Beşik gibi sallanan minibüsün içinde uyur uyanık gidiyoruz Maraş’a doğru.

Aklımızda televizyondan görüntüler, beteriyle karşılaşmaktan korkuyoruz.

Korktuğumuz başımıza geliyor, gecenin en ayazında, senenin en kışında iniyoruz Maraş’a, burası Maraş değil, savaştan çıkmış herhangi bir şehir.

Depremden kurtulmuş öbek öbek insan, içinden çıkmayı başarabildikleri yuvalarının yanına ateş yakmış ısınıyor, çıkamayan sevdiklerini bekliyorlar.

 
Kapitalizmin bile bu kadar kötüsünü yapamayacağını düşündüren bir çiğlikte plansızlık, örgütsüzlük, vicdansızlık.

İyi niyeti ile şehre akın etmiş binlerce insan, kimin yarasına merhem olacağını şaşırmış şekilde bir oraya bir buraya koşuşturuyor.

Her şeyin değeri alt üst olmuş, ara ara kesilen ara ara çalışan hatlar çekmediği zaman en pahalı telefonlar bile bir işe yaramıyor.

Az ötemizde ise odun bulamayanlar yardım kolilerinden çıkan ikinci el kıyafetleri mecbur yakarak ısınmaya çalışıyor.

Sabaha karşı ağırca bir plastik kokusu, hiçbir şey kalmayınca çöpler yakılıyor.

Gün aydınlandığında yıkımın boyutu daha net ortaya çıkıyor, Maraş merkezde neredeyse yıkılmayan bina yok, ayakta duranlar da ağır hasarlı, bir sonraki artçı depremi bekliyor yerle yeksan olmak için.

Kiminle konuşsak çaresizlikle karışık öfke kusuyor.

Biz vardığımızda depremin üzerinde neredeyse 1 hafta geçmiş, arama kurtarma ekipleri ise bölgeye henüz gelmişti.

Pek çok depremzede, ilk günlerde gönüllüler ile birlikte yakınlarını kendileri çıkarmaya çalışmış. “İlk 2 gün gelselerdi, çok can kurtulurdu” cümlesini onlarca kez duyduk.

Biraz daha etrafa bakınmaya çıkıyoruz, ancak çok ilerlememize gerek yok, karşımıza çıkıveriyor göbekten sağa dönünce kalabalık. Maraş'ta en çok yıkımın olduğu yer, Ebrar Sitesi.

 
Toplamda 28 bloktan oluşan sitedeki 8 blok yıkılmış durumda. Onlarca insan enkaz alanında elinden geldiğince betonu deşiyor, kimisi makinayla, kimisi kazmayla kürekle.

Binin üzerinde insana mezar olduğu düşünülüyor sitenin, enkaz çalışmaları ise halen devam ediyor.

Yerli ve yabancı arama kurtarma ekipleri geldikten sonra da sorunlar tam anlamıyla çözülmüş değil. Öncelikle ekip sayısı yıkıma göre çok yetersiz. O nedenle enkazdan ses geldiğinde dair bir işaret olduğunda çalışma yürütülüyor.

Ayrıca çok fazla koordinasyon ve yönetim sorunu var, bir enkazın başında aynı anda birkaç ekip çalışma yürütmeye çalışıyor. AFAD’ın ise esamesi alanda çok fazla yok. Diğer ekipler canlı birilerini tespit ettiğinde kameralar ile birlikte ortaya çıkmakla suçlanıyorlar.

Ebrar Sitesi Reyyan Apartmanı yıkıntısı.

Fazlaca yurttaş kendi imkanını zorlayıp, arabasına minibüsüne bir şeyler yükleyip düşmüş yollara, hangi parkı bahçeyi bulursa kurmuş tezgahını, hizmet ediyordu depremzedelere. Çay, kahve çorba. “Haftasonu için geldik, yarın işbaşı mecbur döneceğiz” dedi tanıştığımız iki kişi. 2 günlük izinlerini Maraşlı kardeşlerine ayırmışlar.

Yine akşam oldu. Çok kez duyduk yine.

“Sessizlik!”

Etraftaki yüzlerce kişi birbirini susturarak çöküyor.

“Sesimi duyan var mı?!!”

Ses çıkmayınca kazıyı yapan ekibin “Devam!” dercesine elini sallaması, sonrasında tekrar homurdayan iş makinaları, bizlerde üzgün bakışlar, kimilerinde feryat figan.

Birkaç resim bulunuyor enkazda, etrafa gösteriliyor. Bu çocuklar kurtarılmış mıydı? Gören, bilen var mıydı?

 
Ertesi gün?

Ertesi gün yine aynı acı.

Hiçbirimizin mecbur olmadığı ve hak etmediği aynı acı.

Yaşatanları çok iyi bildiğimiz ve mıh gibi aklımıza kazıdığımız.

Amasız, göz göre göre gelen.

Gün gelince hesabını tek tek soracağımız, acı.

Acımızı yaşıyoruz, öfkemizi ise diri tutacağız.

Kaybettiğimiz tüm yurttaşlarımıza sevgi ve saygı ile..

Yakınlarını bekleyen depremzedeler.

Haber

Deprem dayanışmasına polis saldırısı: 10 TKP üyesi gözaltına alındı