Mehmet Erdemli “Bebe kimlik” başlıklı yazısı 12 Şubat 2013 Salı tarihli soL Gazetesi'nde yayımlanmıştır.

Duyarsızlığın bu kadarına gerçekten pes doğrusu. Sadece duyarsızlık değil aslında bu. Düpedüz ruhsuzluk.

Londra polis teşkilatında gizli görev yapan polis memurlarının ölü çocukların kimliklerini ele geçirip sahte pasaport yapımında kullandıklarını okuyunca, düşündüklerim bunlardı. Hem de tam otuz yıldır bu uğursuz işi sürdürüyorlarmış meğer. Tam 80 polis, 1968 ile 1994 yılları arasında bu sahte kimliklerle görev yapmışlar.

İngiltere’nin bu en büyük polis gücünün, bu haltı yerken, çocukların ailelerine haber verdikleri de yok tabii. The Guardian’ın haberine göre, çocukların ölüm kayıtlarının kopyalarını alıp gizli operasyonlar için gerekli olan kimlik kartları ile pasaportlar yapıyorlarmış. Bu rezaletin yapılmasının nedeni ise protestocu grupların arasına sızmak. On yıldır sahte kimlikle dolaşan polisler olduğunu söylüyorlar. Dört yaşındayken ölmüş bir çocuğun kimliğini kullanan bir polisin, “onun mezarına basıyormuşum gibi hissediyorum” sözleri çok çarpıcı geldi bana. “Biri benim ölü oğlumun kimlik bilgilerini alıp böyle kullansa, kötü olurdum” diye de eklemiş. Bir başkası 1968 yılında sekiz yaşında kan kanserinden, bir diğeri de trafik kazasında ölen çocukların kimliklerini kullanıyorlarmış.

Çok örnek var, uzatılabilir ama can sıkmaktan başka işe yaramaz. Mesele şu, madem polis için bu çok gerekli bir uygulama, şu teknoloji çağında başkalarına ait bilgilere neden ihtiyaç duyuyor? Ayrıca, polis teşkilatının bilgisi dahilinde yapılan bir uygulama olduğuna göre, deşifre olmaları halinde sahte kimlik kullandıkları için kendilerinden hesap da sorulmayacak demektir bu. Dolayısıyla “teşkilattan onaylı” sahte kimlik görevlerinin parçası. Ne diye hayatta olmayanların kimlik bilgilerini kullanırlar?

Herhalde, ölmüş de olsalar, kayıtlarda yer almış kişiler olmalarının polisler için pratik bir yararı olmalı. Uydurulmuş bir ismin izleri bir yerde kesilir. Ama polis uydurulmuş bir başka kimliğe, gerçek biriymiş gibi bilgiler yükleyebilir, kayıtlara geçirebilir. Halk yararına gibi bir gerekçeyle hiçbir etik ilkenin önemli olmadığının bir örneği olarak değerlendirilebilir bu. Amaca giden her yol mübah.

Yıllarca sürdüğüne göre, haberdar olunsa bile bunda bir sakınca görülmemiş demek ki. Nedense şimdi bir araştırma konusu olmuş. Metropolitan polis yetkililerinden hesap soruluyor. Konu Parlamento’nun da gündeminde. Birbirlerinden haberdar değillermiş gibi davranmaları yok mu bu “resmi birimlerin”, gerçekten komik.

Kimliksizlik böyle bir şey. Gider “çocukların” kimliğine sığınırlar.