Tabii ki çok ilginç. Adında “işçi” bulunan bir partinin bunu mesele etmesini anlamak zor aslında. Kimileri, ben de doğrusu, İşçi Partisi’ni soldan saymam pek ama bu, adı geçen partinin Avrupa’nın en eski partisi olduğu, tabanının da gerçek işçi kesimlerine dayandığı gerçeğini kabul etmeme engel değil.

Aldığı kimi kararlarla emekçilerin yaşamını bir hayli zorlaştırmış bir partidir İşçi Partisi. Şimdi, ülkenin en büyük mağazalarından Tesco ile Next’i yabancı işçi çalıştırmakla suçlaması, işçinin hakkını savunma adına yaptığı tek iş gibi geldi bana. Bu tür başka girişimleri varsa da hakkını yemeyi göze alıyorum. İşçi Partisi’nin derdi şu bu mağazalar Britanyalı işçiler yerine Doğu Avrupalı işçileri çalıştırıyor. Buna takık durumda. “İngiliz işçiler” dese sorun çıkar o nedenle, Gallerlisini, İrlandalısını, İskoçunu, haliyle diğer azınlıkları da kapsayan tüm “Britanya işçileri” demiş olması onu ırkçılık yapma suçlamasından kurtarıyor. Ama durum yine bu parti açısından vahim. Kendi ülkesinin işçisinin öncelikli olmasını istemesi bu nedenle yabancı işçiye karşı çıkıyor olması “ekonomik ırkçılık”la suçlanmasına yol açabilir 
pekala.

Gelişmiş her batı ülkesinde önemli bir soruna parmak basıyor aslında İşçi Partisi. Adı geçen ülkelerden gelen işçilerin, Britanyalı işçilerin pazarlık gücünü düşüren birer unsur oldukları ortada. İnanılmaz düşük paralara çalıştıkları için işverenlerin işine de geliyorlar. İşçi Partisi, ülkede işsizliğin artmasının nedenlerinden biri saydığı bu duruma, “artık yabancı işçi çalıştırılmasın” diyerek karşı çıkıyor. Şimdi burada bir “işveren hainliği” söz konusu elbette. Ucuz iş gücü oldukları için tercih edilen yabancı işçileri çalıştırdığı için kimse bu işverenlere “yabancı dostu” diyemez ama durum öyle bir hale geldi ki, şimdi yabancı işçilerde “tercih edildikleri” için bu iki firma başta olmak üzere benzeri politikayı izleyen şirketlere büyük bir sempati var.

İşçi Partisi, toplumun “milliyetçi” yanını da okşar bir biçimde itiraz ettiğinden, bu itirazı dogru temellendiremediğinden yabancı işçiye düşman kabul ediliyor neredeyse. Yabancı işçileri de suçlayacak halimiz yok ancak Britanya işçi sınıfının pazarlık gücünün bu durumdan olumsuz etkilendiği de ortada.

Emek kardeşliğinin rahatlıkla çözebileceği bir sorun olarak, devrimle ortadan kaldırılacak bu “dilemma” karşısında İşçi Partisi bir çözüm üretemiyor. Dolayısıyla zaten gittikçe yitirdiği itbar kaybını arttırır bir biçimde “sağcı” politikalar izleyen bir parti olarak 
algılanıyor.

Baştan sosyalizm ile kapitalizm arası sandığı saçma sapan ideolojisine “üçüncü yol” adını verirken düşünecekti bunları. Geçmiş 
olsun.