İstanbul Esenyurt’taki Kromevye fabrikası işçileri insanca yaşayacak ücret ve çalışma koşulları için DİSK’e bağlı Birleşik Metal İşçileri Sendikası’nda örgütlenmiş, yasal çoğunluğu sağlayıp fabrikalarına sendikayı sokmuşlardı.

İşçilerin büyük çoğunluğunun sendikaya üye olduğu sürecin hemen sonrasında beş işçi küçülme bahanesiyle işten atılmıştı. İşten atılmaların ardından fabrika önünde direnişe başlayan işçilerin direnişi beşinci gününde kararlılıkla sürüyor.

Kötü hava koşullarında direnişi sürdüren işçilerle bir araya geldik. Fabrikanın kıdemli işçilerinden Haydar, hayat pahalılığının yaşamlarında yarattığı zorluklardan bahsederken örgütlenme süreçlerini de anlatmaya başladı:

”Hükümetin sebep olduğu zamlardan sonra insanlar markete, masraflara yetişemez hale geldi. Böyle olunca da örgütlenme yoluna gittik. Bu kadar çalışıp üreten insanlar, çocuklarına karşı istediklerin yapamadığı için eziliyor. Biz işimizi en iyi şekilde yapmaya çalışan emekçileriz. Bu yüzden ezilmek değil hakkımızı almak istiyoruz.”

'Bu hayat pahalılığına bu ücretler yetmiyor'

Isınmak için toplaştığımız direniş ateşinin çevresinde konuşmaya devam ediyoruz. İşten atılan direnişçi işçilerden Ömür’e de fabrikada bu sürecin nasıl bu noktaya geldiğini soruyoruz. Ömür, 10 yıldır çalışan insanların bile maaşının ancak son asgari ücret zammıyla birlikte 4.700-5.500 TL seviyesine geldiğini söyleyerek yaptıkları işin hakkının bu ücretten fazlası olduğunu belirtiyor:

“08.00-18.00 ayaktayız. Çay ve yemek molasını saymazsan 9 saat tempolu çalışıyoruz. Aramızda 15-20 yıllık abilerimiz var, onların maaşı bile 5500-6500 arasında. Bunlar kötünün iyisi dediklerimiz… Çoğunluk ise asgari ücretten az yukarıda maaş alıyor. Sendikalı olmamızdan doğal ne olabilir ki? Bu hayat pahalılığında bu maaş uygun görülür mü işçiye?”

Yoldan geldik diye bize kumanya uzatan başka bir işçi sohbete dahil oluyor:

“Atılan 5 kişiyiz ama içerideki arkadaşlarımız hep yanımızda. İçeride slogan bile atıyorlar patron engel olmaya çalışsa da. Kimse bizi bölemedi, bölemeyecek.”

İşçiler sendikanın gelmesi için yeterli üye sayısını bulduktan sonra sendikanın başvuru yapması ve bakanlığın çoğunluk belgesini almasıyla birlikte hemen baskı görmeye başladıklarını söyleyerek fabrikada yaşananlara dair örnekler veriyorlar. İşçilere çalışma saatlerinde telefon yasağı, birbiriyle konuşma yasağı geliyor. İş tuvalet kısıtlamasına kadar gidiyor, mobbingin dozu artıyor.

Sendikalı işçilere istifa ettirmek için türlü yollara girişen fabrika yöneticileri, işten atıldıktan sonra direnişe başlayan işçilerle fabrika içindeki bağı koparmak konusunda epey çaba gösteriyorlar.

İşçilerle röportajımız sırasında da fabrika kapısına asılan sendika pankartının tel örgüyü kapattığı belirtilerek polis aracılığıyla pankartın kaldırılması isteniyor. İşçiler bu talebi de kendinden emin bir soğukkanlılıkla reddediyorlar. Beş işçinin direnişte olduğu fabrikadaki polis varlığı gerçekten dikkat çekici: İki ekip otomobili, iki akrep, bir çevik minibüsü ve birçok sivil polis…

Haydar konuşmasına devam ediyor:

"Biz söz hakkı istedik. Bunda garip ne var? Birlikte çalışıyoruz, birlikte üretiyoruz. Bu yüzden de sendikalı olduk, insan yerine koyulmak, temsilcilerimiz aracılığıyla masaya oturabilmek için. Ama ne oldu? Terör örgütü üyesiymişiz gibi muamele gördük. Yazık bunlara, yıllardır burada çalışan insanlara bunları yakıştıranlara yazık."

Klasik bir bahane: Küçülme…

İşçiler, şirketin küçülme bahanesiyle kendilerini çıkardıktan birkaç gün sonra yeni işçi alımı yapmak istediğine dikkat çekerken, sendikalı oldukları için işten çıkarıldıklarını söylüyorlar. 

İşten atılan 11 yıllık işçi Ömür, küçülme bahanesiyle işten atıldıkları günden beş-altı gün sonra yeni işçilerin işe alındığını öğrendiklerini ama içeride bulunan arkadaşlarının itirazı ve tepkileri sonucu patronun yeni çalışanların evraklarını alıp çağırmak üzere evine yolladıklarını aktarıyor.

'Sen ben yok biz varız'

Sendikal örgütlenmenin başarıya ulaştığı günden beri işçileri yıldırmak için elinden geleni yapan patrona rağmen, işçiler dayanışmayı her gün büyütmeye devam ediyor. Bugüne kadar fabrika önünden kalkan servisler, Pazartesi gününden bu yana fabrikanın içinden kalkıyor.

Ancak Kromevyer işçileri bunu da aşmanın yolunu bulmuşlar. Fabrikanın mola saatleri her gün eylem vakti oluyor. Ön kapıda buluşması engellenen işçiler fabrikanın arka duvarına giderek burada içerideki arkadaşlarını karşılıyorlar. Molaya çıkan işçilerin neredeyse tamamı her gün aynı coşkuyla, sloganlarla duvar dibine gelerek direnişteki arkadaşlarıyla dayanışıyor.

İşçilerin yan yana geldiği saatlerde ise Kromevyer direnişinin her halini yansıtan, direnişin karakterini anlattığını söyleyebileceğimiz slogan, içeride dışarıda yankılanıyor: Sen ben yok, biz varız.