Mehmet Ali Birand 28 Şubat sürecini konu alan son belgeseli ile yeniden gündeme geldi. Fakat Birand belgesel ile AKP'ye yeterince yaranamadığını düşündüğünden midir yoksa bazı gazeteci arkadaşlarının başına gelenler aklına gelip ürperdiğinden midir, bir yandan da tv ve gazetelere verdiği röportajlar ile "özeleştiri" yapmaktan geri kalmıyor. Fakat Birand gibiler renk değiştirmede o kadar profesyoneldir ki, "günah çıkarırken" telaşını çok iyi saklıyor ve bembeyaz porselen dişleri ile sakin sakin gülümseyerek anlatıyor her şeyi.

Birand kraldan fazla kralcı olmuş, özeleştirinin ucunu kaçırmış coştukça coşuyor “...Büyük bölümümüzün yatacak yerimiz yok.” diyor gazetecileri kastederek, üstelik gerici Milli Gazeteye verdiği röportajda.

Birand yaptıklarından öylesine pişman öylesine pişman ki bu pişmanlık ona neler neler dedirtmiyor. Mesela Necmettin Erbakan aslında cumhuriyet çocuğuymuş:

"Erbakan Cumhuriyet çocuğuydu. Erbakan, devlete, rejim ve demokrasiye bağlı bir insandı. Hep örnekti. Hiç kimse onu anlayamadı."

Anlatmaya devam ediyor Birand, korkusunu arkasına sakladığı o bembeyaz gülümsemesiyle

"Medya o dönemde, üniversiteler, iş çevreleri, laik kesim. Askerle birlikte bir bütündü. Bir bütündük. Orda demokrasi için hayır denir, böyle bir ilke yoktu ki. Asker ne yaparsa doğrudur, politikacı üç kağıtçıdır. Vatanını düşünmez. Ama asker düşünür, bürokrat düşünür. Beraber yaşadık bu dönemi. Benim de içinde olduğum bir süreç. Bizim ezberimiz buydu. Eğitimimiz buydu. Böyle eğitildik."

Öyle ya, eğitim şart. Birand gibilerinin tek suçu kötü eğitim almış olmaları, yoksa onlar çok iyi çocuklardır. Ah bir de doğru düzgün okusalardı…

Ne oldu şaşırdınız mı, Birand gibilerinin kaç derece döndüklerini ölçebilecek bir pergel henüz icat edilmedi.

Aslında Birand’a bizim de bir tavsiyemiz var naçizane, korkmana gerek yok Birand, sen ve senin gibi yerini yadırgamayanlar için her zaman yatacak bir yer bulunur.