Ana içeriğe atla

Home

soL Haber'de reklam yok, sadece haber var. Bunu birlikte sürdürüyoruz. Abone olarak desteğinizi gösterin.

Yükleniyor...

'Biz güzel kokuları yüreğimizde, mücadelemizde hapsedebiliriz'

17 Eylül'de genç yaşta hayatını kaybeden TKP üyesi Haydareren Taş azimli bir keman öğrencisiydi. Yapıcılar grubu üyesi Kardelen Pınar hocalığını yaptığı Haydareren'in ardından soL için yazdı.

Kardelen Pınar

Yayın Tarihi: 21.09.2021 , 11:43 Güncelleme Tarihi: 22.01.2025 , 10:54

Haydareren, birleşik yazılıyor. Sadece Eren deyince bir şey demezdi de, Haydar deyince ‘Haydareren, birleşik’ derdi. Yine de kimseye kızmaz, meraklı gözleriyle kimden ne öğrenebilirim diye bakardı. Yeniliklere açıktı, ilkelerinden de vazgeçmezdi. Nereden geliyordu Eren’in bu güzelliği... Gözlerinin ışıldaması, gülen yüzü ile etrafına verdiği pozitif enerji... Nereden geliyordu... Ailesi solcu, devrimciydi biliyorduk, güzel insanlarla da karşılaşmıştı ama; -yanlış bir şey söylemek istemiyorum- böyle sağlam kalmayabilirdi... Şimdi kiminle konuşsam saygısından, sevgisinden, dürüstlüğünden, yüreğinin güzelliğinden bahsediyor... Şaşmaz mı hiç? Şaşmıyor...

Çünkü Eren neye inandığından emindi, mesela konservatuvara gireceğinden emindi. Siyaset Bilimi okuyordu tanıştığımızda. Kemana başladık, ben müzisyen olacağım, beni hazırlar mısın dedi. Şaşırıp bakıyordum hep. Nasıl olabilir ki, bu yaşta nasıl kazanır diyordum içimden. Ama o inandığı şeylerin öyle arkasından gitti ve başardı ki, en son bana ‘Ne zaman Sibelius çalabilirim?’ dediğinde normal birinin bu şartlarda belki on sene sonra çalabileceğini ama Eren’in beni yine şaşırtacağını düşünmüştüm. Eren’e baktıkça, onunla konuştukça her şeyin imkanlı olduğunu düşünürdüm. O benim öğrencimdi ama ben ondan azmi, kararlılığı öğrendim. Hem öyle yaralanmışım ki ben de bu düzende müzisyen olmaktan; Eren’in müzik tutkusu beni heyecanlandırıyordu, unuttuğum şeyleri hatırlatıyordu sanki. Bana bir keresinde Bartok’un iki keman için duetini göndermiş ve bence bunu çalabiliriz demişti. Bir de beste yapmak istediğimi söylediğimde ‘İki keman için yap, beraber çalalım lütfen’ demişti. Ablasının da adı benimki gibi Kardelen. Ama sanki tüm zorluklara rağmen karda kışta açan çiçek Eren’di.

Keman alacaktı, bütçen ne kadar diye sordu Baran. 1996 lira dedi. Bu bir şaka evet, ama bir o kadar da gerçek. İnsan gerçeği olduğu gibi kabul ettiğinde çözüm yolunu daha çabuk yürümeye başlıyor biliyoruz hepimiz belki... Fakat böyle duymak güzel değil mi?... Kemanının taksidi bitene kadar çalıştı bir kahve zincirinin mağazasında. Bir de arşe almak istiyordu. Sınavdan bir hafta önce arşesini değiştirmeye kalktı, kızdım. ‘Nasıl alışacaksın?’ dedim... Değiştirmedi. Aslında müzik öğretmenliğine hazırlanıyordu ama İTÜ müzikoloji bölümünü kazanırsam uğraşmam dedi. ‘Zaten’ demiştim, ‘bizim müzik ideologlarına ihtiyacımız var. Bu alanda üretim yapmalıyız Erencim’. İnançlı gözleri ışıldıyordu ben böyle şeyler söyleyince; ‘Tamam’ dedi, ‘ merak etme yüzünü kara çıkarmayacağım. Neler yapacağımı görünce şaşıracaksın’. Kesinlikle şaşırırdım. Bundan öyle eminim ki.

Sadece öğrencim değildi Eren. Benim yoldaşım, kardeşimdi. Bir de aramızda usta çırak ilişkisi vardı sanki, filmlerde görürüz hep azimli yaşı küçük çırak azmiyle ustasını hep şaşırtır. Bu sene zor bir seneydi benim için de, Eren’in İTÜ’yü kazandığını söylediği anki mutluluğumu tarif edemem. Sanki içimde çiçekler açtı. Baharın gelişiyle duyulan o kıpırtılar sardı sanki içimi. Uzun zamandır yaşamadığım bir mutluluk yaşadım ve şaşırdım yine, hem de kazanacağından emin olmama rağmen. Çünkü birincilikle girmişti okula ve beni şaşırtmayı yine başarmıştı. Buse, Baran, Azra ve Eren. Dördünü beraber hazırlıyordum konservatuvara. Tüm o süreci beraber geçirdiler. Birbirlerine destek oldular, güç verdiler. Demiştik ki, kazanılsa da kazanılmasa da sınavlar bitince yemeğe gideceğiz. Ne güzel bir dostluk çıkmıştı ortaya, ne güzel bir yoldaşlık...

Eren ile derslerden önce veya sonra bir yerlerde bir şeyler yer veya içerdik. Ona günlük hikayelerimi anlatırdım; dinlerdi, espriler yapardı. Sonra birden ‘Ne yapacağım biliyor musun?’ diye başlayıp gelecekle ilgili hayallerini anlatırdı. Konservatuvarı kazandıktan sonraki bir konuşmamızda, ileride orkestra şefi olmaya karar verdiğini söylemişti. ‘Çok güzel olur’ dedim.

Yoldaşım diyorum, hem nasıl bir yoldaşlık, nasıl bir bağ... Aynı yolda yürüdüğünden emin olmak, sırtını yaslayıp arkana bakmamak.

Eren bir devrimciydi. Müziğe olan tutkusu kadardı düzeni değiştireceğimize olan inancı da. Sadece ben değil ki, iki yıldır birlikte kol kola girmiş olanımızdan bir iki sefer çalışmada karşılaşmış olanımıza kadar herkes bunun farkındaydı; Eren örnek bir devrimci, disiplinli bir komünistti.

Bu düzen her geçen gün nefes almamızı zorlaştırıyor. Gericilikle mücadeleyi göz göze, ağız ağıza veriyoruz. Böylesi bir çamurun içinde açan çiçek etkileyici olmaz mı? Sarsılmaz mı insan o çiçeği göremeyecek, kokusunu duyamayacak olduğunu düşününce. Sarsılır. Ama işte biz de öyle insanlarız ki güzel kokuları hapsedebiliriz yüreğimizde, beynimizde, mücadelemizde. Bize güç verir onlar. Ve her gün daha da kararlılıkla, daha da azimle güzel yürekli güzel yoldaşlarımızı anarak hem de, yürürüz. Yürürüz bildiğimiz yolda ve herkesi şaşırtarak. Erencim, canım, güzelim, güzel yüreklim, yüzünü kara çıkarmayacağız. Öyle şeyler yapacağız ki... Şaşıracak herkes...

soL YZ Beta, soL’un geliştirdiği ve soL arşiviyle çalışan bir yapay zeka robotudur. Kullanımı, soL abonelerine açıktır.