Syriza ile kıyaslanarak yargıya varılmamasını öneririm. Jeremy Corbyn asla bir Çipras değil. Yaşamı, yaptıkları ortada olan, düşüncelerinden asla geri adım atmamış bir sosyalisttir. İşçi Partisi’nin onu seçmesi partinin sağa yönelimine büyük bir itiraz olarak değerlendirilmeli. Bu adam bizim sevdiğimiz bir adamdır. Hayvan haklarını da savundu, öğrencilerin harçlara karşı mücadelesini de. Onun İngiltere’nin büyük destek verdiği ırkçı Güney Afrika yönetimine karşı verdiği mücadele dillere destandır. Öyle ki milletvekili iken böyle bir gösteri sırasında gözaltına bile alındı. Gözaltına alınışı sırasında az ötesindeydim.

Hiçbir İşçi Partili milletvekili onun kadar kararlılıkla Filistin davasının yanında yer almadı. Filistin’e verdiği destekten ötürü Hamas’ı da Hizbullah’ı da korkusuzca savundu. Şili diktatörü faşist Pinochet’i yargılatanların arasında en başta gelen odur. İngiliz emperyalizmine karşı İrlanda kurtuluşçularını, yasal İrlanda partisi Sinn Fein’in lideri Gary Adams’ı savunması en zor dönemde o savundu, bu tüm siyasi kariyerini tehlikeye atacak bir tutumdu.
Irak savaşı sırasında Blair denen Thatcher hayranı zatı yerden yere vurdu her defasında. Irak politikalarına sürekli muhalefet etti. Afganistan’a, Irak’a, Suriye’ye askeri operasyonlara karşı çıktı. Bair’in savaş suçu işlediği gerekçesiyle uluslararası mahkemelerde yargılanabileceğini ilk dile getiren odur. İşçi Partisi’nin özelleştirme politikalarına parlamentoda en çok o karşı çıktı. Zenginlerin daha çok vergi vermesini savunan biri oldu hep.
 
İşçi Partisi’nin bu yılki lider seçiminde ilk kez parti delegesi olmayan üyeler de oy kullandı. Bunların yüzde sekseni Jeremy’ye oy verdi. Bu parti tabanının, sağcılaşmaya karşı tepkisinin büyüklüğünü gösteriyor.
Partisi iktidardayken, partisinin “burjuvaları”, asla Jeremy’yi kabineye almadılar. Ama Jeremy, 83’den beri Londra’nın yoksul semti Islington’dan milletvekili seçilmeyi başardı. Siyasi yaşamında asla liberal tutumlar sergilemedi.
Yabancı dostudur. İslamofobiye karşı cesurca çıkışları oldu. Avrupa’da sosyalizmin değerlerini en saf haliyle savundu. Gösterilerde, yürüyüşlerde, kampanyalarda kendi seçmenlerine bile ters düşmeyi göze alarak inandıklarını dile getirdi.
Jeremy Corbyn’in İşçi Partisi içindeki “ burjuva/sağcı” bloku aşması zor. Ancak bu zafer buna rağmen sembolik olmaktan çok daha önemli bir özellik taşıyor: Parti tabanı, işçi sendikaları Jeremy’yi seçmekle “uzlaşmaz bir sol” çizgiyi benimsediklerini gösterdiler. Bu uzlaşmazlık İngiltere’nin mevcut dış politikasının, İşçi Partisi’nin emperyal arzularının, parti içindeki Thatcherizmin  kesin reddi anlamına geliyor. Bu çok çok önemli.
İşçi Partisi, Avrupa’nın diğer sol partilerine benzemez. Bu değişim partinin politikalarına yansıyacak. Ama Jeremy’yi rahat bırakmayacakları kesin. Ancak bugüne kadarki tutumu Corbyn’nin baskılara da baş eğmeyeceğini gösteriyor.
Syriza ya da benzeri oluşumlarla karşılaştırılırsa hata olur bu.

Bekleyelim görelim. Ama şu kesin: İngiliz İşçi Partisi, bugüne kadar olmadığı denli kızıldır artık.

Emin olun.