Tepelenmiş kaldırımlar henüz sımsıcak. Çer çöp iktidarın zihin mazgallarını tıkamış. Bayraklar, flamalar, dövizler, pankartlar direnişin ruhunu karalamış meydanlara. Dün akşamdan atılan sloganlar hala apartmanların köhne ve nemli boşluklarında yankılanıyor.

Gazla dolmuş ciğerleri patlayana kadar haykırmış gençler. Körler kol kola girmiş özgürlüğün yolunu bulmuşlar. Tekerlekli sandalyedekiler demir zırhlı polis araçlarını tepeleyip geçmişler. Kimyasallarla yıkanmış körpecik bedenler. Coplarla dövülmüş çelik gibi gövdeler.

Evlerine çekilen halk değil meydanlara sahip olduğunu sanan polis kaygılı bir bekleyişte. Direnişçilerin değil miting meydanlarında faşist demagogların sesi titriyor şimdi. Sırtına cop yiyenlerin değil gerici siyasetin beli bükülüyor artık. Bu ülkeye sahip çıkanların değil, ülkeyi pazara çevirenlerin uykuları kaçıyor geceleri. Demokrasiyi halkın meşru egemenliğinde payidar kılmak isteyenlerin değil, tek bir adamın ağzında arayanların kafaları karışıyor çaresiz.

Şimdi meydanlarda yeni bir protesto trendi hasıl oldu. “Duran adamlar” Duruyorlar bu sakin ama pasif bir bekleyiş değil bu haklı ve özgüvenli bir direniş. Nicelikte azınlık aldatmasın! Duran adamlar bir sembol direnmenin sembolü, haksızlığa boyun eğmemenin sembolü karanlığa tahammülsüzlüğün bir sembolü faşizme pabuç bırakmamanın sembolü.

Televizyonun karşısında, duraklarda, işyerlerinde, emekli kuyruğunda, üniversitelerde, hastanelerde, maden ocaklarında, İŞKUR’ un önünde, cem evlerinde, Suriye sınırında, zulümün hüküm sürdüğü her yerde duran adamlar olacaktır.

Bu halk hiç bir tirana boyun eğmez, eğmeyecektir de. Eşitlik, adalet ve özgürlük adına tiranlara meydanları değil, bu ülkeyi dar edecek duran adamlarla doludur bu ülke…