İranlı devrimcilerin çıkardığı Khiaban gazetesi Ahmedinecad’ın gizli Tahran deprem planına dair geniş bir analize yer verdi.

Analizde, Tahran’ın, son yıllarda dünya kapitalizminin dinamiklerine uyum sağlayarak bir liberal metropol haline geldiği, bu değişikliğin sermaye ve işçi sınıfı arasındaki uçurumu da artırdığı belirtildi. Tahran’ın sosyoekonomik gelişimi ve bölgede önemli rol oynamasının, Tahran üzerine kentsel planlar yapılmasına sebep olduğu ve bunun sonucunda Ahmedinecad’ın ve Yeşillerin ayrı iki plan ürettikleri, İranlı devrimcilerin ise bunlara alternatif olacak bir sosyalist plan için mücadele ettiklerinin altı çizildi.

Ahmedinecad beş milyon kişiyi Tahran dışına sürecek
Ahmedinecad Tahran’da deprem olma olasılığını bahane ederek beş milyonu aşkın Tahranlının farklı bölgelere tahliye edilmesi yönünde bir plan hazırladı. Planın önceki halinde yalnızca üniversitelerin Tahran dışına taşınması yer alıyordu, ancak Ahmedinecad Tahran’ın stratejik önemini gözeterek şehir nüfusunu azaltmayı da plana dahil etti.

Ahmedinecad’ın Tahran planı, üniversitelerle birlikte sanayi kollarını da, dolayısıyla işçi sınıfını da şehrin dışına atmaya yönelik olduğu kadar sermayenin Tahran’da tam hükmüne de yol açıyor. Ahmedinecad toplumun belirli katmanlarını mobilize etmek için İslami örgütlerin desteğini de alıyor.

Yeşiller geçmişin özleminde
Yeşillerin, yani reformcuların, Tahran’a dair planı da siyasi planları ile aynı doğrultuda. Yeşiller, geçmişe dönüş özlemiyle, hiçbir kurumun ve vatandaşın taşınmamasını, her şeyin olduğu gibi bırakılmasını savunuyor, ve anayasal değişikliklere de karşı çıkıyor. İranlı devrimcilere göre, şu anda siyasi anlamda bir güç olmadıkları halde egemen sınıfın bir parçası olarak Yeşiller, nasıl daha fazla kar edileceğinin, sağlık dahil tüm alanların nasıl daha fazla metalaştırılacağının hesabını yapıyor. Bunu da şimdiki Tahranı ve İslam cumhuriyetini savunarak yapıyor.

Sosyalistler ne diyor?
İranlı devrimciler, bu planlar karşısında bir sosyalist seçenek yaratmaya çalışıyorlar. Sosyalist plan, sermaye sınıfının çıkarlarını gözetmiyor ve Tahran’ın şimdiki durumunun eşitlik ve özgürlük mücadelesine bir yandan fırsat tanırken diğer yandan onu baltalamaya çalıştığını bilerek hareket ediyor. Tahran’daki kafe, kitapçı gibi sosyal alanların insanların çoğu tarafından kullanılamadığı, İranlıların sosyallikten uzak, sadece yaşamlarını idame ettirecek faaliyetlerde bulunarak yaşadıkları, insanların sosyal ve kültürel gelişimlerine harcayacakları zamanı günlük yoğunluklarla ve trafikte harcadıkları, düşük yaşam standartlarıyla küçük bir kiralık evde yaşayanların hiç de azınlık olmadığı düşünülerek geliştiriliyor.

Sosyalist plan, Tahran’da mevcut durumun korunmasını değil bahsedilen sorunlara çözüm olacak şekilde geliştirilmesini hedefliyor. Sosyalistler, Ahmedinecad’ın planına ise cevabı şu şekilde veriyor: “Sanayi kollarını, üretim merkezlerini ve dolayısıyla işçi sınıfı havzasını Tahran’ın dışına taşımayacağız, tüm kaynaklarını emekçilerin ürettiği Tahran’ı emekçi kenti yapacağız.” Bu anlamda sosyalist plan, Ahmedinejad’ın ve Yeşillerin Tahran planına karşı sadece Tahran’da değil, tüm ülke genelinde bütünlüklü bir işçi sınıfı mücadelesi sürdürmeyi önüne koyuyor.

(soL - Haber Merkezi)