Bir gençlik önderi, sömürüsüz toplum mücadelesinin yılmaz savaşçısı ve kişisel yaşamında gerçek bir dost olarak Harun Karadeniz... 

Altmışlı yılların sonlarına doğru bir kamu fabrikasında işe başladığımda yolumun Harun’la kesişeceğini bilmiyordum tabii. O fabrikada sosyalist işçilerle tanışıp, birlikte bir çaba içinde olunca kendimi halk arasında Kartal İşçi Birliği olarak bilinen İstanbul Bölgesi İşçiler Birliği (İBİB) (İBİB) bünyesinde buluverdim.

Harun zamanın koşullarının öne çıkardığı sıradan bir öğrenci gençlik lideri değil, aynı zamanda gençliğe anti-emperyalist yol göstericiydi. O aynı zamanda öğrenci gençliğin "özel okullar kamulaştırılsın" talebiyle yaptığı en büyük gösterilerin örgütleyicisiydi. 

Nedense, yazılan çizilenlerde çok yer almayan bir taraf ise Karadeniz’in işçi sınıfını örgütlemek için yaptığı hamleler ve işçi sınıfı ve yoksul köylülerle kurduğu bağlardır. Özellikle Karadeniz'de üretici köylülerle ilgili sorunlara duyarsız kalmayan Harun Karadeniz işçi sınıfının siyasi örgütlenmesine katkı sunabilmek için bazı sosyalist işçilerle de Kartal İşçi Birliği’nin kurulmasına öncülük yapmış. 

Karadeniz’in teşvikleriyle kurulmuş olan bu işçi birliğinden müsaadenizle kısaca bahsetmek istiyorum. 

Bulunduğu yöredeki fabrikaların çoğuyla ilişki geliştirmiş, öne çıkan işçileri, işçi temsilcilerini saflarına katmış, onlara sosyalist bilinci taşımaya çalışmış, üyeleri ve yöneticileri doğrudan işçiler olan bir dernek. Lokalinde veya kiraladığı salonlarda toplantılar yapıyor, sazlı sözlü dayanışma geceleri düzenliyor, tiyatro gösterileri gerçekleştiriyor. Tabii burada Harun Karadeniz’in rolü çok büyük. 

İşçilerin talebi üzerine aydınlarla, sanatçılarla ilişkileri ve organizasyonları o gerçekleştiriyor. Örneğin dostlar tiyatrosunun sahnelediği ’’Rosenberkler Ölmemeli’’ belediye sinemasında gösterimdeyken ilk defa bu kadar çok işçi tiyatro seyretmeye geliyor. Bu gibi örnekler oldukça var, ama izninizle birini daha aktarmak istiyorum. 

1970 yılında, 1 Mayıs kutlaması için işçi birliğimiz afişlerini asıp bildirilerini dağıttığı etkinliğin halk ozanlarını da tabii ki Harun Karadeniz sağlamıştı. Dernek lokalinde ozanların dinletisinden sonra akşam hava karardığında eski Yakacık yolu işçiler tarafından kesilmiş, büyük bir ateşin etrafında davullu zurnalı halaylar çekilmişti.

Harun Karadeniz kimi zaman İTÜ spor salonlarında işçilere spor yaptıran (O zamanlar üniversiteler devlet tarafından bu kadar zaptu-rapt altında değildi), kimi zaman İTÜ anfilerinde işçilere teorik eğitim sağlayan, kimi zaman da örneğin, ECA fabrikasındaki grevde duvarın üstüne çıkıp, o tok ve gür sesiyle işçilere bir işçi önderi gibi hitabeden bir devrimciydi. 

O, işten atıldığım problemli dönemde evimi bulan ve nişanlısıyla beraber gelip moral veren dayanışma gösteren gerçek bir dost, bir yoldaştı. 

Kısa ömründe silinmez izler bırakan bir devrimciydi. 

Biz emperyalizmle mücadeleyi ondan öğrendik, sosyalizmi öğrenmemize ölçülmez katkıları oldu. 

İyi ki seni tanıdım sevgili yoldaşım.

Bir Harun Karadeniz vardı