Derviş Aydın Akkoç’un yazarlığı, Kemal Aydoğan’ın yönetmenliği ile sahneye taşınan Eşkal, bize bir karşılaşmayı anlatıyor. Oyunda iki özne tanımlanıyor: bu öznelerden biri egemen olduğunu iddia ediyor diğeri ise bu egemenliği yıkacağını, parçalayacağını iddia ediyor. Geçmiş, gelecek, şimdiki zaman iç içe geçerken bir gecelik karşılaşma iki özenin kavgasıyla doluyor. Oyun, bu kavgada bir uzlaşma-anlaşma olmayacağını sert diyaloglarıyla bize gösteriyor. Ayrıca her bir söz, düşündürerek karşı tarafın ne diyeceğini heyecanla beklemeye götürüyor. Kimin kazandığı kimin kaybettiği belli olmayan, bin yıllık bir çatışma göz önüne geliyor. Diyaloglar, gündelik yaşamla beraber iki sınıfın (burjuvazi ve proleterya) tarihsel örnekleriyle anlam buluyor. Dilin, iletişimin yalnızca bir aktarım alanı olmadığı tarihsel bir savaş alanı olduğu gösteriliyor. 

Tek perdeden oluşan ve meydan sahnede sahnelenen Eşkal, komünist manifestonun bir kısmının bir çocuk tarafından defalarca okunmasıyla başlıyor. Seyircilerle teması ve dekorlarıyla hepimizin bu kavganın içinde olduğunu hissettiriyor. Eşkal, aynı zamanda tek bir metinle ilerlemiyor. Her sahne alışında metin yenileniyor.

Sahnede işçilere ayrılan bir bölüm var: bu bölümde her sahnede farklı bir işçi geliyor ve maruz kaldığı haksızlıkları, sömürüyü anlatıp seyircileri dayanışmaya çağırıyor. Bizim gittiğimiz oyunda bir Carrefour işçisi sahnede bir anda belirerek uğradığı hak gasplarını ve hukuksuz bir şekilde işten nasıl çıkarıldığını anlattı. Her oyunda farklı bir iş kolundan işçiyi görmemiz mümkün. Bu kimi zaman bir fabrika işçisi kimi zaman bir mağaza işçisi olabiliyor. Her işçinin hikayesiyle oyunun sahnelediği kavga büyümüş oluyor…

Oyun Mayıs ve Haziran ayları içerisinde Moda Sahnesi’nde sahne almaya devam edecek. Oyunun sahnelendiği saatler için Moda Sahnesi’ni takip edebilirsiniz.

Haber

İşçi Hikayeleri | Sömürü ve taciz kıskacında göçmen kadın işçiler: Havva anlatıyor...