Eskiden insanlar, bazı devlet yetkililerine sevgiyle karılmış saygı gösterirdi. Bunu hak eden “devlet büyükleri”ni liyakatla çalışırken belagatına titizlenenler arasından seçerdi.
Eski Adana Valisi Ziya Paşa da “Kişinin rütbe-i aklı eserindedir” sözünü liyakatla belagatin önemini vurgulamak için söylemiş olmalıdır… Malum, insanın eseri/aynası dilidir… Dil, sahibinin birikimini, kimliğini eleveren ipuçlarını taşır. Toplumsal ilişkilerdeki düzeyin de ölçüsü olduğu için halk, devlet büyüklerini biraz da bu açıdan tartar.
Ne ki, bu iktidar çivisini çıkardı her şeyin…
Yüksek öğrenim yıllarımızda “tosun” denilirdi bunlara… Çok siniklerdi, ne etliye ne sütlüye karışırlardı… Dersinde çalışkan, zeki tipler de değillerdi… Moronlardan biraz zeki izlenimi verirlerdi…
Onların günün birinde iktidar gücünü elegeçireceği, sonra ölçüsüz şiddet kullanacağı düşünülemezdi bile…
Halkın tepkisi bu nedenle gecikti.
Şiddeti başeğdirmek amacıyla kullandıkları için kıskançlık, ikiyüzlülük, yalan, kin, nefret, dehşet ortamı yaratma gibi insanlık dışı nitelikleri ortaya çıktı…
Apoletlerinden aldıkları gücü ölçüsüz kullandılar… Gizli dinlemeler, baskınlar, gözaltılar, uyduruk yargılamalarla toplumu sindirmek, korku ortamı yaratmak istediler…
Çünkü, çok korkuyorlardı… Korkan korkuturdu… Bütün zalimler korkaklardan çıkardı…
Ülkede hayatın çekilmez duruma getirilmesinde, liderinden valisine tümünün ham ervah kadro mensubu olmasının da rolü büyüktü…
Bu nedenle davranışları birbirine benziyor…
En tepelerindeki, protestocu genci polise yakalatıyor, boşbakanları yakınmacıyı “Ananı da al git” diye azarlıyor, vekilleri (milletvekili), kadın gazeteciye bacak arası fotoğrafından söz ediyor, valileri de yurttaşa “gavat” diyor…
Bu gidişle bir süre daha Adana’da kalacağa benzeyen vali, birkaç sözcük daha öğreneceğe benziyor. Çünkü, Adanalılar “gavat”ı kullanmaz. (Can Baba’nın ‘g..e g.. denir’ dediği gibi) Kadın satıcısına doğrudan “pezevenk”, kendi karısını satana “dümbük”, çok kızdıkları birine de “Dümbük pezevenk,” der.