Umut Gündüz, 15 Temmuz 2020 tarihinde Ankara'da bisikletiyle ilerlerken bir aracın çarpması sonucu hayatını kaybetti. 19 yaşındaki lisanslı bisiklet sporcusuydu Umut. 

Gece saatlerinde antrenmandan dönerken yolun sağ şeridinde ve gerekli tüm aydınlatma donanımlarına sahip bir şekilde bisiklet sürüyordu. Bu esnada arkadan aşırı hızla gelen ve üstelik alkollü olan Çağdaş Şenyüz'ün kontrolündeki aracın kendisine çarpmasıyla yaşamını yitirdi.

Kazaya sebep olan sürücü, çarpmanın ardından durmayarak olay yerinden kaçtı, plakası düşen araç sayesinde daha sonra polis tarafından yakalandı. Yapılan testlerde sürücünün yasal sınırın çok üzerinde alkollü olduğu, olay sırasında aşırı hız yaptığı da belirlendi.

Ancak Umut'un katili göstermelik bir ceza alarak mahkeme tarafından 4 yıl 5 ay ile ödüllendirildi.

Bu acı olay, Türkiye genelinde bisikletli ölümlerine karşı büyük bir farkındalık mücadelesinin de fitilini ateşledi. Umut Gündüz'ün ailesi, bisikletli ölümlerinin basit birer kaza değil cinayet olduğunu savunarak uzun soluklu bir adalet mücadelesi başlattı.

Fiziken 6 yıldır aramızda değil Umut. Ama hayalleri, mücadelesi ve adında taşıdığı umutlarıyla hâlâ sokaklarda, meydanlarda, parklarda, bisikletinin pedalında hayatımızın içinde.

Aramızdan ayrılışının 6. yılında Umut'u ve Umut'un mücadelesini babası Menderes Gündüz, soL'a anlattı.

'Birlikte diktiğimiz ağaçlar meyve verdi'

"Umut'un ardından hiç mücadele etmeseydik daha mı iyiydi?" diye soruyor söze başlarken Menderes Gündüz:

6 yıl önce bu felaketi yaşadığımızda evimize kapanıp yalnızca kendi derdimize yansaydık daha mı iyi olurdu? Bu soruyu sorduk hep. Ama bu tür kazalar maalesef çok yaygınlaştı. Bizler de Umut gibi haksızca, umarsızca, canice işlenen trafik kazalarında kaybettiğimiz çocuklar, Umut'un kardeşleri için mücadele etmeye karar verdik. Devam ediyoruz. Umut'un hayallerini bu vesile ile yaşatıyoruz.

Bir yandan da insan ömrümünün bu kadar uzamasına rağmen ölümlerin gençleştiğine dikkat çekiyor Menderes Gündüz. İş cinayetlerinde, MESEM projelerinde, trafik kazalarında yaşanan cinayetlere ve buradaki genç ölümleri hatırlatıyor. 

"Umut'un mücadelesinin neresindesiniz?" diye sorunca önce derin bir nefes alan baba Menderes Gündüz, sözlerine şöyle devam ediyor:

Mücadelemiz büyüyor. Umut gibi hayattan koparılan çocuklar için, gençler için, yetişkinler için omuz veriyor, mücadele ediyoruz. Az evvel buraya gelmeden önce bahçeye birlikte diktiğimiz ağaçlar vardı. Onların meyvelerini topladık. Çok uzun zaman 6 yıl. Bir yandan çok yeni, şöyle bir uzaktan bakınca daha iyi anlıyoruz. Büyüyor ve meyve veriyor bu mücadele.

Ayağa kalkan gençlerde Umut'u bulmak

Menderes Gündüz bugün gençlerin gözünde bulduğu umuttan bahsediyor. Mücadele eden, eşit ve özgür bir dünya, boyun eğmeyen bir ülke için her gün bir kişi daha çoğalan gençlerde Umut'un hayallerinin yaşadığına dikkat çekiyor:

Birçok örnekte işte. Mesela geçtiğimiz sene 19 Mart'ta belediyelere dönük yapılan operasyonlarda Ankara'da da eylemler oldu. Atladım Batıkent'ten Kızılay'a geldim. Polisler yerlerde çocukları sürüklüyordu. Bedenen küçük ama iradeleri büyük çocuklardı. Girdim omuzlarına, kaldırdım birkaçını yerden. Ayağa kaldırdığım her bir gençte Umut'u gördüm. Bu ülkede boyun eğmeyen, kötüye razı gelmeyen eşit ve özgür, sosyalist bir memleket mücadelesi veren herkeste Umut'u görüyoruz.

