Henüz Yugoslav topraklarının bir bütün olduğu zamanlardı. Emperyalizm ve onun başat örgütü NATO’nun Yugoslavya’yı sürüklediği savaş ortamı spora da sızmakta gecikmedi. Spor gerçekten de bir çelişkileri yansıtma düzlemine dönüşmüş durumda idi.

1990’larda gerçekleşen Kızılyıldız-Dinamo Zagrep futbol maçı bu ‘yansımanın’ en önemli örneklerinden biri olarak gösterilse de basketbol uğrağında da durum benzer sayılırdı. Emperyalizmin Yugoslav halklarına empoze etmeye çalıştığı karşılıklı düşmanlık ve müdahaleler spor olgusuna dâhil olmakta hiç zaman kaybetmemişti.

Emperyalist saldırganlık devam ederken henüz, Yugoslavya Milli Basketbol takımı Hırvat Drazen Petrovic ve Sırp Vlade Divac’ın yıldızlaştığı dünya şampiyonasında son kez Sovyetler Birliği’ni yenip Dünya Şampiyonu olmuştu. Ancak final maçından sonra Sırp oyuncular bir yerde, Hırvat oyuncular bir başka yerde sevinmeyi tercih eder haldeydiler. Yugoslavya ordusu bölünmüştü. Görünen o ki, dünya şampiyonu Yugoslav basketbol takımı da bölünmüştü. Hırvat oyuncular damalı Dalmaçya bayrakları sallarken Sırplar Yugoslavya bayrağı sallıyordu. Bu esnada, Drazen Petroviç eline bir Tito resmi alarak bütün takımı orta alanda topluyor ve büyük bir kaosun yaşanmasını engelliyordu.

Ancak sosyalist Yugoslavya’nın üzerine çöken kaos yeni başlıyordu.

Bu günlerin üzerinden seneler geçti. Yugoslavya semalarından bomba yağdıran NATO armalı uçaklar bu büyük spor ülkesinin dağılmasına sebep oldu. Ve orada yetişen, birlikte büyüyüp öğrenen, üzerlerine bombalar yağdırılan, birbirlerine ‘düşman’ edilen bu çocuklar bu akşam aynı parkede Avrupa Şampiyonası finalinde buluşuyorlar.

Bu anlamda maçı kimin galip bitirip, kupa kazanacağının ‘son kertede’ hiçbir anlamı bulunmuyor. Bu maçın tek bir karşılığı olabilir.

O da, tüm emekçilere şu soruyu sormaktan geçiyor.

Ya aynı takımda olsalardı?