Kentinizde bağımsız kitabevleri varsa şanslısınızdır. Hele de o kitabevlerinden biriyle aynı mahallede yaşıyorsanız keyfinize diyecek yoktur. Kitabevinin kentsel mekâna kattığı kültürel dokuyu yakından hissedebilirsiniz. Bir kitabevinin açılmasından oralı oluşuna dek mahalle sakinleri ile kurduğu bağ, başka hiçbir dükkânınkine benzemez. Çünkü kitabevi ve kitapçı bulunduğu alanı dönüştüreceğinin farkındadır.

Bugünlerde ise bu konunun en hüzünlü anlarının yaşandığı bir dönemden geçiyoruz. Pek çok bağımsız kitabevinin kapanış haberleri geliyor dört bir taraftan. Kapanmayanlar da ayakta kalmak için yollar deniyorlar. Bugün e-ticaret siteleri, büyük tekeller ve ekonomik kriz ile etrafı sarılmış bağımsız kitapçıların özel bir günü olduğunu hatırlatmak istiyorum. Her yıl Nisan ayının son cumartesi günü kutlanıyor Bağımsız Kitapçılar Günü. Bugün sosyalleşmenin ve keşfetmenin mekânsal adresi olan kitabevlerinin varlığını kutlama günü. Elbette kutlamak, konfeti patlatarak yapılmıyor her zaman. Varlığından beslenilen kitabevlerinin yaşaması için onların kan damarlarına dokunmanız, kapısından geçerken gülümsemeniz, ziyaret için özel zamanlar ayırmanız gerekiyor. Ama bunu yardım olsun, desteklemiş olalım diye değil, bizzat kendiniz için yapmanız gerekiyor. Eksikliklerini yok olmadan önce hissedebileceğiniz nadide kültür noktaları çünkü bağımsız kitapçılar. Meselenin özü: Bağımsız kitapçınızı seviniz. Sevilen mekânlar yitirilmezler.

Tıpkı Melda gibi.

Bir kitap yanında taşıyabileceğin başka bir dünya gibidir. Bir kitapçı ise bu dünyaların sayısının sonsuza ulaşması. Melda, mahallesinde bulunan kitapçıyı çok seven küçük bir çocuk. Kitapçı Mine Hanım’ın anlattığı hikâyeler onu başka dünyalara götürmeye yetiyor.

Ancak Mine Hanım’ın ve kitapçının yaşlılığından işkillenen Melda, “Ya bir gün kapanırsa Mina Kitabevi” diye dert yanıyor. Kitapçı bir gün kapanırsa, yerine sıra sıra dizilen zincir mağazalardan biri, hatta daha da kötüsü bir banka açılırsa Melda ne yapar?

“Şey… size söylemem gereken şeyler var. Bankalar çok sıkıcı, kitapçılar ise çok önemlidir. Ben sizin dükkanınızı çok seviyorum…”

Bir mekânı sevmeyi, hatta bağlanmayı, kaybetme ihtimalini düşünememeyi bir çocuğun gözünden alabildiğine yalın biçimde anlatıyor hikâye. Ve korktuğu başına geldiğinde yapılabilecek pek çok şey olduğunu da…

Mine Hanım rahatsızlanınca korkulan olur. Kitabevinin eşyaları taşınır, kapısına kilit vurulur. Açılışlar ne kadar görkemli ve heyecan verici ise kapanışlar da o kadar sönük ve ruhsuzdur. Ama Melda özlemini, isteklerini dışa vurmak ister. Çoktan kitapçı olmaktan çıkmış dükkânın kapısına bir resim yapıştırır. Hayalindeki Mine Kitabevinin resmidir bu. Sonraki günlerde aynı boşluğu hisseden pek çok çocuğun ve yetişkinin notları göze çarpar kapıda ve bir mucize olur. Bunca hikâyenin arasındaysanız mucizelere inanmamak mümkün değildir.

İnandığın ve istediğin şeyler uğruna harekete geçmek için özel bir ilham sunuyor hikâye.

Yazar Katie Clapham ve çizer Kirsti Beautyman’ın sımsıcak iş birliği, kitaplar ve kitapçıların doldurulamayacak yerlerine işaret ediyor.

Yeri doldurulamayacak, her biri kendi ruhunu ve ritmini yaratan tüm bağımsız kitapçılara uzun bir ömür dileğiyle...

Bağımsız Kitapçılar günümüz kutlu olsun.

Künye: Kayıp Kitapçı, Katie Clapham, Resimleyen: Kirsti Beautyman, Türkçesi: Dürdane Tekin, Ketebe, 2020