Arap milliyetçiliği, benzerlerinin tersine ilerici bir öze sahipti ama Kaddafi’ye göre bir daha canlanmamak üzere öldü.

Şimdilerde Milliyetçi Arap Hareketi (MAH) ruhunu arıyor, Birleşik Arap Cumhuriyeti (BAC) ise küllerinin arasında…

Hafız Esad’ın “Tashih Hareketi”yle “Büyük Suriye” düşü, Arap tarihine doğru yolculukta…

Suriye’nin ne “su” ne de “Hatay” sorunundan söz ediliyor çoktandır… ASALA’ya destek politikası, belki de “tehcir”in yüzüncü yıldönümü (1915) için başka kurgu bekliyor...

Irak, Mısır, Libya perişan…

Arap megaloideası yerine öngörülen “parçalı müttefiklik” politikası yerlerde sürünüyor…

Kuzey Afrika kıyılarından Pakistan’a Ortadoğu, emperyalizmin kenar kuşak teorisi, kara, hava, deniz hakimiyeti teorileri altında inliyor…

Bu, gerçekte, oryantalist Batı’nın üçüncü saldırısı bölgeye… (İskender’in, Roma’nın, Haçlıların, Osmanlıların saldırıları ayrı değerlendirme konusu!)

Bize göre ilk saldırı “yeni tarih anlayışı”nı pekiştirmek amacıyla yapılan “kültürel saldırı”dır.

“İkinci saldırı” Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın uluslaşma sürecindeki Mısır’ına yapıldı… (İngiltere, Fransa, Rusya, Prusya, Avusturya ittifakı)

Üçüncü saldırı ise BOP’un ulus devletlere saldırısı kapsamında gerçekleştirildi.

Bunun gerekçesi de sanıldığı gibi petrol değil…

Tek gerçeklik, Şam’ın Ortadoğu’nun ortasında bulunması, her açıdan kilit konumda olmasıdır…

Ne ki, gerek etnik, gerekse dinsel yapısı dolayısıyla Batı’nın siyasal kurgularına uygun görünen Suriye, oyunu bozmuş görünüyor…

Bunda, Esad’ın vazgeçmeye razı olduğu bildirilen Baas’ın rolü büyük...

El Kaide’nin, El Nusra’nın paralı askerleri karşısında Suriye halkının yiğitçe direnişi, başta ABD, emperyalistlere karşı Machiavelli’yi haklı çıkarmış görünüyor:

“Paralı askerlere ödenen para hiçbir zaman uğrunuza ölmeleri için yeterli değildir...”

Böylece, konuyu Arabizm açısından düşünmenin zamanı geliyor…