Pencerenizin önüne oturup manzarayı seyretme şansınız nedir? Daha doğrusu pencerenizin karşısında çirkin beton yığınlarının dışında izleyebileceğiniz bir manzara kaldı mı? Beton yığınlarına ve durmadan hareket eden vinç görüntülerine bakıp çocukluğunuzdan kalan mahalle anılarınız aklınıza gelebiliyorsa şanslı sayılırsınız. Peki, ya bugünün çocukları bu manzara karşısında ne düşünüyorlar dersiniz?

Koreli yazar ve illüstratör Kang-mi Yoon’un ilk kitabı olan “Ağaçların Yetiştiği Bina” küçük bir çocuğun penceresinden baktığı manzarayla başlıyor. Hava kirliliği yüzünden yine evde kalacak olan çocuk, nafile bir ilham arama çabası içinde dışarıyı izliyor. Yükselen apartmanlar, sağa sola salınan vinçler ve sıra dağlar gibi uzanan başka apartmanlar kaplıyor zihnini.

Zihnindeki grilikle resimler çizmeye başlayan çocuk, dışındaki dünyaya özel bir müdahalenin kapılarını da aralamaya başlar. Çirkin bir hafriyat sahasından bitkiler ve hayvanların özgürlüklerine kavuştukları yeni bir dünya yaratmaya yetecek güçtedir üstelik hayal gücü. Binalardan fışkıran ağaçlar önce betonu örter, sonra ele geçirir tüm dünyayı; olması gerektiği gibi.

Günümüz mimarisinde kullanılmaya başlanan “yeşil” kandırmacalardan çok ötededir çocuğun mimari kurgusu. Doğayı şehrin keşmekeşinden kaçıp sığınılacak bir alan olarak görmez. Doğayı yaşam alanları üzerinden yeniden düşünmeye davet eder. Doğa, insan, şehir, mimari… Tüm bunlar yan yana gelebilir ve uyumlu olabilirler. 

Şehrin doğanın bir parçası olması mümkün müdür gerçekten de?

Çocuklarla yaptığım atölyelerden birinde, şehrin doğa değil ama “doğa yarısı” olduğunu söylemişti miniklerden biri. Etrafında görebildiği birkaç ağaç ve evcil hayvanlardan ötürü böyle düşündüğünü açıklamıştı. Yani hâlâ kurtarılabilir bir dünya var ellerimizde. İnsanlık tarihi, hayalini kurabildiğimiz her şeyi gerçekleştirebildiğimizi gösteriyor. Yeter ki ortaklaştırabilelim çocukların hayallerini. 

Ağaçların Yetiştiği Bina, Kang-mi Yoon, Türkçesi: Nan-A Lee, KÜ Çocuk, 2020

Haber

Kitap | Ağustos ve Kayıp Gülümsemesi