Vehbi Koç 12 Eylül askeri rejimini mektubuyla selamlamış, darbeci general Kenan Evren’e ‘Emrinize amadeyim’ demişti. 1960’larda başlayan işçi sınıfı hareketinin yükselişinin sonuna gelindiğinde dönemin Türkiye İşverenler Sendikası (TİSK) Başkanı Halit Narin de gülenler arasındaydı, "20 yıl işçiler güldü, biz ağladık; şimdi gülme sırası bizde" diyordu darbeden sonra.

Rahmi Koç, geçtiğimiz ay bizi oksijenle boğanlara verdiği röportajda kamuda çalışanların fazlalığında yakınmıştı. Mevcut 5 buçuk milyon kamu çalışanının yerine 2 milyon çalışanla işlerin yürüyeceğini söyleyen Koç’un kişisel servetinin değeri, Forbes dergisinin verilerine göre 2 milyar 700 milyon dolar. Geçen seneki servetinin neredeyse iki katı. Diğer Koç ailesi üyelerinin servetleri ayrı...

Devlet okullarında bir taraftan 40 kişilik kalabalık sınıflarda eğitim almaya çalışan öğrencilerin olduğu, bir taraftan da atanamayan öğretmenlerin yaşamına son verdiği, bir doktorun ortalama 5 dakikadan kısa bir sürede bir hasta muayene ettiği Türkiye'de esas tartışmamız gereken konu kamu çalışanlarının sayısı değil, işte bu servet. Yani mavisiyle, beyazıyla, grisiyle her yaka renginden emekçinin dişinden, tırnağından, kanından, emeğinden çalınanlarla biriktirilen kamu mallarının, Koçlara ve diğer sermaye gruplarına peşkeş çekilmesiyle yığılan bu servet.

Bu serveti yığan burjuvazinin bir sınıf olarak utanmak ve doymak bilmeyen bir karakteri, kolay yalan söyleyebilen bir mizacı var. İşçiler çok fazla deyip yurtdışından kaçak işçi getirip çalıştırmaktan çekinmiyorlar. Komünistlere kökünüz dışarda deyip ABD’ye secde etmekten hiç vazgeçmediler. 

Fransız şair Jacques Prévert’in Ekim Devrimi’nden esinlenerek kurulan devrimci sanat ve tiyatro topluluğu Ekim Grubu’nun bir üyesiyken Fransa’da 1934 Şubat’ında yaşanan olaylardan üzerine yazdığı ve Ekim Devrimi’nin 17. Yılını anma amacıyla düzenlenen bir etkinlikte okunan, burjuvazinin bu utanmaz karakterini estetik bir dille ifade ettiği şiirinin çevirisini soL okurlarıyla paylaşıyoruz: 

Bunlarla gülmek olmaz

Yoldaşlar

Ne kolay unutuyorsunuz

Hârınız ne çabuk geçiyor.

Hayattasınız...Gülmeyi seviyorsunuz.

Burjuvazi de sever gülmeyi

E siz de onunla beraber gülüyorsunuz.

Lâkin onun gülüşü sizinkine benzemez 

Hakiki bir gülüş değildir onunkisi

İnsanoğlu güler

Burjuvazi pis pis sırıtır.

Dinleyin

1871’de, düştü binlercesi Komünarların

Bay Thiers1 gülüyordu

Sosyete kadınları gülüyorlardı

Düğün bayram ediyorlardı

Şu meşhur sonuncu ama sondan bir önceki büyük harpte

Başkan Poincaré2  gülüyordu mezarlıklarda

A! Tabi ki kahkahalarla değil

Küçük gizli bir gülümseme

Küçük bir kıkırdama

Görmüş geçirmiş bir adam gülüşü

Gaipten gelen neşeli bir gülüş

Şubattan beri

Fransa’da nice işçi katledildi

Ve Başkan Doumerge3 gülmeye devam etti. 

Huyundandır...Gayriihtiyaridir...

Deibler 4de arada gülüyordu...

Tardiue5 gülüyordu...

Hitler de...

Bu sermayenin gülüşüdür

Burjuvazinin gülüşü

‘Gülen İnek’in6 gülüşü

Ne nazik bir gülüş…Ne acımasız bir gülümseme

‘Affedersiniz, pişmanım, aslında sizi pek bir severim

Ve eğer sizi köpekler gibi boğdurtuyorsam

Adetten diyedir, bu yüzden buradayım

Yoksa benimle bir alâkası yok...’

Âdettendir

Ne kadar çok işçi var bu alemde 

Postalamak lazım onları ötekine

Ne çok işçi ne çok kahve ne kadar çok sardalya

Ne çok şeker pancarı ne çok yaban çileği

Ne kadar çok öğretmen var...

Denizde kahve

Vestiyerde şeker kamışı

Kanalizasyonda tereyağı

Tuvalette turfanda sebze

Mahpusta işçiler...

Mahpusta işçiler...

Ne eğlenceli

Schneider, Krupp, Daudet7 ve Leon Bailby8

Tekstilciler, petrol kralları

Havas9 ajansının sahibi

Mutluluktan havaya uçuyorlar

Ne eğlenceli...

Ama ne çok işçi var şu alemde

Postalamak lazım onları ötekine

Ve burjuvazinin gülüşü kaskatı kesildi

Bir sonraki savaş başlayacak

Zafer günü geldi

Mezbahaları süslüyoruz

Yaşlıların evlerini bayraklarla donatıyoruz

Ama geberecek olan gençlerdir

Çekip gitmezden evvel

Bir resimlerini çekmek lazım

İşçi, köylü, tezgahtar

Hepsi Vatan için ölmeye gidiyorlar

Gülümseyin gençler

Mezarınız daha yeni kazıldı

Gülümseyin

Resminizi çizeceğiz

Ne eğlenceli!

Haber

Rahmi Koç 3,5 milyon kamu emekçisini 'gereksiz' buldu, yanıt Kemal Okuyan'dan geldi: 'Asalak sizsiniz!'