İzmir'de polis olan erkek arkadaşı tarafından darp edilen bir kadın, verdiği mücadeleyi ve kadınların kazanımını anlattı.

İçinde yaşadığımız düzen kadınları, iş yerlerinde sömürmeye, ucuz iş gücü olmasını sürdürmeye devam ederken bazen dinci gericilikle bazen şiddetle, korkuyla seslerini bastırmaya, “terbiye etmeye”, boyun eğdirmeye çalışıyor.

Kadın Dayanışma Komiteleri mahallelerde, iş yerlerinde yoksulluğa, geçim sıkıntısına karşı dayanışmayı örgütlüyor. Kadınların karşı karşıya kaldıkları her soruna birlikte çözüm üretiyor. Kadınlar emeklerini sömürenlere karşı birlikte ses çıkarıyor, iş yerlerindeki hak gasplarının üzerine gidiyor. Kreş hakkının, ücretsiz sağlık ve eğitim hakkının peşine düşüyorlar. Dinci gericiliğin yarattığı baskılara birlikte göğüs geriyor; taciz, istismar ve şiddete karşı birlikte mücadele ediyorlar.

Salt şiddetin haberini değil ona karşı örgütlü bir mücadelenin nasıl kazanımla sonuçlandığının, emekçi kadınların birlikte mücadele ederlerse neler başarabileceğini göstermek için sizlerle İzmir’den Aliağa Kadın Dayanışma Komitesi'nden Zeynep’in hikayesini paylaşıyoruz:

Tehditle şiddet uygulamaya devam etti

Şiddete maruz kalma hikayem sevdiğim ve onun da beni sevdiğine inandığım, ayrılsam da bir türlü kurtulamadığım 2 yıllık erkek arkadaşımda kalan kişisel eşyalarımı almak için onu aramamla başladı. O gün ailemi de arayarak beni sevdiğini, evlenmek istediğini ve onların da bunu isterse olacağını söylemesi üzerine tekrardan bir araya geldik, eşyalar alındı gidiyoruz ama aslında o gün gitmek istemiyordum, benim ona mecbur olduğumu söylemeye başladım. O zaman üniversitedeydim, staj yapacağım yerden arandım. Telefonu hoparlöre verip konuşmayı dinlemeye başladı ve olay burada patlak verdi. Bunun üzerine annemi aradım ve darp edildiğimi söyledim. O esnada telefonu elimden aldı ve öyle kadın dövülmez böyle dövülür, gözünü morartayım da kadın nasıl dövülür diye yüzüme, gözüme ve başıma vurmaya başladı. O esnada bana uzun süredir ulaşamayan annem, şahsın kendisi de polis memuru olduğu için hem onun karakolunu hem de 112’yi arayarak ihbarda bulunmuş. Çalıştığı karakoldaki arkadaşları ve amirleri kendisini arayıp olayı sordular, beni olanları anlatmamam için tehdit etti, bir şey diyemedim.

Dağ yolunda giderken arabadan indirdi, tekrar geri almaya geldi, binmek istemedim, zorla arabaya bindirdi, bu durum 3-4 defa tekrar etti. Telefonumu elimden aldığı için kimseyi arayamadım. Aldığım darbeler yüzünden yüzüm, gözüm şişmeye ve başım ağrımaya başladı, doktora gitmemiz gerektiğini söyledim. Ancak, kendisi memur olduğu için durumun adli vakaya gireceğinden beni hastaneye götürmek istemedi. Sonunda Manisa’da özel hastaneye götürmeye ikna oldu. Tutanak tutuldu ancak beni sürekli tehdit ettiği için gerçekleri anlatamadım ve şahsın tembihlemesi üzerine düşme sonucu olduğunu söyledim.

