Ana içeriğe atla

Home

soL Haber'de reklam yok, sadece haber var. Bunu birlikte sürdürüyoruz. Abone olarak desteğinizi gösterin.

Yükleniyor...

Cadiz Körfezi’nde Metal Fırtına: Metal işçileri grevde

İspanya'da binlerce metal işçisi insanca çalışma koşulları için başlattıkları grevlerinde 3. günü geride bırakırken dün patronlarla gerçekleşen görüşmelerden sonuç çıkmadı.

Onur Küçükarslan

Yayın Tarihi: 19.11.2021 , 07:08 Güncelleme Tarihi: 22.01.2025 , 10:54

Cadiz’deki metal işçilerinin Salı günü başlayan süresiz grevi üçüncü gününü devirdi. Perşembe günü Sevilla'da patronlarla sendikalar arasında yapılan ve 12 saat süren görüşmelerden bir sonuç çıkmazken, işçiler barikatlar kurdu, kent merkezinde trafiği kesti ve Navantia, Airbus ve Alestis fabrikalarının önündeki eylemlerde bir araya geldi. Carranza köprüsünü tutarak Cadiz’e erişimi bir süre için engelleyen işçilere polis biber gazı ve plastik mermilerle saldırırken, işçiler polis müdahalesine karşı saatlerce direndi.

Sendikalar bu yıl için yüzde 2, 2022 için yüzde 2.5 ve 2023'te yüzde 3 nihai bir maaş zammı talep ediyor. Patronlar ise 2021 için yüzde 0,5, sonraki yıl için yüzde 0.7 ve 2023'te yüzde 1,5 oranında konsolide olan bir zam planı önerdi.

CCOO sendikasından Juan Linares, patronları masadan "sorumsuz bir tavırla" ayrılmakla suçladı. Linares Canal Sur Radyosuna verdiği demeçte, "Kötü niyetle hareket ettiler. Bugün, Cádiz sokaklarında olanlardan dünden daha fazla sorumlu olacaklar" dedi.

Sömürünün kenti Cadiz

İspanya’da TÜFE (Tüketici Fiyat Endeksi), son 29 yılın en yüksek seviyesinde seyrediyor ve rekor üzerine rekor kırıyor. UGT FICA sendikası Cádiz genel sekreteri Antonio Montoro geçen hafta yaptığı açıklamada, "Bizim istediğimiz şey şimdi veya önümüzdeki yıllarda satın alma gücünü kaybetmemek, bu nedenle maaş artışı TÜFE ile bağlantılı olmalı" demişti.

Daha fazla kar ve rekabet peşinde olan patronlar ise, "bu durum, daha avantajlı durumdaki illerle rekabet etmek zorunda kalacak olan Cadiz endüstrisinin ortadan kalkmasına yol açacaktır" açıklamasıyla timsah gözyaşları döküyor.

Bir metal işçisinin şu sözleri, bu güzel Endülüs kentindeki sömürünün boyutlarını ortaya koyuyor:

"Hastaneye yatmak zorunda kalan bir akrabanız varsa onu görmenize izin vermiyorlar, ya da çalışırken bir iş kazası geçirirseniz, hastanede kazanın evde başınıza geldiğini söylemeniz gerekiyor ki iş kazası olarak sayılmasın. İnsanlar sokaklara çıkıyor çünkü artık dayanamıyorlar”

Aynı işçi, metal patronlarının işçileri böl yönet politikaları ve sendikal kanunları kullanarak nasıl zaptettiğine de dikkat çekti:

"Patronlar bizi bölmeyi başardı. Birinci sınıf sıradan işçiler; işbirliği yapan şirketlerde çalışan ikinci sınıf işçiler; son olarak taşeron şirketlerde çalışan bizler. Her şey onların kontrolünde. Yasaya göre sendika delegesi olabilmek için bir şirkette en az 6 ay çalışmanız gerekiyor, bizim geçici çalışma düzenimizde buna zamanımız olmuyor. Delegeler tek bir patron tarafından atanıyor. Taşeron işçiler temsil edildiklerini hissetmiyor, sendikalar tarafından aldatıldıklarını düşünüyor.”

Bir diğer işçi, 2012 krizinde kaybettikleri haklarını geri almak için de mücadele ettiklerini hatırlattı:

“Bu grev günlerinde, kaybettiğimiz haklardan doğan öfke de açığa çıkıyor, mesela toksik maddelerle temas ettiğimiz için aldığımız 160 Avro tazminat.  2016’da geri getirme sözü vererek 2012 krizi sırasında bu hakkımızı gasp etmişlerdi, ama patronlar sözlerini tutmadı. Tatile çıktığımda işimi kaybetmeyeceğimi bilmek istiyorum, pazar günü de işe gitmezsem beni işten çıkarmakla tehdit etmeyeceklerini bilmek istiyorum.”

Cadiz, İspanya’da Huelva’dan sonra işsizliğin en yoğun olduğu ikinci kent. Ülke ortalaması yüzde 14,57 iken bu oran Cadiz’de yüzde 23.6. Metal sektörünün yoğun olduğu kentte sermayedarlar bu olgudan yıllarca yararlanarak işçi ücretlerini düşük, sömürüyü yüksek tutmayı başardılar.

