoludur. Haletiruhiyesi Avrupa’nın antisemitizmi ile oluşturulmuş bu devlet, kendi ezilmişliklerinden yepyeni bir ırkçılık türü yaratmayı başarmıştır.

İnsanlık eşitlik ve özgürlüğün hâkim olduğu komünist bir dünyaya doğru ilerleyecekse, bu yolun bir noktasında İsrail devletinin en azından mevcut hali yıkılmak zorunda.

Öncelikle, burjuva ideolojisinin yeni çocuğu diyebileceğimiz seküler milliyetçiliğin tarihselliğini masaya yatırarak kolları sıvayabiliriz.

"Kapitalizmin yarattığı yeni koşulları ve imkanları, kapitalizmin farklı üniformalı fedailerinin hazırlıklı karşılaması şaşırtıcı değil."

Bolşeviklerin öncülüğünde Rus işçi sınıfı bir “sınıf” gibi hareket etme emareleri gösteriyor, ekonomik talepleri aşan istekler ve arzular mücadeleye dâhil oluyordu.

Ne demiştik işte tüm bu karmaşadan çıka çıka o özlü söz çıktı! Hiçbirşey olmadıysa bile kesinlikle bir şeyler oldu!..

"Türkiye’de CHP’ci bir sol vardır ve kuşkusuz önümüzdeki dönemde de var olacaktır. Ancak bunu aşan bir komünizmin ve cumhuriyetçiliğin inşa edilmesi de pekâlâ mümkündür."

Sosyal demokrasi, sosyalistlerin dostu değil düşmanıdır; ama düzenin kendi özgün işlev ve çelişkilerine sahip bir parçasıdır. Onunla bu özgünlükleri dikkate alınarak mücadele edilmelidir.

Sermayenin onu devrimden gelen tortulardan kurtaracak Caligula’lalara ihtiyacı var. Amcaya karşı yeğen; Napoleon’a karşı Louis Bonaparte. Tayyip Erdoğan’a karşı Ekrem İmamoğlu…

Eşitlik, eşit gelir dağılımı ve sosyal adalet asla ağza alınmaması gereken kavramlar haline getirildi. Bugün emekçi kadınlar için sonuç, piyasa demokrasisi ve AB emperyalizmidir.

PCF deneyimi, bir komünist partinin devrimci olanakları kullanmadığı takdirde nerelere savrulacağını ortaya koyması açısından değerlidir.