Üzerine yorum yapmak tabii ki kolay değil. Ancak hem İngiliz hem de Türkiye medyasının İngiltere’de üç kadının tam 30 yıl boyunca bir evde tutulmasını “yeni bir kölelik” başlıklarıyla duyurması meseleyi tam olarak ortaya koymuyor. Başlığın dramatik olduğu tartışılmaz elbette ama ortada bir kölelikten çok “rıza dışı” bir alakoyma var kanımca. Bu da kölelikten farklı bir şey. Çünkü kurbanların diledikleri zaman dışarıyla bağlantı kurma şansları olduğunu anlıyoruz haberin ayrıntılarına baktığımızda.

Üç kadından en gencinin tutuldukları evin sahiplerince evlat edindiği de söyleniyor. Ev sahipleri ile ilgili bir iddia da medyanın hoşuna gidecek bir içeriğe sahip. Eski, hem de bir hayli önemli Maocu aktivist oldukları söyleniyor. Londra gibi bir kentte böyle bir olayla karşılaşmak başlı başına çarpıcı zaten, ama durumdan kamuoyu ile yetkililerin haberdar olmamalarının nedeni “zorla tutulan kadınların” ustaca saklanması değil tabii. Ortada gerçekten bir “zorla tutulma” var mı, emin değilim. Bellki ki olayın kahramanları arasında, bizim asla anlayamayacağımız bir tuhaf ilişki var. Kurbanlardan birisi yan komşusuna olan aşkını bile ona mektup yazarak dile getirmiş, herhalde postaya da vermiş olmalı bu mektupları. Zorla alakonulduklarını nasıl iletmez peki bu mektuplar aracılığıyla? Aynı sorunun cevabını polis de bulamamış olmalı ki, olayla ilgili olarak yakalanan ev sahipleri kefaletle serbest bırakılmışlar.

Sosyal ilişkilerin çok zayıf olduğu bir ülke İngiltere. Bu olay da bir alakoymadan çok bir “asosyallik” vakası muhtemelen. Ev sahipleri ile bu olayda yardımcısı olduklarından kuşkulanılanalrın tümü yabancı (siyah da var aralarında). Kurbanlarla ortak bir “ideolojiyi paylaştıkları”, buna bağlı olarak “kolektif” bir yaşam sürdürdüklerine inanılıyor. Kadınların cinsel bir saldırının kurbanı olmadıkları da polisce kanıtlanmış durumda.

İngiltere’de, içinde bulundukları şartlardan ötürü her türlü koşulu kabul ederek çalışan, bu anlamda “modern köle” olarak adlandırılan çok sayıda kişi var maalesef. Ancak bu durum çok farklı. Ciddi bir akıl yanılsaması vakasıyla karşı karşıyayız aslında. Asosyalleşmenin ulaştığı boyutları göstermesi açısından da ilginç bir olay bu. İnsanların birbirleriyle kaynaşmaları amacıyla sayısız projenin, planın hayata geçirilmesine karşın, İngiltere gerçekten bu sorunu aşabilmiş bir ülke değil. Kendi kendine yetebilmeyi yıllarca körüklemiş bir politikanın insanları son derece bireyci bir hale getirdiği de bilinmiyor değil. Dolayısıyla, o üç kadının “evden dışarı” çıkmamaları, kendilerine göre bir dünya kurdukları yanılsamasından da kaynaklanmış olabilir. O zaman neden şimdi, bu tür vakalarla ilgilendiği bilinen kuruma telefon ederek “alakonulduklarını” bildirdikleri sorusu geliyor akla tabii. Otuz yıl içinde binlerce kez haber verme şansları varken, bunu neden şimdi yaptılar? İlginç. Her haliyle ilginç.
Ama gerçekse çok çok trajik bir vakıa bu.