Demokrasi çıkınından karanlık çıktı… Bir de kadını nesneleştiren, bedenini araçlaştıran, İslam ideolojisini özneleştiren türban afyonu…

Laiklik, özgürlük, demokrasi sözde kaldı…

Parlamenter diktatoryaya, tek Tanrı’nın, tek dinin, tek başkanın otoriter yönetimine devam denildi…

Üzerine çok konuşulan çıkında, demokrasinin en büyük engeli demokrasi diye yutturuldu… Demokrasinin olmazsa olmazı laisizmin esamesi okunmadı… Oysa laisizmin olmadığı yerde demokrasiden de, özgürlükten de söz edilemezdi…

Halk, özgürlük için bizim sözde başkanın dini istismar ederek elde ettiği otoriteye karşı mücadele ederdi. Özgürlük elde edilince ardından demokrasiyle laiklik gelirdi.

Sözde başkanın dediği gibi demokrasi ne seçme, seçilme hakkıyla ne de parlamento çoğunluğuyla tanımlanabilir… Piyasacı iktidar için çok partili seçim yapılmasının da demokrasiyle ilgisi yok… Çoğunluğun zorbalığına izin verilmeyen, azınlığın veto hakkına sahip olduğu bir yönetim biçimidir demokrasi… Halk istiyor diye türbanı dayatmak hiç değil.

Demokrasi, soyut insan haklarına, ifade özgürlüğüne de indirgenemez… Özgürlüğün, eşitliğin sağlandığı bir toplumda sosyal devletin bütün gerekleri öncelikle yerine getirilir…

Gerçek demokrasilerde her türlü ötekileştirmeyle dışlanma da olmaz, yoksulluk da… Yoksulluğun siyasal çıkar için sömürüldüğü bir ülkede demokrasiden söz edilemez… Demokrasilerde yoksul halk olmayacağı gibi halk, yönetim eliyle yoksullaştırılmaz da… Bizdeki gibi yoksullaştırıldığında ise buna “sadaka demokrasisi” denilir.

Liberaller, laiklik yerine Anglosakson sekülarizmini boşuna istemez. Sekülarizm, yaygın algının tersine laikliğin eş anlamlısı değildir.

Çünkü, laiklik bir devlet teorisidir, tasarımıdır.

Sekülarizmde halkla kilise/cami devlet iktidarını, laiklikte halkla devlet, kiliseyi/camiyi, yani dini sınırlar.

Bunlarınkinin sekülerizmle de, laisizimle de ilgisi yok.

Bu nedenle, onların “demokrasi getirdik” dediği yerde güneş doğmaz…