Hem şiddet uygulayıp hem de benden şikayetçi oldu

Yaşadıklarımdan sonra onu sevmediğimi, seven birinin bunları yapmayacağını ayrılmak istediğimi söyledim ancak hiçbir şeyi kabul etmedi. Benzin istasyonunda durunca telefonumu geri alabildim, o sırada şarjım da az olduğundan yardım çağıramadım. Benzin istasyonu çalışanlarından yardım isteyerek 112’yi aramalarını sağladım, hızlı bir şekilde gelmeleri sonucu kendimi kurtarabildim, kendisinden şikayetçi oldum. Kendisi de darp uyguladığımı söyleyerek benden şikayetçi olmuş. Bu süre içerisinde dâhi şahsın defalarca barışmak isteyerek bana ulaşma çabası oldu.

Aliağa Kadın Dayanışma Komitesi ile tanıştım

Süreç benim için çok yoğun ve zor geçti, gerek psikolojik olarak gerek hukuki süreç boyunca inanılmaz yoruldum. Tüm bunları yaşarken ailem ve Aliağa Kadın Dayanışma Komitesi, bu süreçte her konuda yanımda oldular. Bu zor zamanlarda, yalnız olmadığımı bilmek bana güç verdi. Bu sürecin en başında açıkçası şikayetçi olsam ne olur, başıma ne gelir diye düşünüyordum ve bunu bana yapan daha neler yapabilir diye korkuyordum. Ancak susarsam başıma daha kötü şeyler gelebilirdi. Yalnız olmadığımı bilerek aldığım cesaretle, susmadım.

Birlikte mücadele ettik, birlikte başardık

İzmir Aliağa Kadın Dayanışma Komitesi aracılığıyla avukatımla tanıştım, davayı takip etti ve büyük destekçim oldu. Hemen uzaklaştırma kararı çıkarttık. Ondan korkmadığımı, yaptığı şeyin cezasız kalmaması gerektiğini ve hak ettigi cezayı alması için elimden geldiğince mücadele edeceğimi söyledim ve birlikte başardık. Ben yalnız olmadığımı, kadınların yalnız olmadığını bir kez daha duruşma gününde gördüm, yaşadım. 5 avukatın duruşmaya katılma talebi oldu. Manisa Barosu ve Aile Bakanlığı da o süreçte destek oldular.

Yaşadığım bu kötü olay beni İzmir Aliağa Kadın Dayanışma Komitesi ile tanıştırmış oldu, avukatımla birlikte her zaman benim yanımda oldular, bu sayede davayı kazandık, yorucu bir süreçti ancak mücadeleye değdi. Şahıs 2.5 yıl hapis cezası aldı ve meslekten men edildi. Bu karara itiraz etti, dava şu an istinaf aşamasında sürüyor. Bu vesileyle bir kez daha İzmirli tüm kadınları davamın takipçisi olmaya çağırıyorum.

Kadınlar korkmasınlar: Kadın Dayanışma Komiteleri var

Artık ben de Kadın Dayanışma Komitesi'nin bir üyesiyim. Bundan sonra, benim gibi benzer şeyleri yaşayan emekçi kadınların yanında olmak, dayanışmak için komitede görev almaya başladım.

Kadınlar korkmasınlar çünkü Kadın Dayanışma Komiteleri haklarımız öğrenmek, savunmak birlikte mücadele etmek için var. Emekçi kadınlara şunları söylemek istiyorum: Asla susmasınlar! Bir tokat attı ne olcak diye susmayın, bunun devamı geliyor. Şiddeti uygulayanların ceza almayacağını düşünmeyin. Bu yüzden şikayetçi olmaktan, mücadele etmekten asla vazgeçmeyin. En büyük korkuları, biz kadınların boyun eğmememiz ve dim dik durup mücadele etmemiz. Ben boyun eğmedim, sesimiz birlikteyken hep gür çıktı. Sesimiz ne kadar gür çıkarsa ne kadar hakkımızı savunmak için mücadele edersek o kadar güçlüyüz ve kazanım elde ediyoruz.