Algoritmaya müdahale edin: Tek bir işlemle soL Haber’i Google’da ‘tercih edilen kaynak’ olarak seçin, aramalarınızda soL öne çıksın.

Uluslararası Buz Hokeyi Federasyonu’nun (IIHF) Rusya’ya yönelik yasağı kaldırmasının ardından da ülkenin 2027 Erkekler Dünya Şampiyonası’na dahil edilmemesi, Batı’nın spor alanındaki siyasal yaptırım çizgisinin sürdüğünü gösterdi.

IIHF, pazartesi günü açıkladığı 2027 Dünya Şampiyonası katılımcı listesinde Rusya’ya yer vermedi. Rusya, Ukrayna’daki savaşın başlamasının ardından 2022’den bu yana IIHF organizasyonlarından men edilmişti.

Federasyon Konseyi, ocak ayında Rusya’nın yeniden organizasyonlara katılımını değerlendirmiş ancak “güvenlik” gerekçesiyle yasağın sürdürülmesine karar vermişti. Rusya Buz Hokeyi Federasyonu’nun itirazı üzerine IIHF Disiplin Kurulu bu kararı iptal etti. Buna karşın IIHF, iptalin Rusya’nın otomatik olarak turnuvalara döneceği anlamına gelmediğini, ülkenin gelecekteki organizasyonlara katılımının her etkinlik için ayrı ayrı değerlendirileceğini açıkladı.

2027 Dünya Şampiyonası 14-30 Mayıs tarihlerinde Almanya’da düzenlenecek. Ukrayna ise A Grubu’nda yer alacak ve 2007’den bu yana ilk kez turnuvaya katılacak. Rusya, Sovyetler Birliği dönemi başarıları da dahil olmak üzere turnuvayı 27 kez kazanmış, son şampiyonluğunu 2014’te elde etmişti.

İsrail’e yok, Rusya’ya var

Rusya’ya dönük spor ambargosu, Batı’nın Ukrayna savaşı üzerinden geliştirdiği Rusya karşıtı hattın yalnızca diplomasi ve ekonomiyle sınırlı kalmadığını, kültür ve spor alanına da yayıldığını gösteriyor. Rus sporcular, sanatçılar, orkestralar, akademisyenler ve kültürel kurumlar, 2022’den bu yana birçok alanda kolektif dışlamaya maruz bırakıldı.

Aynı Batılı kurumlar ise İsrail söz konusu olduğunda benzer bir yaptırım mekanizmasını işletmiyor. İsrail’in Gazze’de on binlerce Filistinliyi hedef alan saldırıları, Uluslararası Adalet Divanı’nda soykırım davasına konu olmasına ve İsrail’e geçici tedbir kararları verilmesine rağmen, İsrail spor federasyonları uluslararası organizasyonlardan Rusya’ya uygulanan düzeyde dışlanmadı.

Bu tablo, Batılı spor kurumlarının “güvenlik” ve “etik” gerekçelerini seçici biçimde kullandığını ortaya koyuyor. Ukrayna’daki savaş, Rusya’ya karşı kültürel ve sportif bir tasfiye aracına dönüştürülürken; Gazze’deki yıkım ve soykırım suçlamaları İsrail’in uluslararası spor sahnesindeki konumunu aynı ölçüde etkilemiyor.

Böylece sporun “siyaset dışı” olduğu iddiası da bir kez daha boşa düşüyor. Batı merkezli kurumlar, Rusya söz konusu olduğunda sporu açık bir yaptırım aracına çevirirken, İsrail söz konusu olduğunda aynı ilkeleri uygulamaktan kaçınıyor.