Gülünç Altı
Milliyet yayınlarının mavi ciltli çocuk kitaplarından hiç okumamış, tifturuk kağıtlı Ses dergisinin verdiği ‘artiz’ posterlerini hiç duvara asmamış, değişik gazetelerden köşe yazarlarını bir araya getiren ‘Bayram’ gazetesini hiç elinde tutmamış, Hayat Spor ve Türk Spor’dan hiç futbolcu resmi kesmemiş, sözde erotik Samanlık mecmuasının resimlerine gizli gizli hiç bakmamış nesillerin arasında yaşıyorum. Yabancı ülkede bir sürgün gibiyim. Sakla, koru beni ey zaman!

İki resim arasındaki yedi fark

Yıldırım, bireysel çıkış noktası...
Aydınlar, kurumsal karar adamı...
Yıldırım, Bizans oyunu...
Aydınlar, Ankara kumpası...
Yıldırım, Cüppeli’yle dost, Platini’yle düşman...
Aydınlar’ın dostu düşmanı belli değil...
Yıldırım, politik...
Aydınlar, diplomat...
Yıldırım, sinirli fakat sevimli konuşur...
Aydınlar, sakin fakat sert konuşur...
Yıldırım, daha fazla gol atmak...
Aydınlar, daha az gol yemek...
Yıldırım, ‘Aziz’ ama Aziz Nesin’le ilgisiz...
Aydınlar da ‘Aydınlar Dilekçesi’ ile ilgisiz...

birinci eski
daldım dumanın içine
bir masalın sisine
sağdan soldan estarabim
gittim burnumun dikine

pembe bulut çağlayan
bir ben miyim ağlayan
gör akan o yaşları
an’ı zamana bağlayan

maddeyim cisim olurum
bir eski resim olurum
hani siyah kazaklı
oğluna isim olurum

YORUMSUZ
‘Bir yoksul, tavuk yiyorsa ya yoksul hastadır, ya tavuk.’
Yahudi Atasözü

Paşa gönül kriterleri
Sözlüklerden birinde, benim için ‘Adamı dün gördüm, tam iki metre!’ yazmış biri. Kısa sayılmam ama iki metre de değilim yahu! Boyum 188 santimetre. Yazıldığı gibi iki metre olsaydım, amatörlükte bırakmayıp basketbola devam ederdim. E, artık önümüzdeki hayatlara bakıcaz!

Elfe Uluç’un yazdığı ve yönettiği ‘Aziz Ayşe’ adlı sinema filmi, bu cuma vizyona girdi. Büyük ölçüde otobiyografik bir film olan Aziz Ayşe, gerçek ile kurmacanın harmanı. Filme Timur Soykan’ın Radikal’de yaptığı bir haber ilham kaynağı olmuş.