Ana içeriğe atla

Home

soL Haber'de reklam yok, sadece haber var. Bunu birlikte sürdürüyoruz. Abone olarak desteğinizi gösterin.

Yükleniyor...

NEF Kandilli’de kazanan direnişin öyküsü: 'Son arkadaşımız da hakkını alana kadar ayrılmadık'

NEF Yapı’nın Kandilli projesinde aylarca ücretlerini bekleyen işçiler, 11 Kasım’da şantiyede başlattıkları eylemi şirket merkezine taşımıştı. Patronların Ensesindeyiz’le yan yana gelen işçiler, ilk ödemelerden sonra da alacağı kalan arkadaşlarını yalnız bırakmadı. Ahmet, direnişin öyküsünü soL'a anlattı.

Özkan Öztaş

Yayın Tarihi: 19.11.2026 , 12:34 Güncelleme Tarihi: 19.11.2026 , 12:48

Şantiyelerde işler çoğu zaman aynı gerekçelerle yürütülüyor. İş yetişecek, malzeme alınacak, taşeronla hesap görülecek, hak edişler yapılacak... 

Ancak bütün bu hesapların arasında işçinin ücreti sürekli erteleniyor. Şirketler birbirini işaret ediyor, taşeronlar ana yükleniciyi, ana yükleniciler başka gerekçeleri gösteriyor. Sonunda bütün bu hesapların dışında bırakılan yine işçinin alın teri oluyor.

NEF Yapı'nın Kandilli projesinde çalışan inşaat işçileri de benzer bir sürecin içinden geçti. 

Ana taşeron Metreküp İnşaat bünyesinde çalışan yaklaşık 200 işçi, üç aylık ücret ve diğer işçilik alacaklarının ödenmemesi üzerine 11 Kasım'da şantiyede eyleme başladı. Bir gün sonra eylemlerini Metreküp İnşaat'ın Maslak'taki genel merkezinin bulunduğu Olive Plaza önüne taşımışlardı. Şirketin konkordato süreciyle birlikte iyice belirsizleşen alacakları için artık beklemek istemiyorlardı.

İşçilerin mücadelesi, Patronların Ensesindeyiz (PE) Mücadele ve Dayanışma Ağı ile yan yana gelmeleriyle yeni bir aşamaya geçti. İşçiler, alacaklarını tek tek listeledi, hukuki destek aldı ve ücretleri ödenene kadar mücadeleden vazgeçmeyeceklerini duyurdu.

Metreküp İnşaat'ın ödeme sözü vermesinin ardından işçilerin ücretlerinin ekipler halinde ödenmeye başladığı duyuruldu. 

Peki bu mücadele nasıl başladı? İşçiler, kendilerine söylenen “boşuna uğraşıyorsunuz” sözlerine rağmen nasıl yan yana geldi? İlk kazanımlar elde edildiğinde neden şantiyeyi terk etmediler? Ve Patronların Ensesindeyiz ile kurdukları ilişkiyi neden farklı buldular?

Kandilli şantiyesinde çalışan işçilerden Ahmet, direnişin öyküsünü anlattı.

'Şirket parayı alıyor, bize vermiyordu'

Bu sürecin en başına dönelim. NEF şantiyesinde ücretlerin ödenmemesi nasıl başladı? Siz ne zaman artık bir şeyler yapmak gerektiğine karar verdiniz?

Biz Ağustos ayında çalışmaya başladık. O günden beri sürekli aynı şeyleri yaşıyorduk. Maaş günü geldiğinde, işin tamamlanmadığını, hak edişlerin yapılmadığını söylüyorlardı. Ödemelerin gecikmesini buna bağlıyorlardı. Ama bir süre sonra şunu gördük, taşeron firmalar ödemelerini alıyordu, ana firma da ödemeleri yapıyordu. Sadece işçilere gelince para verilmiyordu.

