Toplumların tarihinde önemini yitirmeyen korunaksız kavşaklar vardır… İktidarların ve bağımlı medyanın uğrarken dahi üç maymunu oynadığı kavşaklar… Sümen altı bakışların kaçıştığı kavşaklar… Emek birlikteliğinin kanla ayrıştırılmaya çalışıldığı kavşaklar…

At izi ile it izinin birbirine karıştığı lanetlenmiş bir coğrafyaya inat barış içinde yaşanan bir şehir Hatay…

Şimdi bu faciadan sonra sözleşmeli basın, bu coğrafyayla ilgili sayısız senaryo kustu…

Sayısız köşe yazarı, sayısız politikacı ve iktidarların iktidarsız demeçlerini okuduk…

Yabancı devletlerin açıklamaları…

Yabancı basınının bildirdikleri…

Onlar, şunlar, bunlar…

Lakin hiç biri önemli değil…

Önemli olan tek şey, her savaşın kaybedeni olan sıradan insanlar… Çocuklar, anneler, babalar…

Bugün sadece yoksul ve masum insanı konuşma vakti aslında…

Onların çığlığı, hepimizin çığlığı…

Çünkü bu şehir hiçbir vakit onlar ve diğerleri olmadı…

Elleri havada çığlık atan kadının feryatları bu şehrin tüm annelerinin çığlığıdır…

Ayağı kopan çocuğun acısı bu şehrin çocuklarının ortak acısıdır…

Bir Babanın akan gözyaşları bu şehrin kardeşçe akan gözyaşıdır…

Çünkü bu şehir hiçbir vakit onlar ve diğerleri olmadı…

Şimdi Hatay’ın tüm inançlarıyla daha da birlik olup, provokasyonlara karşı daha da dik durmasının vaktidir…

Yüzyıllardır yaşama kültürünün yarattığı barış ortamını hatırlayıp, savaş tüccarlarının bölgeyi şekillendirmek üzere oynadığı oyunu boşa çıkarmanın vaktidir…

Bu facia yüzyıllardır birlikte yaşama kültürünü benimsemiş Türk, Arap, Sünni, Alevi, Hıristiyan, Ermeni kardeşliğine karşı işlenmiş bir suçtur…

Bu olay yüzyıllardır bir kuru sıkı tabancanın sesiyle irkilmiş bir şehrin barışına ve saflığına karşı işlenmiş bir suçtur…

Reyhanlı’da hayatını kaybedenler, bütün politik hesapların üzerindedir… Çünkü onlar bu şehrin ve bu şehrin yoğurduğu emeğin ortak değerleridir…