Yarından sonra yine vahşet görüntüleriyle trajikomik olaylara tanık olacağız… Bazıları boynuzlanarak, çifte yiyerek, kendini keserek yaralanacak ayrıca hayvanlara işkenceler edilecek…

Bir İslam bayramı bu… Ne ki, bu konuda ortak görüş yok… Sünnilerle Şiiler arasındaki köklü görüş farkı bir yana, Hambelisinden Şafisine, Vahhabisine Sünnilerin tümü farklı düşünüyor...

Kuran’ın Kevser suresindeki kurbanla ilgili ayet yalnızca “Tanrı’ya içtenlikle yönelimi” vurguluyor. Kan akıtmaktan, akan kanı görmekten, El Nusra vampirleri gibi insan yüreği yemekten söz etmiyor… Kanı döke saça kesilen hayvanın etini derin dondurucuya doldurmayı da içermiyor...
Suudi Vahhabiler ise etleri ne saklıyor ne de açlık çeken halklara gönderiyor, çöle gömüyor… Etler yok edilsin ki, Vahhabi tüccarları gelecek yıl da milyar doları cebe indirebilsin...

İbrahim Peygamber, insan kurban etmeyi sona erdiren, bu bayramın kurucusu diye anılır… Oysa onun çağında Anadolu’da kansız kurban gelenekleri de uygulanıyordu… Buğday, arpa, mercimek, bezelye, nohut, acı burçak gibi besin maddeleri yakılarak kutlanıyordu Kurban bayramları. Saçı kurbanı denilen o bayramlarda yakılan sekiz temel besin maddesinin dumanıyla kokusu Ana Tanrıça Kibele’ye ulaşmakla kalmıyor, onun kutsal kuşları Ankaları da besliyordu.

Süt ya da şarapla da kansız kurban bayramı kutlanıyordu... Ateşe dökülen sütle şarap buharının, Kibele’ye ulaştığına inanılıyordu.

Ateşe tuz serperek de kurban sunulabiliyordu. Çıtır çıtır yanan tuzun dumanı aracılığıyla insanlarla Kibele arasında tinsel bağ kuruluyordu.

Anadolu kırsalındaki düğünlerde hâlâ uygulanan saçı kurbanında, kınada, gerdek öncesinde, bir tepsideki bakliyat, kuruyemiş, şeker, bozuk para karışımı, gelinle damadın üzerine serpiliyor. Böylece, yeni ailenin bolluk, bereket içinde yaşayacağına inanılıyor…
İnsanca bayramlara, esenlikle…