Artık bıktık. Birkaç arkadaş kendi aramızda toplandık. Biz zaten bir şeyler yapmak istiyorduk. Ne yapabiliriz, nasıl mücadele edebiliriz diye konuşuyorduk. Yaklaşık bir hafta kadar kendi aramızda oturduk, işi durdurduk.

Sonra Patronların Esnesindeyiz'i aradık. Onlar da geldiler. Bize bir yol çizdiler. Biz de zaten böyle bir şey bekliyorduk. Amacımız bir kazanım elde etmekti. Eylem yapacağız, patronlarla konuşacağız, gerekirse ofislerinin önüne gideceğiz, gerekirse şantiyeyi durduracağız dedik. 

Bir şekilde hakkımızı alacaktık.

Patronların Ensesindeyiz'le yan yana gelmemiz böyle oldu. Biz mücadele etmek istiyorduk, onlar da mücadele için yanımızda oldular.

Patronların Ensesindeyiz Dayanışma Ağı her sektörden ve koldan işçinin mücadelesinde yer alıyor, destek oluyor. İşçiler, emekçiler patronların keyfi uygulamalarına ve hak gasplarına karşı PE saflarında bir araya geliyor.

‘Boşuna uğraşıyorsunuz’ diyenler de oldu

İlk eylemlere başladığınızda çevrenizde nasıl tepkilerle karşılaştınız? Sizi vazgeçirmeye çalışanlar oldu mu?

Oldu tabii. Özellikle bazı arkadaşlar, götürü işi yapanlar, taşeron işlerinde çalışanlar bize “Böyle yaparsanız sizi işten çıkarırlar. Buraya polis getirirler, sizi kışkırtıcı ilan ederler” diyordu.

Sigortamızın asgari ücret üzerinden gösterildiğini hatırlatıyorlardı. “Sizi asgari ücret alıyor gibi gösterirler, işten çıkarırken de alacağınızı eksik verirler. Eylem yaparsanız elinizdeki parayı da alamazsınız” diyorlardı.

Ama biz eylemimize devam edeceğimizi söyledik. Çünkü artık başka türlü olmayacağını görmüştük. Ne alacağımız varsa hepsini listeledik. Herkes kendi alacağını tek tek yazdı kağıda. Bu listeleri ana yüklenici firmanın genel merkezine ilettik. Dedik ki siz taşeronlara ödeme yapmışsınız ama işçiler paralarını alamamış.

Sonra Patronların Ensesindeyiz'den avukat arkadaşlar geldi. Listeleri düzenlediler, herkesin alacağını tek tek sıraladılar. Bir iki gün içinde ilk ödemeler başladı. İlk başta bizimle aynı düşüncede olan, mücadeleye katılan arkadaşların alacakları ödendi.

NEF İnşaat işçisi Ahmet.

‘Biz aldık diye arkadaşlarımızı geride bırakmadık’

İlk işçiler ücretlerini almaya başladığında eylemi sonlandırmak yerine devam ettiniz değil mi? Bunu biraz anlatır mısın? Nasıl oldu? Sonuçta eylem yapanlar kazanmaya başladı. Ama siz "Biz kazandık nasıl olsa" deyip gitmediniz.

Evet. Patronların Ensesindeyiz ile iletişime geçenler olarak kazandık. Ama dahası vardı. Çünkü daha alacağını alamayan arkadaşlarımız vardı. Başlangıçta bizimle aynı düşüncede olmayan, direnirseniz hiç para alamazsınız diyen, alacağınız parayı da asgari ücret üzerinden alırsınız zaten sigortalar asgari ücret üzerinden yatıyor diyen, siz işi resmiyete dökerseniz patron da resmi rakamları verir geçer diyen bazı arkadaşlar da vardı. 

Onlar ilk başlarda eyleme katılmamıştı. Hatta bizi vazgeçirmeye çalışıyorlardı.

Nasıl değişti peki bu düşünceleri? Bu durum sizi hiç umutsuzluğa sürüklemedi mi?

