Mehmet Erdemli'nin “Sadece AB karşıtı değil” başlıklı yazısı 07 Mayıs 2013 Salı tarihli soL Gazetesi'nde yayımlanmıştır.

Neden şaşırtıcı bulunduğunu anlayabilmiş değilim. Her kriz döneminde olan şey olmuş İngiltere’de işte. Şaşılacak ne var? UKIP (yani Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi)’nin İngiltere ile Galler’de toplam 35 bölgede yapılan yerel seçimlerde koalisyon hükümeti oy kaybederken belediye meclisi üyesi sayısını artırması elbette çok doğal. Güzide medyamızda partinin zaferi AB karşıtı görüşlerine bağlanıyor. Bu belirlemenin doğru gibi görünmesinini nedeni adı geçen partinin sadece AB üyeliğine karşı olmak için kurulmuş oluşu.

Seçim zaferi sadece buna bağlanırsa, AB’yi sevmeyen herkesi de bu partinin sempatizanı yapıp çıkmış oluruz. Oysa tabii ki öyle değil. Bu parti seçimlerde başarılı olmayı sadece AB karşıtlığıyla değil, ondan daha fazla olarak toplumdaki tutucu görüşlerin temsilcisi olmasıyla da kazandı. Çünkü UKIP, muhafazakarlıkta faşizan sayılacak görüşlere sahip. Nigel Farage’ın genel başkanı olduğu UKIP, eşcinsel evliliğe karşı bir kere. Ayrıca göçmenlerin sayısının artırılmasına da karşı çıkıyor. Bunlar sıradan insanın da talepleri. O nedenle UKIP başarılı. Irkçı bir parti değil henüz. Göçmenlere karşı olmadığını, sadece sayısının kısıtlanmasını savunuyor şimdilik. Tabii, Parti Başkanı Farage, Muhafazakar Parti’nin önde gelen milletvekillerinden adaşı Nigel Evans’ın tecavüz suçlamasıyla gözaltına alınması karşısında ne düşündü bilmek isterdim. Evans, muhafazakar bir milletvekili. Üstelik eşcinsel. 20’li yaşlarında iki erkeğe 2009 yılından bu yana tecavüz etmek suçlamasıyla tutukladılar önceki gün, kefaletle de serbest bırakıldı. Evli olsun olmasın, eşcinsellerin de bu suçu işleyebilecekleri malum. Oysa evlilik hakkı isteyen eşcinseller, bir hak olan evliliği istemekle ahlaki bir de vurgu yapmış olmalılar UKIP’e göre, Evans örneğine bakıp. Ayrıca göçmenlerin “kültürlerini zehirledikleri” iddiasını da gözden geçirmeli. Bu “zehirleme” işini göçmeni de, İngilizi de, muhafazakarı, ilericisi de pekala yapabiliyor.

Yani, yerel seçimlerde AB konusunda, zaten başından beri bu olulumdan memnun olmayan İngilizlerin, bunun yanı sıra göçmen karşıtı söylemlere de destek vermiş olması UKIP’in başarısını hazırladı. Son zamanlarda yükselen İslamofobi de kuşkusuz birtakım endişelerle birlikte gelişen bir anlayış. UKIP gibi, yüzeysel/sığ politika yapan, “sıradan kızgın insan tavrı”nı oya havale eden bir partinin başarılı olması elbette tehlikeli. Meseleye toptancı yaklaşım, elbette kimi yararlar sağlar. UKIP’inki böyle bir başarı elbette. Ancak daha sonra aşırılaşması pek mümkün. Buna uygun bir kitlesel eğilim var İngiltere’de.

Yabancıya tahammülsüzlüğün sandıkta, göçmen karşıtlığı yapan bir partiye oya dönüşmesi tatsız bir gelişme. Bu konuda göçmen örgütleri ile sivil toplum kuruluşlarının ciddi ciddi çalışmaları gerekiyor. Irkçılığa karşı son derece deneyimli bir kesim var İngiltere’de. Herhalde UKIP’in yükselişine ilişkin nasıl bir politika geliştirileceğini düşünüyor olacaklar.

Yapmak zorundalar. Ilımlı, yavaş yavaş başlayan göçmen karşıtlığı ile eşcinsel düşmanlığı sıradan ikiyüzlü bireyin en önemli silahı. Bunun karşısında durmanın yolu mutlaka bulunmalı.