Taşeron sistemi de kentte sömürüyü derinleştiren unsurlardan biri. Nitekim 25 binden fazla metal işçisi, büyük şirketlerin işlerini üstlenen küçük ve orta ölçekli işletmelerde çalışıyor.

Bu endüstriyel model öyle karlı ki, kentteki büyük fabrikalar teker teker kapanıyor. Bunun son örneği olan Puerto Real'deki Airbus fabrikası, şu sıralar şirketin kapatılmasının onaylanmasını bekliyor. CGT sendikası üyesi olan Juan Antonio Guerrero, "Puerto Real fabrikası, üretkenlik, teslimat ve kalite açısından Avrupa'daki en yüksek dereceye sahip olduğunu garanti ediyor. Sorun bu değil, sorun endüstriyel model. Sadece düşük ücretli işçi çalıştıran küçük şirketler istiyorlar."

Sendika bürokrasisi ve reformist solun ihaneti

Bir başka sendikacı, UGT FICA sendikası genel sekreteri Antonio Montoro da, Puerto Real örneğinde sendika bürokrasisinin oynadığı role işaret etti. “CCOO ve UGT sadece kendi üyelerinin kararı oylamasını dayattı. Ön anlaşmaya oy verenler tüm işçiler olmadı” diyerek kararın nihayetinde Madrid’deki sendika merkezlerinde bağlandığını, işçilere söz hakkı tanınmadığını ifade etti.

56 yaşında ve 14 yıldır işsiz olan tersane işçisi Juan José Cumplido, bugün yaşanan sorunların 80’lerdeki liberal dönüşümle ilişkilendirilmesi gerektiğini söylüyor:

"70'lerin sonunda kadroda 4.000 kişi vardı. Yardımcı personel yoktu. 17 yaşında bir kamu şirketinde kalıcı bir işe sahip olabilirdin. Ama 80'lerin ortalarında dönüşümler başladı ve her şey değişti. Kore'de daha düşük bütçeli tekneler yapmaya başladılar ve Cadiz işçilerinin koşulları düşmeye başladı. Politikacılar işsizlik rakamlarıyla oynuyorlar çünkü 1985'ten beri eğitim kursuna giden işsizlerin işsizlik listesinden çıktığını söyleyen bir yasa var. Daha sonraki hiçbir hükümet bu yasayı ortadan kaldırmadı."

Tüm bu tabloda dikkat çeken olgu, iktidardaki PSOE ve Podemos hükümetinin güncel çalışma bakanının, sosyal demokrat çizgideki İspanya Komünist Partisi (PCE) üyesi Yolanda Diaz olması. PCE, Podemos ile bir seçim ittifakı içerisinde ve “Unidas Podemos” isimli bu ittifak üzerinden mevcut hükümete de ortak olan “Birleşik Sol” (IU) inisiyatifinin bir parçası. Kriz dönemlerinde çalışma bakanlarının reformist sol ve “eski” komünistlerden atanması Avrupa’da yaygın bir politika. İşçilerin pandemi döneminde giderek yoksullaştığı, işsizliğin ve işçilerin alım gücünün dayanılmaz boyutlarda seyrettiği, emeklilerin çöpte yiyecek aradığı ve grevdeki işçilerin polisten dayak yediği güncel tablonun baş sorumlusu da PCE üyesi Yolanda Diaz.

İspanya işçi sınıfının temsilcisi İspanya İşçileri Komünist Partisi (PCTE) Cadiz örgütü ise, yaptığı açıklama ile grevdeki işçilerle birlikte mücadele edeceğini duyurdu:

“Cádiz Körfezi'ndeki metal sektörü bir kez daha grevde, bu sefer daha güçlü bir şekilde, daha iyi bir iş sözleşmesi talep ediyor. Salı günü, grevci işçiler tarafından büyük bir mücadeleyle başlayan ve çevik kuvvet polisiyle çatışmalara yol açan süresiz bir grev ilan edildi.

İlimizde sanayinin durumu, tüm fabrikaların kapanması ve sayısız işten çıkarma ile yıllardır kritik bir hal aldı. Cadiz'in emekçi halkının maruz kaldığı sürekli kötü muamele, şu anda Cadiz'in ana caddelerinde trafiği kesen uzun vadeli bir grev ile sonuçlandı.

Cádiz'deki İspanya İşçilerinin Komünist Partisi olarak, bir önceki metal grevinde, yaklaşık bir yıl önce savunduğumuz gibi, ilimizde giderek kıtlaşan sanayinin geri kalanını ve ülke genelindeki tüm işçi sınıfımızı savunmak için metal sektöründeki işçilerin tüm taleplerini destekliyoruz.

Yaşasın Cádiz Körfezi'ndeki metal kavgası. Yaşasın işçi sınıfının mücadelesi.”

soL YZ Beta, soL’un geliştirdiği ve soL arşiviyle çalışan bir yapay zeka robotudur. Kullanımı, soL abonelerine açıktır.