Bizim mücadelemizi gördüler. Alacaklarımızın tahsil edildiğini gördüler. Sonra onlar da birer birer ikna oldular. Sonuçta biz ne kadar anlatırsak anlatalım. Onların da bu mücadelenin kazanımla sonuçlanacağını, işçileri bir arada olur, cesur ve bir olursa haklarını alacaklarını görmeye ihtiyaçları vardı.  

Hatta biz hiç bir şey demeden kendi alacaklarını listeleyip yanımıza gelenler oldu.

Biz de onlara “Siz başta bizim yanımızda değildiniz, şimdi niye geldiniz” demedik. Öyle bir şey yapmadık. Kimin hakkı varsa onu savunduk. Herkesin alacağını almasını istedik.

Ben kendi alacağımı aldım, benim ekibimdeki arkadaşlar da aldı. Ama şantiyede hâlâ parasını alamayan işçiler vardı. Bizim artık orada işimiz de kalmamıştı, işi durdurmuştuk. Buna rağmen iki gün kadar daha bekledik. Bütün arkadaşlar parasını alsın istedik. En son şantiyeden biz ayrıldık.

Bizim için önemli olan sadece kendi paramızı almak değildi. Orada çalışan son arkadaşımızın da hakkını almasıydı.

‘Patronun keyfi yeterse, para kalırsa en son işçinin hakkını ödüyorlar’

İnşaat sektöründe ana firma, taşeron, alt taşeron derken büyük paralar dönüyor. Ancak bütün bu para trafiğinin içinde işçinin ücreti en kolay ertelenen kalem oluyor. Siz de bu düzeni içeriden görüyorsunuz. Nasıl işliyor?

Ben yıllardır bu işlerin içindeyim. Taşeron firmalar ana yükleniciden paralarını alıyor. Ama işçiye gelince hemen ödeme yapılmıyor.

Önce malzemesini ödüyor. Başka yerden alacağı varsa onu kapatıyor. Kendi ihtiyaçlarını görüyor. Para kalırsa işçiyi ödüyor.

Düşünün, önce çimentoyu, demiri, mermeri, fayansı ödüyorlar. Kendi tatilini yapıyor, arabasını değiştiriyor, çocuğunu özel okula gönderiyor. Bütün bunlar bittikten sonra para kalırsa işçi akıllarına geliyor.

Ödemelerin çoğu böyle yapılıyor. Oysa o malzemeyi kullanan, o binayı yükselten işçi. İş yetişecek denildiğinde işçiden hemen çalışması isteniyor. Ama işçinin ücretini ödemeye gelince aynı aceleyi göremiyorsunuz.

Patronların Ensesindeyiz Mücadele Ağır ile mücadele eden işçiler kazanıyor. 

‘Her kafadan bir ses çıktı, herkes başka bir şey söyledi ama PE bizimle direndi’

Bu süreçte kalkıp herhangi bir avukatla da görüşerek süreci sürdürebilirsiniz. Patronların Ensesindeyiz'in yaklaşımıyla diğer deneyimleriniz arasında nasıl bir fark vardı? Bunu biraz anlatır mısınız?

Biz haklarımızı alamadığımız için artık dayanamaz hale geldik ve eyleme geçtik. Bu sırada sendikacılar da geldi, NEF'le görüştüklerini söyleyerek ödeme yapılacağını ve eylemleri bırakmamız gerektiğini söyledi.

Patronların Ensesindeyiz ise bizimle birlikte eyleme destek verdi. Ertesi gün genel merkez önündeki eylemimize gelip şirketle görüştüler, avukatlarıyla bizi temsil ettiler.

Ben daha önce de böyle şeyler yaşadım. Birkaç yıl önce bazı firmalarla davalık olduğumuzda avukatlara gittim. Hangi avukata gitsem alacağımın belli bir yüzdesini istiyordu. “Yüzde 3'ünü alacağım, yüzde 10'unu alacağım, ben tahsil ederim” diyorlardı. 