'Yoksul insanların çocuklarına verebileceği sosyalist dünya görüşünden başka ne olabilir ki?'

Menderes Gündüz, Umut'u nasıl bir evlat olarak yetiştirdiklerinden bahsediyor onun adalet mücadelesinden söz ederken:

Biz yoksul bir aileyiz. Sonuçta bugün varız, yarın yokuz. Hani normali sıralı ölümdür derler ya. Umut bizden sonra ayakları üzerinde kalsın, kimseye boyun eğmeden, muhtaç olmadan yaşasın istedik. Yoksul insanların çocuklarına verebileceği sosyalist dünya görüşünden başka ne olabilir ki? Öyle düşündük. Biz olmayız, yarın Umut tek başına kalır. Bu dünya görüşü onu ayakta tutar, kötüye teslim etmez dedik.

"Peki şimdi ne düşünüyorsunuz, değişti mi bu düşünce?" diye sorunca yüzünde bir tebessüm beliriyor Menderes Gündüz'ün.

"Yok, olur mu öyle şey. Sadece tüm bunlara ve yaşananlara bakınca acaba bunu Umut'a biz mi öğrettik yoksa Umut mu bize öğretti birazcık kafamız karışıyor" diyor.

Umut'un hep dayanışmacı, yardımsever olduğunu ifade eden Menderes Gündüz, kazanın olduğu gün de benzer bir şey olduğunu ifade ediyor:

O gün de zinciri bozulan arkadaşına yardım etmek için beklemişti. O kazaya kadar kalmıştı. Şimdi düşününce tabii her biri bir bahane ama o gün bana ne yolda kalan arkadaşımdan diyebilirdi. Demedi. Yola çıktığı hiçbir yoldaşını da yalnız bırakmadı.

Kazadan sonra çok fazla vicdani muhasebe yaptıklarını ifade eden Menderes Gündüz, tüm zor zamanlar için ilacı, şifayı, tedaviyi mücadele etmekte aradıklarını belirtiyor:

Başka çaremiz yoktu diye demiyorum. Kapımızı kapatıp içimizde de yaşayabilirdik acımızı. Bu doğru değildi. Onun yerine Umut'un hayallerini yaşatmak, verdiği mücadeleyi büyütmek için adım attık. Bisikletli ölümlere karşı farkındalık yaratmak istedik. Çünkü denklem bir yerden bakınca basit.

15 Temmuz 2020'de bir kaza yaşandı. O gün sarhoş, bencil, kendini bilmez biri 19 yaşındaki gencecik bir çocuğu bu hayattan kopardı. Haydi oradan bakalım sadece. Orada iki kişi var. Bir arabanın üzerinde çarpıp kaçan, hastaneye dahi götürmeyen sarhoş bir bencil. Diğeri dostuna el uzatan, yoksulun, güçsüzün, emekçinin hakkını savunan bir genç. Hangisinin babası olmak istersin deseler, ben yine o arabanın üstündekini seçmem. 

Acımız büyük. Ama onurumuz, mücadelemiz, kavgamız da büyük.

"Bunun için her şeyi göze aldık. Bu ülkede her şey daha güzel olsun, binlerce umut yeşersin, büyüsün diye mücadele etmeye devam edeceğiz" diyor Menderes Gündüz. 

Bu sene 6. yılında Umut için dostları ve ailesi 15 Temmuz'da yine mezarı başında buluşacak. Sonrası malum. Umut'un hayalleri için verilecek mücadele sokaklarda, dersliklerde, işyerlerinde gençlerle büyümeye devam edecek.

soL Haber'i WhatsApp ve Telegram kanallarından takip edin, önemli gelişmeleri kaçırmayın.