Fransızlar evlatlarını feda etmeyi kabullenmeliler’’.

Genelkurmay Başkanı Fabien Mandon’un 2025’te yaptığı bu çağrı ülkede bir deprem etkisi yaratmıştı. "Büyük Dilsiz’" olarak adlandırılan ordunun asla politik bir açıklama yapmaması geleneğini bozan General Mandon yakında çıkacak bir savaşta gençlerin öleceğini ve ailelerin buna hazır olmasını sıradan bir şey gibi ilan ediyordu.  

Tepkilere aldırmadan daha da ileri giderek MEDEF adlı "işverenler örgütü" toplantısında Rusya ile savaş olasılığının gittikçe arttığını öne sürdü ve "bize yardım edin" diyerek patronlara yalvardı, onların silahlanmaya katkısını istedi. 

Dış borçları kaygı verici bir boyuta ulaşan Fransa’da zaten bütçenin giderek daha büyük bir bölümü savaş sanayiine ayrılmış durumda, ama bunu yeterli bulmayan silah üreticileri bütçeden daha da fazla pay istiyorlar. Genellikle hükümetin dış politikasını asla sorgulamayan, eleştirmeyen ve onun sözcülüğünü üstlenen, tek adam Macron’un verdiği dış politika kararlarını halka yedirmekle kendini görevli sanan basın da bu savaşçı koronun parçası. 

Sözde kamuoyu yoklamalarında "halk savunma sanayiine ayrılan bütçenin arttırılmasını destekliyor" şeklinde haberler yayıyor. Yakın zamana kadar ülke sorunlarını tamamen boşveren Macron da zaten tek bir iş yapıyordu: silah sanayiinin satış elemanı gibi kapı kapı dolaşıp her ülkeye silah satmak. 

Köpürtülen Rus saldırısı psikozu o hale geldi ki artık herkes buna inanmaya başladı ve "savunma sanayii" diye adlandırılan savaş sektörünün güçlendirilmesini kabul eder oldu. Ülkede en ufak bir sorunda hemen Rus parmağı görülüyor. Azınlık da olsa kimileri konuya alaylı bir şekilde yaklaşarak "hımm, bu sabah kahvem yeterince sıcak değil, garanti Rus müdahalesi" demeye başladılar.    

Bu histerik hava bu yılki 11 Kasım törenlerine de damgasını vurdu.  

1918’de Almanya ve Fransa arasında yapılan ve 1. Dünya Savaşı’nı sona erdiren ateşkes anlaşmasının yıldönümü olan 11 Kasım geleneksel olarak acılı bir anma günü şeklinde olur. 

Hemen hemen her ailede, birkaç kuşak öncesi savaşa gidip geri dönmeyen bir yakın, cepheden gönderilmiş ve yıllarca saklanarak solmuş mektuplar vardır. Savaşın korkunçluğu, yitirilen milyonlarca canın acı anısı, barışın değeri ve "bir daha asla" cümlesi 11 Kasım törenlerinin ruhunu oluşturur. Ama bu yılki törenler tam tersine savaşın kaçınılmazlığı üzerine oturtuldu. 

Rus saldırısının çok yakın olduğu gerekçesiyle Milli Eğitim Bakanlığı tüm okullara talimat vererek öğrencileri bu konuda eğitecek ve savaş olasılığına hazırlayacak programlar düzenlenmesini istedi. 

11 Kasım’ın çocuklara askerleşmeyi özendirici törenlere dönüştürülmesini eleştirenler olduysa da sesleri hemen bastırıldı. 

Bir yandan Rusya’nın Ukrayna ile sürdürdüğü savaşta 400 bin asker yitirdiği ve ekonomisinin çöktüğü haberleri yayılıyor, ama öte yandan böyle bir durumda Moskova’nın hangi güçle ve hangi akla hizmetle Avrupa’ya saldırmaya kalkacağı sorgulanmıyor. Bunu sorgulayan savaş karşıtları ise hemen "Putinci" veya Rus ajanı olmakla suçlanıyor. Ukrayna’ya milyarlar akıtılmasını eleştiren cılız sesler anında susturuluyor ve Hitler’in saldırganlığına set çekmeyen Münih anlaşması anımsatılıyor, barıştan yana olmak ‘’Münihçi’’ olarak damgalanmaya yetiyor. 

11 Kasım’da televizyonlarda gösterilmesi gereken bir film vardı: "All Quiet on the Western Front" (Batı Cephesinde Tam Sessizlik). 4 yıl önce İngiliz yönetmen Edward Berger’in çektiği film savaşın korkunçluğunu çok çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyordu.  

Alman yazar Erich Maria Remarque’ın 1929’da yayınlanan ‘’Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok’’ adlı ünlü romanından uyarlanmış son derece gerçekçi bir filmdi. Ama savaş tamtamlarının kulakları yırttığı bugünlerde gönüllü olarak asker olmak ve savaşa gitmek isteyen kızlı erkekli gençler televizyon ekranlarında gülümseyerek poz verdiler. 

Son derece hızla silahlanan Almanya gibi Fransa’da da zorunlu askerliğin yeniden yasallaşması isteniyor. Almanya’da genellikle barıştan yana olduğunu iddia eden Yeşiller bile zorunlu askerliği ve savaş hazırlıklarını desteklerken, Fransa geç bile kalındığını düşünüyor. 

Ne var ki bugün ortaya çıkacak yeni bir dünya savaşı ne birinci ne de ikincisine benzeyecektir. Nükleer silahların devreye gireceği böylesi bir çılgınlık insanlığın ve dünyanın yok olması anlamına gelebilir. 

108 yıl sonra bile hâlâ birinci kırımın acıları tazeyken gençleri yeni bir boğazlaşmaya yöneltmek bir insanlık suçu sayılmalıdır. 

soL'un dört kez sansürlenen X hesabını takip ederek yaygınlaştırabilirsiniz. 

soL Haber'i WhatsApp ve Telegram kanallarından takip edin, önemli gelişmeleri kaçırmayın.