Yaşamın kendisi bazı rutinler sunar bize. Sonra alışkanlıklara dönüşür bu rutinler ve en sonunda da kuralmış gibi algılamaya başlarız. Her sabah aynı saatte gidilen işten tutun da okulda işlenen derslerin müfredatına kadar her alanda karşımıza çıkar bu durum. Kuralmış gibi geldiği için pek sorgulamayız. Yaşar gideriz böylece.

Marco Viale’nin yazıp resimlediği Mavi Kurtlar Kenti, her şeyin ama her şeyin mavi olduğu bir kent sunuyor önünüze. Kravatlar, arabalar, evler; aklınıza gelebilecek her şey maviymiş, daha doğrusu masmavi. Öyle fantastik bir kurgu gibi düşünmeyin, bakın kendi hayatınıza ve kendi tekdüze renginizi görüverin. Hatta öyle ki huzurlu olduğunuzu düşündüğünüz anların tekdüzeliğinizin bozulmadığı anlar olduğunu da fark edebilirsiniz belki de...

İşte bu Mavi Kurtlar Kenti’ne bir gün kırmızı bisikletiyle kıpkırmızı bir kurt gelir ve dikilir orta yer de öylece. Hayat durur o anda. Hayatı durdurmak için alışılmışın dışında bir ses çıkarmak yeterlidir bazen. Fabrikalarında greve çıkan işçiler, içlerinden birinin “Yetti artık” demesiyle çıkmazlar mı yola. İşte kırmızı kurt “Yetti artık” diyenlere benziyor. Hayal kuran, ötesini gören ve isteyen, ıslık çalan ya da sokak ortasında şarkı söyleyebilenlere; yolda gördüğü su birikintisinin üzerinde zıplamaktan kendini alamayanlara benziyor… Bütün bunlar insanı en yalnız hissettiğinde bile ayakta tutan, korkularının üstesinden gelmesini sağlayan, hayatta tutan şeylerdir. 

Ve “Yetti artık” gibi bulaşıcıdır. 

Kırmızı Kurt’un yapıp da Mavi Kurtların yapamadıkları için gerekli olan şey “boş zaman”dır. Kendinize ayırdığınız, yeni şeyler öğrendiğiniz, deneyimlediğiniz, hayatın başka açılarını keşfettiğiniz “boş zaman”.

Mavi Kurtlar Kenti’nde herkesin tek yaptığı, aynı saatte uyanıp aynı saatte işe gitmek, aynı saatte dönmek ve aynı şeyleri tekrarlamaktır. Tıpkı janti takım elbisesinin içinde öfkesini yutan milyonlarca emekçi gibi. 

Mavi Kurtlar Kenti, Kırmızı Kurt’un ziyaretinin ardından asla eskisi gibi olmaz. Değişimin kapısı açılmıştır bir kere. Mavi olmaya ve kravat takmaya devam etseler de zaman zaman kravatlarını çözüp fırlattıkları da olur. Sokaklarda ıslık çalan ya da şarkı mırıldanan bir mavi kurt görürseniz bilin ki kırmızı bir kurt ile karşılaşmıştır.

Boş zamanlarının hesabını soran, kıymetini bilen kıpkırmızı kurtlar için yazılmış bu öykü. Mavi kurtlara dönüşmüş ebeveynlerin de değişime bir yerden başlamaları için vesile niteliğinde...

Künye: Mavi Kurtlar Kenti, Marco Viale, Çınar Yayınları, 2017

Haber

Kitap | Kar Kurdu ve Canavar