ABD daha savaşın ilk günü iki ayrı noktada 200’e yakın kız çocuğunu öldürdüğü saldırıya “Operation Epic Fury” (Destansı Öfke), soykırımcı İsrail ise “Operation Roaring Lion” (Kükreyen Aslan) demişti.

Hollywood esintili bu isimleri, bir ülkeyi “taş devrine göndermekle” tehdit ettikleri haydutça bir saldırı, savaş için seçmişlerdi.

Ancak sonları, bayat Hollywood senaryolarına pek de benzemedi.

Bugün savaşın başından bu yana tam 68 gün geçti ve ABD resmi olarak “Destansı Öfke” operasyonunun sonlandığını açıkladı.

Bu açıklamayla birlikte hedeflerinin artık Hürmüz’ün açılması olduğunu söylediler, 68 gün önce zaten açık olan Hürmüz’ün…

Bunun için de “Destansı Öfke”yi pek andırmayan “Özgürlük Projesi” operasyonu adını seçtiler, bir gün sonra bu operasyona da ara verdiklerini duyurdular.

Kısacası 68 gün önce tüm dünyaya meydan okuyarak seçtikleri şaşaalı isimlerden geriye hiçbir şey kalmadı.

Peki, nasıl?

'Emperyalizm ve siyonizm yenilmez' efsanesi nasıl darmadağın oldu?

soL’da savaşın ilk gününden bu yana devam ettiğimiz canlı haberlerin bugün 68’incisi yayında.

Ortada iki ayrı görüş var.

Birisi savaşın ateşkesin ilan edildiği 40. günde zaten bittiği, diğer görüş ise bugün yarın ilan edilecek ateşkesle her şeyin nihayete ereceği yönünde.

Oysa soL’da, daha savaşın ilk haftası geride kaldığında ABD ve İsrail açısından büyük bir hezimetin kapıda olduğunu ilan etmiştik.

Bunun da nedeni, ABD ve İsrail’in evdeki hesaplarının çarşıya uymasının imkansızlığının daha savaşın başında ayan beyan ortaya çıkmasıydı.

ABD ve İsrail tüm güçleriyle saldıracak, tüm lider kadroyu imha edecek, halk ABD ve İsrail’in saldırılarının yanında, İran’daki iktidarın karşısında yer alacak ve böylece rejim değişmiş olacaktı.

Plan buydu, bu kadar sade, bu kadar basit.

Planın bir bölümü işledi de.

Tüm güçleriyle ve çok ağır şekilde saldırdılar, sadece onlarca çocuğu değil, İran’ın lider kadrosunun çok büyük bölümünü de, Hamaney ile birlikte öldürdüler.

Buraya kadar her şey tamamdı ama…

İran’ın kağıttan kaplan olmadığı daha savaşın en başında görülmüştü. 

12 Gün Savaşı’ndan çok daha erken şekilde İran, savaşı bölgedeki ABD destekçisi ülkelerin topraklarına taşıdı. Bu ülkelerdeki ABD üsleri, doğrudan İran’ın hedefi oldu.

“İran’ın füze kapasitesi bitti” haberleriyle aylardır yayın yapan İsrail medyası, savaşın birinci ayı geride kaldığında ise “artık sığınaklarda yaşamak istemiyoruz” diyen İsraillilerin görüşlerini sayfalarına taşıyor, İran’ın İsrail’i kör ettiğini, savaşı daha fazla uzatamayacaklarını yazıp çiziyordu.

Evet, savaşın başında her şeyi düşünen emperyalist ve siyonistler, bunları düşünmemişti.

Bir halkın egemenliği, bağımsızlığı için mücadele edebileceği, ABD emperyalizminin karşısında teslim olmayabileceği, İsrail’e boyun eğmeyebileceği hiç ama hiç düşünülmedi.

Evet, savaş ABD ve İsrail tarafından daha en başta kaybedilmişti.

68. günde gelen "Destansı Öfke operasyonu" sonlandı açıklaması bu açıdan son derece yersiz.

Bombaların yağdığı İran sokaklarında tüm saldırılara rağmen “ABD’ye ve İsrail’e ölüm” sloganları atan yüz binler, şimdilik İran’ın kaderine el koyamasa da ABD ve İsrail’in İran’daki kaderini daha en başta belirlemişti.

Bu yüzden 68 günün ardından ABD’nin elinde “destansı bir hezimet”, İsrail’in elindeyse dilini yutmuş bir aslandan başka bir şey kalmadı...