Bugün Büyük Zafer’in 104’üncü yıldönümü.

26 Ağustos 1922’de Anadolu’yu kurtarma mücadelesinin son safhası, Büyük Taarruz başladı. Dört gün sonra, 30 Ağustos 1922’de, Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde Başkomutanlık Meydan Muharebesi’nde Yunan ordusunun büyük kısmı kuşatıldı ve yenildi. Gerisi, kalan illeri tek tek kurtarmak üzere ilerleyişti.

104 yıl sonra Türkiye’nin başındaki iktidar, Kurtuluş Savaşı’nı müfredattan çıkarma niyetini ilan etti.

Tarikat sevdalısı Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, geçen ay “Neyden kurtuluyoruz? Ondan önce koskoca Osmanlı İmparatorluğu vardı” diyerek, okullarda “Kurtuluş Savaşı” yerine “milli mücadele” kavramının kullanılacağını duyurdu.

Anadolu’nun yoksul halkının canıyla, kanıyla kazandığı zaferden bir asır sonra niye “kurtuluş” sözcüğüne savaş açtılar?

Çünkü 1919’da başlayan Kurtuluş Savaşı, yalnızca Yunan ordusuna karşı verilmemişti. Düşman safında iki ittifak vardı. Biri emperyalizmdi, diğeriyse Osmanlı saltanatı ve onun ülkeye yayılmış işbirlikçi ve gerici ağıydı.

AKP ve müttefikleri, bu iki boyuttan da rahatsızlar.

Kurtuluş Savaşı’nın emperyalizm karşıtı kimliği, iktidarın hoşuna gitmiyor. Çünkü yalnızca AKP değil, hem “çözüm süreci”ndeki baş müttefikleri olan MHP ve PKK hem de Meclis’teki tüm düzen partileri, emperyalizmle ilişkileri bir karşıtlık değil, bir pazarlık meselesi olarak ortaya koyuyor. Herkesin NATO’cu olduğu Meclis’te emperyalizmden kurtuluş düşüncesi ya içi boşaltılması ya da unutturulması gereken, can sıkıcı bir mazi olarak görülüyor.

Kurtuluş Savaşı’nın saltanat karşıtı kimliği de iktidarın hoşuna gitmiyor. Gerici Osmanlı hanedanlığıyla hesaplaşılarak, sultan ile şürekasından kurtularak ve halka dayanan bir cumhuriyet olarak kurulan bir ülkede saltanat sevdalısı olmak, başka türlüsünü mümkün kılmıyor.

Hele savaşın sadece sembolik olarak İstanbul’daki saltanata karşı verilmediği, bu odağın örgütlediği karşıdevrimci, hilafet yanlısı çetelere karşı sahada kıyasıya bir kavga yürütüldüğü gerçeği tamamen hafızalardan silinmek isteniyor.

Fakat 104 yıl sonra Kurtuluş Savaşı’na savaş açılmasının başka bir boyutu daha var.

Türkiye’nin temel gündemi haline gelen “çözüm süreci”nin tarafları, Kurtuluş Savaşı’yla kurulan Cumhuriyet’i geride bırakıp yeni bir düzen kurmak istiyor.

PKK kanadı, birkaç yıldır yaptığı Sevr vurgusunu süreç gereği Türkiye kamuoyuna seslenme niyetiyle “Türkiye Lozan stratejisinden çıkmalı” şeklinde formüle etmeye başladı.

AKP’nin başından beri sürdürdüğü Cumhuriyet’le hesaplaşma çizgisinde “Yurtta sulh cihanda sulh” yaklaşımına yönelik saldırısı, süreçle birlikte iyiden iyiye arttı.

Emperyalistleri ve işbirlikçilerini kovduktan sonra kendi sınırlarına sahip çıkan, başkalarını iç işlerine karıştırtmamayı gözeten, tam da bu yüzden başkalarının iç işlerine karışmaktan kaçınan bir anlayışla yola çıkan Cumhuriyet, Yeni Osmanlıcı bir yayılmacılığın kritik aşaması olan “çözüm süreci” ittifakı için aşılması gereken bir engel olarak kodlandı.

104 yıl sonra Kurtuluş Savaşı’na savaş açıldı. Cumhuriyet hedef alınıyor.

Türkiye, bir kez kurtulma zorunluluğuyla karşı karşıya.

Nasıl kurulduysa, öyle kurtulmak zorunda.

1919’da ne kadar imkansız görünse de halk emperyalizme, saray sultasına ve işbirlikçilerine karşı ayağa kalkınca nasıl zafere ulaştıysa, yine büyük bir zafere imza atılmak zorunda.

Emperyalizme, saraya, işbirlikçilerine karşı, Cumhuriyet için.

soL Haber'i WhatsApp ve Telegram kanallarından takip edin, önemli gelişmeleri kaçırmayın.