Cemaatle iktidarın kavgasında bazı soruların yanıtı açık…

Yorum yapan kahvehane hatipleriyle köşe habercileri kavgayı ciddiye aldı… Tamam, denildi, birbirlerine düştüklerine göre faşist diktanın sonu geldi… “Keser döner, sap döner, birgün hesap döner”e getirdiler sözü… İktidara “mevta” gözüyle bakarken defin tarihi konusunda remiller attılar.

Olan biten, Latin Amerika dizilerini solladı…

Mağdur senaryosuyla mangalda kül bırakmayan, kubbe çatlatan salı nutukları da halkı sıkmıştı…

Yolsuzluk dosyalarının peşpeşe patlaması ise iktidarda biatçı tabanı yitirme korkusuna yol açmıştı…

Tam da seçim öncesiydi… Gelmiş geçmiş genel seçimlerden çok önemli bu yerel seçim öncesinde aynı tekkenin müritleri acaba neden kavgaya tutuşmuştu? Her ağacın kurdu kendi bedeninden ürerdi, bu nedenle kavgayı normal buldu herkes…

Bu ara muhalefetin İstanbul adayı ‘akbaraka’da ağırlanmış, ardından lideri, patrona güvence vermiş, İslam Kardinali’nin elini öpmüştü…

Demek ki, hepsinin patronu aynıydı. Höt, dese kavgacılar biat kültürü gereği o an gömlek düğmelerini sayardı… Ama Patron suskundu...

Ülke bir anda Feto bürokratlarının operasyonlarıyla sarsılmış, iktidar buna karşılık vermekte gecikmemişti… Önce matbuata, kethüdaya, kadılara, ilmiyeye, askeriyeye ders veren iktidar, bu kez polise, gümrüğe şaklattı kırbacını…

Bunlar iki seçenekli bir yorumu dayattı biri, kavganın sahte, öbürünün gerçek olduğuydu. Eğer sahteyse Patron, önümüzdeki seçimleri iktidarın kazanmasını istiyordu. Çünkü, sifona çekilmeye daha uygununu bulamazdı… Ama nedense karşı görünüyor, gereğini yapmadığı gibi iktidarın karşı saldırılarına göz yumuyordu. Bu da senaryo izlenimi veriyordu, doğallıkla...

Bütün bunlardan sonra, iktidar seçimden yüzde ellilik başarıyla çıkarsa kimse şaşırmasın!

Halklar genellikle kazananı alkışlar da… Güce biat eder…

En büyük güç ise gizemli olandır… İktidarın bu gücü yendiğini düşünün!

Eğer, bu bir pazarlık kavgasıysa celeplerinki denli masum olmadığı açık...