Burada ise böyle bir şey olmadı. Patronların Ensesindeyiz'den kimse gelip “Şu kadar para alırız, bu kadar avukat ücreti var” demedi. Biz ne konuştuysak mücadele için konuştuk, direniş için konuştuk.

‘Siz varsanız biz varız dediler’

Patronların Ensesindeyiz ile mücadele ederken sizi en çok etkileyen şey ne oldu mesela?

İlk söyledikleri şey şuydu: “Siz varsanız, sizin eyleminiz varsa biz varız. Siz yoksanız bizim yapacağımız hiçbir şey yok.”

Biz tahsilatçı değiliz dediler. Yani gidip patronla pazarlık yapacak insanlar değiller. Siz mücadele ederseniz biz de yanınızda oluruz. Eylem yaparsanız hukuki yönden de insani yönden de yardımcı oluruz dediler.

Bence önemli olan buydu. Çünkü işçinin mücadelesinin merkezinde yine işçinin kendisi vardı. Biz mücadele etmek istiyorduk. Onlar da bize bu mücadelede destek oldu. Avukatları geldi, haklarımızın hesabı çıkarıldı, şirketle görüşmeler yapıldı. Ama bütün bunların olabilmesi için işçilerin de yan yana gelmesi gerekiyordu.

‘Umutsuzluğa kapılmadık, çünkü artık bizi muhatap alıyorlardı’

Şirketin genel merkezi önünde de beklediniz, sabahladınız. Şantiyeden çıkıp şirketin kapısının önünde beklemek nasıl bir duyguydu? O uzun bekleyişte umutsuzluğa kapıldığınız oldu mu?

Hayır, umutsuzluğa kapılmadık. Çünkü aylardır kurulmasını beklediğimiz bir masa kurulmuştu. Bir pazarlık masası kurulmuştu. Artık bizi muhatap alan birileri vardı.

PE avukatları geldi, şirketin kendi avukatları geldi, muhasebeci geldi. Yani sesimizi duyurduk. Bu adamlar buraya kadar gelmişse, bizim eylemimiz ses getirmiş demektir.

Belki üşüdük, belki acıktık ama umutsuzluğa kapılmadık. Çünkü artık bir şeylerin değişebileceğini görüyorduk. Aylardır beklediğimiz görüşmeler yapılmaya başlanmıştı. İşin en önemli tarafı da buydu. Biz orada sadece beklemiyorduk. Mücadele ediyorduk ve artık karşımızda bu mücadeleyi muhatap almak zorunda kalan bir şirket vardı.

‘Bu yalnızca inşaat işçilerinin sorunu değil’

Şimdi memleketinize doğru yolla çıkıyorsunuz. Kiminiz aylardır görmediği çocuğunu, eşini, annesini ya da babasını görmeye gidiyor. Ve uzun zaman sonra belki ilk kez eliniz dolu gideceksiniz. Neler söylemek istersiniz?

Bence bu sorun her yerde var. Türkiye'nin genelinde böyle bir düzensizlik var. Beyaz yakalılarda da başka iş kollarında da nasıl diyeyim bir sürü sektörde aynı sorunlar yaşanıyor. Her yerde işçinin hakkını almak için uğraşması gerekiyor.

Umarım sesimizi daha çok duyururuz, daha iyi yerlere geliriz. İnsanların da bu mücadeleyi görmesini istiyoruz. Mücadele edersek kazanıyoruz. Patronların Esnesindeyiz de işte bu yüzden var. 


soL'un dört kez sansürlenen X hesabını takip ederek yaygınlaştırabilirsiniz. 

soL Haber'i WhatsApp ve Telegram kanallarından takip edin, önemli gelişmeleri kaçırmayın.

soL YZ Beta, soL’un geliştirdiği ve soL arşiviyle çalışan bir yapay zeka robotudur. Kullanımı, soL abonelerine açıktır.