Aralarında çocukların da olduğu, 42 kişinin yaşamını yitirdiği bombalı çağrı cihazları saldırısının ardından seslerini tekrar yükselttiler. İsrail’e desteklerini daha çok teknik becerilerine hayranlık olarak sunuyorlardı.

Orada durmadılar.

Sünni mezhepçi fanatikler ve siyonist lobinin açık unsurları dışında kalanların büyük tutamağı “İsrail de haklı bir yerde” argümanı oldu.

Emin Çölaşan kendi üslubunca buna dayalı bir yazı kaleme aldı ve Sözcü bugün bu yazıyı yayımladı.

“Duayen gazetecinin” yazdıkları lobinin nasıl çürük bir zeminde yürüdüğünü resmediyor.

Çölaşan açılışı şöyle yapıyor (yazım hataları yayınlayana ait):

“Peki bu kanlı savaşı kim başlattı? Bizdeki Hizbullah ve Hamas yardakçıları kusuru bakmasın ama onların savunduğu örgütler başlattı.”

Tekrar okumanıza gerek yok. Paragraf ilk okuduğunuz gibi.

‘Filistin sorununu Filistin halkı başlattı’ ya da ‘Lübnan halkı işgal edilmeme terbiyesizliğini yaptı’ demeyi uygun görmemiş olmalı.

Fakat sorun büyük. Hamas 1987’de kuruldu. Gerilere doğru gidip kökenine ulaşmaya çalıştığınızda da en erken 1973’e ulaşıyorsunuz.

Ama söz konusu savaş daha önce başlamadı mı? Deniz Gezmişler, bizim devrimciler, 1973’ten önce turistik geziye mi gitmişlerdi Filistin’e?

İsrail’in Filistin’e saldırılarına hiç ara vermemiş olması, son on yılda kimi batılı dostlarının bile kınamalarına neden olan yeni yerleşimlerle saldırması gibi olguları bile kurcalamadan “kitabın ortasından” yazmış Çölaşan.

Hizbullah için de durum farklı değil.

1982’de kuruldu Hizbullah. 

6 Haziran 1982’de İsrail orduları Lübnan’a girmişti. Lübnan işgalini başlatmışlardı yani! Haksızlık (!) etmeyelim, hedef Filistin Kurtuluş Örgütü gerillalarını temizlemekti! “Bir bakıp çıkmak” üzere girmişlerdi. Siyonizm zaten böyle bir şey, hem ziyaret, hem ticaret.

Hizbullah İsrail’in Lübnan’ı işgal etmesi üzerine kuruldu. Nokta. Yani Hizbullah’ın yola çıkışı İsrail saldırısıyla oldu. Neyin “kanlı savaşı başlatması?”

Yani Çölaşan bir siyonist çarpıtma yöntemi olarak “tarihsizleştirmeye” başvurarak yazısına başlıyor ve ikinci cümlede devam ediyor:

“Durup dururken saldırdılar, eğlenmekte olan masum insanları kadın ve çocuk demeden öldürdüler, esir aldılar.”

Pisliğin bu kadarına pes. Biz de temizleyelim.

Birincisi, durup dururken saldırmadılar. Bir işgal devleti olan İsrail “sivil yerleşimcilerini” (hepsi de tırnağına kadar silahlı!) Filistinlilerin yaşadığı yerlere, Arap mahallelerine doğru sürmekteydi. Batılı dostlarının zaman zaman yükselen protestolarını da hiç takmıyordu ve zaten bu çatlak sesler de bir süredir geri çekilmişti.

Hamas, evi yıkılan, kurşunlanan, yurdundan edilen Filistinlilerin sesi olarak harekete geçti. Diğer Filistinli örgütlerin de dahil olduğu bir planlamayla yeni işgal bölgesine girdikleri bir harekat düzenlediler.

Eğlenmekte olan masum insanlar kısmı da muhteşem.

Örnekle açıklayalım. Hayal edin: Yıl 1919, İngiliz zırhlıları İstanbul’a demirlemiş, sokaklarda askerler geziyor. Ve boğazda bir yolcu gemisinde gürültülü bir eğlence, havai fişekler, cazbant gırla gidiyor.

Masum bir eğlence!

Çölaşan’a inanırsanız kara çarşaflı kadınlar Woodstock festivalini basıp çiçek çocuklarını rehin almış!

Çölaşan’ın siyonist yancısı yalan dünyası böylece kuruluyor ve dans!

Çölaşan halay çekmeye başlıyor:

“İsrail bu gibi Arap örgütlerine o güne kadar defalarca ders vermişti.”

Kafanız karışmasın, yani durup dururken oldu olaylar. Çölaşan kendini yalanlıyor diyeceksiniz. Demeyin. O duayen gazeteci.

Duayen Çölaşan burda da durmuyor:

“Her savaştan İsrail zaferle, Araplar ise ağır yenilgiyle ayrıldı.”

Yok daha neler!

Çölaşan bu cümleye “Ey okur sen cahil bir salaksın, dün yediğin yemeği hatırlamazsın” diye başlasa uygun olurdu. 

İyi de 2006’da İsrail Lübnan’a yeni bir işgal operasyonu düzenlediğinde, Hizbullah’ın siyonistleri 34 günde tepeleyip kışlalarına geri yollaması unutulur bir şey mi?

Çölaşan için unutulur bir şey. Zira bu işgal girişimi sırasında kendisi Hürriyet’te yazıyordu ve işgalci İsrail’in ufak tefek başarılarına “Ufacık tefecik bir İsrail”1 yazısıyla sevinmiş, İsrail daha sonra tıpış tıpış sınırın kendi tarafına dönünce gıkını çıkarmamış, tek kelime yazmamıştı.

Habersiz duayen haberci bu sözlerin ardından “Bu kez de öyle olacağı anlaşılıyor” diyerek siyonist pompalamanın zirvesine tırmanıyor.

Hevesini dile getirmiş Emin Bey. Arzularını öngörü diye paketleyip okuruna yediriyor.

Biz de kendi arzumuzu söyleyelim: Lübnan halkının bileğine, yüreğine kuvvet. İşgalcileri bir kez daha def etsinler de Çölaşan utansın.

Pardon! Bu sefer de biz unuttuk: O utanmaz.

Haber

Halklar ezilirken denklem sadeleşiyor: Ya Nasrallah'ın yanındasın ya MOSSAD'ın

Haber

İsrail’in son dönemdeki en gözde 6 yalanı