İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir-Çelik Fabrikası’nda saat 12.00’de meydana gelen ve çok sayıda işçinin enkaz altında kalmasına ile hayatını kaybetmesine yol açan patlamanın ardından Türkiye Komünist Partisi (TKP) İzmir İl Örgütü eylem düzenledi. Hastane önünde ve fabrika sahasında yetkililerden bilgi almaya çalışan TKP heyeti adına açıklama yapan TKP İzmir İl Başkanı Tuğçe Sezen Gedik, fabrikada yaşananları felaket değil "işçi katliamı" olarak nitelendirdi.

'Tabela asmakla iş güvenliği sağlanmaz, bu işçilerin katili HABAŞ patronlarıdır'

Fabrikadaki çalışma koşullarının ve iş güvenliği ihlallerinin ağır sonuçlarına dikkat çeken TKP İzmir İl Başkanı Tuğçe Sezen Gedik, konuşmasında şu ifadeleri kullandı:

Bugün bizi buraya toplayan şey çok büyük bir öfke, sevgili dostlar. Saat 12.00’de Aliağa’daki Habaş Fabrikası’nda yaşanan patlama sonucunda onlarca işçi kardeşimizin enkaz altında kaldığını ve hayatını kaybettiğini öğrendik. Sabahtan bu yana gerek hastane önünde gerek fabrikada yetkililerden bilgi almaya çalışıyoruz. Yakınlarını kaybeden Habaş çalışanı işçilerin aileleriyle dayanışma içerisindeyiz. Ancak hepimizin içindeki öfke asla soğumuyor, aksine giderek artıyor. Habaş dediğimiz fabrika bir demir-çelik fabrikasıdır; ama aslında insan öğüten bir fabrikadır. Bu fabrikada her ay 26 iş kazası yaşanıyor. Sadece geçtiğimiz 1,5 ayda 3 ölümlü iş kazası oldu ve artık bu ölümler habere bile konu edilmiyor, birer sayıya indirgeniyor. Sabahtan bu yana yakınlarından haber almaya çalışan, ellerine ateş düşmüş Aliağalılar oradan oraya koşturuyor. Bir yetkili de çıkıp 'Çocuğunuz, kocanız veya kardeşiniz öldü' diyemiyor; insanları oradan oraya yolluyorlar. İnsanlar bütün gün bir haber, bir açıklama almaya çalıştılar; ancak aldıkları tek şey ölüm ve belirsizlik oldu.”

Gedik, düşük ücretler ve yetersiz güvenlik önlemleri nedeniyle işçilerin can verdiğini belirterek açıklamasına şöyle devam etti:

Habaş, her ay yüzlerce işçinin girip çıktığı bir insan öğütme fabrikasıdır. Neden mi? Çünkü işçiler 28 bin lira asgari ücrete çalıştırılıyor. Geçinemediği için fazla mesai yapmak zorunda kalan işçi daha çok çalışıyor, daha çok yoruluyor ve ölüyor. Fabrikanın her yerine 'Önce iş güvenliği' tabelaları asmışlar. Oysa iş güvenliği tabela asmakla sağlanmaz. İş güvenliğini sadece tabela asmakla yaptığını zannedenler, bugün onlarca kardeşimizi katledenlerdir. Bu işçilerin katilleri Habaş patronlarıdır ve bunun hesabını vereceklerdir. Bir fabrikada iş güvenliği nasıl sağlanır? Önce fabrikanın durması, o makinelerin ve halatların tamirat ve denetim için durdurulması gerekmez mi? Gıcır gıcır işleyen, cayır cayır kâr üreten o fabrikalarda gerekli önlemler alınmadıkça işçiler ölmeye devam edecektir. Fabrikada iş güvenliği uzmanı olarak çalışmış arkadaşlarımız anlattı: İş güvenliği önlemleri ancak bir işçi öldükten sonra akıllara geliyor, o da yapılmıyor. Olan hep işçilere oluyor.”

'Biz artık ölmek istemiyoruz, bu öfkeyi asla unutmayacağız'

Ağır çalışma şartlarına ve kâr hırsına tepki gösteren Tuğçe Sezen Gedik, açıklamasının devamında hayatını kaybeden işçilerin isimlerini hatırlatarak şu duygusal ve kararlı ifadeleri kaydetti:

Madenlerde biz ölüyoruz, tekstil fabrikalarında haklarımızı alamadığımız için sokağa çıkıyoruz, inşaat tepelerinde, kule vinçlerinde biz çalışıyoruz. En ağır işlerde, en ağır koşullarda en az paralara çalışanlar hepimiziz. Biz artık ölmek istemiyoruz. Bizi bugün buraya getiren şey bu büyük öfkedir. Aliağa halkı bunu hak etmiyor. Bugün Aliağa'daki bütün fabrikaların bacalarından dumanlar tütüyor. İşçiler oralarda çalışıyor; üç kuruş daha fazla kazanabilmek için yoğun mesai saatlerinde, uykusuz ve gerekli iş güvenliği önlemleri alınmadan çalışmaya zorlanıyorlar. Bugün kaç eve ateş düştü? Ne olacak? Sayıları açıklayıp başsağlığı dileyip evlerimize mi döneceğiz? Böyle olmayacak. Er ya da geç her öldürülen işçinin hesabını soracağız. Bu öfkeyi asla unutmayacağız.”

Gedik, geçmiş yıllarda ve yakın tarihte aynı fabrikada yaşamını yitiren işçileri tek tek anarak konuşmasını tamamladı:

Hâlâ enkaz altında olan arkadaşlarımız olduğunu biliyoruz, ölen işçi kardeşlerimizin kesin sayısını bile bilmiyoruz. Onlar birer sayı değildir. Bu insan öğüten Habaş Fabrikası'nda geçmiş yıllarda yaşamını yitiren arkadaşlarımızın adlarını bir kez daha anmak ve unutturmamak istiyoruz: 2020'de Kadir Özdemir, Raif Çatan ve Şaban Karaca; 2022'de Oktay Eryılmaz; 21 Ekim 2026'da Hakan Doğan; 5 Kasım 2026'da Eyüp Eğinli... Arkadaşlarımız böyle yitirdiler yaşamlarını. İsrail'e demir-çelik yollamak, Filistin'de çocukların üzerine atılacak katliam bombalarının sevkiyatını yapmak için... Patronun kârından bir gram eksilmesin diye öldü arkadaşlarımız. Biz bunun hesabını soracağız. Bu ülke patronların değil. Bu ülkede ne yaratılıyorsa biz yaratıyoruz; Aliağa'nın bütün zenginliklerini Aliağalı emekçiler üretiyor. İnsanca yaşamak bizim de hakkımızdır. Acımız ve öfkemiz çok büyük; bu öfkeyi tarif etmenin kelimeleri yetmez. Bizi burada yalnız bırakmayan bütün dostlarımıza teşekkür ederiz.”

soL'un dört kez sansürlenen X hesabını takip ederek yaygınlaştırabilirsiniz. 

soL Haber'i WhatsApp ve Telegram kanallarından takip edin, önemli gelişmeleri kaçırmayın.